Podatki od nieruchomości w Hiszpanii dla nierezydentów

Jesteś właścicielem nieruchomości w Hiszpanii, choć mieszkasz w innym państwie, lub planujesz jej zakup w najbliższym czasie? Sprawdź, jakie obowiązki podatkowe na Tobie ciążą lub będą ciążyć z tytułu posiadania takiej nieruchomości — zarówno do użytku własnego, jak i wynajmowanej. Jeżeli dopiero rozważasz inwestycję, sprawdź też, czy opłaca się kupić nieruchomość w Hiszpanii w 2026 roku i jakie koszty i podatki wiążą się z jej zakupem.

Warto wskazać, że wiele osób błędnie zakłada, iż skoro nie są rezydentami Hiszpanii, to nie muszą rozliczać tamtejszych podatków.

Wśród danin, o których powinieneś pamiętać wskazać należy na: podatek od nieruchomości – Impuesto sobre Bienes Inmuebles (IBI), podatek dla nierezydentów – Impuesto sobre la Renta de los No Residentes (IRNR) oraz w niektórych przypadkach podatek od majątku – Impuesto sobre Patrimonio (IP). Jeżeli natomiast szukasz informacji o tym, jak kształtują się ogólne podatki w Hiszpanii (progi i kwota wolna), zachęcamy do lektury naszego kompleksowego poradnika.

Nim wyjaśnimy czym charakteryzuje się każdy z nich, warto wskazać, że w czerwcu 2025 r. Komisja Europejska wszczęła postępowanie przeciwko Hiszpanii, zarzucając jej naruszenie zasady niedyskryminacji w sposobie opodatkowania właścicieli nieruchomości, którzy nie są rezydentami tego kraju.

Sprawa dotyczy podatku IRNR, który nakłada na nierezydentów obowiązek zapłaty podatku od tzw. przypisanego dochodu z nieruchomości (renta imputada), liczonego jako 2% wartości katastralnej (lub 1,1%, jeżeli wartość katastralna została zrewidowana w danym roku podatkowym lub w jednym z dziesięciu poprzednich lat), nawet jeśli nieruchomość nie generuje faktycznego przychodu.

Zastrzeżenia Komisji dotyczą sytuacji, w której nierezydent podatkowy posiada w Hiszpanii nieruchomość wykorzystywaną jako jego zwykłe miejsce zamieszkania podczas pobytu w tym kraju. W przypadku hiszpańskich rezydentów podatkowych nieruchomość stanowiąca ich miejsce zwykłego zamieszkania jest wyłączona z opodatkowania z tytułu tzw. dochodu imputowanego (renta inmobiliaria imputada), natomiast analogiczne wyłączenie nie przysługuje nierezydentom. 29 kwietnia 2026 r. Komisja Europejska wydała wobec Hiszpanii uzasadnioną opinię, dając jej dwa miesiące na odpowiedź i podjęcie niezbędnych działań w celu usunięcia zarzucanego naruszenia. Jeżeli odpowiedź Hiszpanii nie zostanie uznana za wystarczającą, Komisja może skierować sprawę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Równolegle, 4 czerwca 2026 r., Komisja wezwała Hiszpanię do usunięcia dyskryminacji nierezydentów w zakresie odliczeń od dochodów z najmu mieszkań, z których obecnie mogą korzystać wyłącznie rezydenci.

Dla polskich właścicieli domów i mieszkań w Hiszpanii oznacza to konieczność szczególnej ostrożności przy rozliczeniach oraz śledzenia zmian w przepisach, ponieważ unijne postępowanie może w przyszłości doprowadzić do modyfikacji obecnych zasad opodatkowania nierezydentów.

Podatek od nieruchomości (IBI)

Jest to podatek miejski, wyliczany przez urząd miasta (Ayuntamiento) właściwy dla położenia nieruchomości. Wyliczany jest on corocznie na podstawie wartości katastralnej nieruchomości, która jest najczęściej niższa od wartości rynkowej. Jest on wymagany niezależnie od posiadanego statusu rezydenta lub nierezydenta. Najczęściej podatek ten pobierany jest bezpośrednio z rachunku bankowego właściciela. Szczegółowe zasady ustalania wartości katastralnej, stawek i ulg omawiamy w artykule o hiszpańskim podatku katastralnym IBI.

Podatek dochodowy od nierezydentów (IRNR)

Do zapłaty podatku dochodowego od nierezydentów (Impuesto sobre la Renta de no Residentes) zobowiązany jest właściciel nieruchomości położonej na terytorium Hiszpanii w sytuacji, gdy rezyduje poza tym terytorium. W zależności od przeznaczenia nieruchomości można wyróżnić:

1. Nieruchomość do użytku własnego

Podobnie jak w przypadku hiszpańskich rezydentów podatkowych, właściciel niewynajmowanej nieruchomości miejskiej ma obowiązek zgłoszenia jej w deklaracji podatkowej. Sam podatek nie jest zazwyczaj wysoki, jednak jego rozliczenie jest obligatoryjne — czego wielu właścicieli nie jest świadomych, narażając się w konsekwencji na kary administracyjne.

Podstawę opodatkowania stanowi kwota odpowiadająca 2% wartości katastralnej nieruchomości (lub 1,1% w przypadku aktualizacji). Do tak ustalonej podstawy stosuje się odpowiednią stawkę podatku:

• 19% — dla rezydentów państw Unii Europejskiej oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
• 24% — dla pozostałych nierezydentów.

Otrzymany wynik stanowi kwotę podatku do zapłaty. Deklarację składa się na formularzu Modelo 210 do 31 grudnia roku następującego po roku, którego dochód dotyczy. Od dochodu przypisanego za 2026 r. zmienia się początek tego terminu: deklarację można złożyć dopiero od 1 kwietnia, a nie jak dotychczas od 1 stycznia. Dochód za 2026 r. rozliczamy zatem w okresie od 1 kwietnia do 31 grudnia 2027 r.

Obrazowo można przedstawić to na następującym przykładzie:

Przykład: Pani Anna rezydentka Polski posiadająca apartament w Torrevieja, którego wartość katastralna wynosi 100 000 EUR będzie zobowiązana do zapłaty podatku IRNR wyliczonego w następujący sposób:

• Wartość katastralna: 100 000 EUR ((przy założeniu, że wartość katastralna była w ostatnich latach zrewidowana, co uzasadnia zastosowanie stawki 1,1%)
• Podstawa opodatkowania: 1 100 EUR (100 000 x 1,1%)
• Wysokość podatku: 209 EUR (1 100 x 19%).

2. Nieruchomość wynajmowana osobie fizycznej

Jeżeli jako nierezydent wynajmujesz swoją nieruchomość w Hiszpanii osobie fizycznej, musisz rozliczyć podatek IRNR od uzyskanego czynszu. I tutaj pojawia się ważne rozróżnienie.

Jeśli jesteś rezydentem jednego z krajów UE lub EOG, możesz odliczyć koszty przewidziane w hiszpańskiej ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile są bezpośrednio związane z najmem. Należą do nich m.in. opłaty wspólnotowe, IBI, media, ubezpieczenie, naprawy, odsetki od kredytu hipotecznego oraz amortyzacja nieruchomości (co do zasady 3% rocznie od wartości budynku, bez gruntu). Do deklaracji, w której odliczasz koszty, należy dołączyć certyfikat rezydencji podatkowej. Odliczenia mogą znacząco obniżyć podstawę opodatkowania.

Jeżeli nieruchomość jest wynajmowana tylko przez część roku, za pozostałe miesiące płaci się proporcjonalnie podatek od dochodu przypisanego (renta imputada).

Natomiast osoby spoza UE/EOG, zgodnie z brzmieniem przepisów, muszą opodatkować pełny czynsz, bez możliwości odliczenia jakichkolwiek wydatków.

Kwestia ta jest jednak przedmiotem sporu sądowego. W wyroku z 28 lipca 2025 r. hiszpański Sąd Krajowy (Audiencia Nacional) uznał, że pozbawienie nierezydentów spoza UE/EOG prawa do odliczania kosztów narusza swobodę przepływu kapitału. Sprawa trafiła do Sądu Najwyższego (Tribunal Supremo), który w lipcu 2026 r. przyjął ją do rozpoznania. Do czasu jego rozstrzygnięcia przepisy ani praktyka hiszpańskiego urzędu skarbowego się nie zmieniły.

W tym przypadku podstawą jest kwota brutto, czyli wszystko to, co otrzymujesz od najemcy.

Stawka podatku zależy od miejsca rezydencji podatnika:
→ 19% dla mieszkańców UE i EOG,
→ 24% dla nierezydentów z pozostałych krajów.

Jak wygląda rozliczenie?

Rozliczenia dokonuje się na formularzu Modelo 210. Do końca 2023 r. właściciele wynajmowanych nieruchomości składali deklaracje kwartalne. Od 2024 r. dochody z najmu tej samej nieruchomości, uzyskane od tego samego najemcy, można grupować w okresach rocznych, więc zamiast czterech deklaracji wystarczy jedna.

Od 2026 r. zmieniły się także terminy. Deklarację z podatkiem do zapłaty za dochody z najmu składa się w pierwszych 20 dniach kwietnia roku następnego, niezależnie od tego, czy dochody rozliczane są łącznie, czy osobno. Dla dochodów z 2026 r. obowiązuje okres przejściowy:

Od 2027 r. obowiązuje też nowa wersja formularza, w której należy m.in. wskazać liczbę dni najmu oraz procentowy udział we własności nieruchomości.

Przykład z życia:
Pan Tadeusz, rezydent podatkowy w Polsce, jest właścicielem mieszkania w Maladze, które wynajmuje turystom na długi termin za 900 euro miesięcznie. Jako rezydent podatkowy państwa UE ma prawo odliczyć koszty związane z utrzymaniem nieruchomości.

W jego przypadku wygląda to tak:

• Roczny przychód z najmu: 10 800 EUR
• Koszty możliwe do odliczenia (opłaty wspólnoty, IBI, ubezpieczenie i amortyzacja): 2 300 EUR
• Podstawa opodatkowania: 8 500 EUR
• Stawka podatku (rezydent UE): 19%
• Podatek do zapłaty: 1 615 EUR

W przypadku Pana Sama, rezydenta Stanów Zjednoczonych, sytuacja wygląda prosto: wynajmuje on swój apartament w Gironie za 1 000 euro miesięcznie. Jako że nie jest rezydentem kraju UE ani EOG, nie może odliczyć żadnych kosztów związanych z utrzymaniem nieruchomości.

• Roczny przychód z najmu: 12 000 EUR
• Stawka podatku dla nierezydentów spoza UE/EOG: 24%
• Podatek do zapłaty: 2 880 EUR

Warto też pamiętać o zasadach samej umowy najmu. Wyjaśniamy je m.in. w tekście czy umowa najmu w Hiszpanii przedłuża się automatycznie.

Rozliczenie w Polsce

Zapłata podatku w Hiszpanii nie zwalnia polskiego rezydenta podatkowego z obowiązków w Polsce. Od 1 stycznia 2023 r., w wyniku zmian wprowadzonych przez konwencję MLI do umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Hiszpanią, Polska stosuje metodę proporcjonalnego odliczenia. Dochód z najmu nieruchomości w Hiszpanii trzeba więc wykazać w polskim zeznaniu rocznym (przy najmie prywatnym w PIT-28). Od podatku należnego w Polsce odlicza się podatek zapłacony w Hiszpanii, do wysokości ustawowego limitu.

Sprzedaż nieruchomości przez nierezydenta Hiszpanii – zasady retencji 3%

W przypadku sprzedaży nieruchomości, której właściciel nie jest rezydentem podatkowym Hiszpanii, obowiązuje mechanizm tzw. retención del 3%, czyli obowiązkowego potrącenia przez kupującego 3% ceny sprzedaży. Mechanizm ten nie stanowi samodzielnego podatku, lecz jest zaliczką na poczet Impuesto sobre la Renta de no Residentes (IRNR), czyli podatku od dochodu, jaki sprzedający może uzyskać z transakcji.

Celem retencji jest zapewnienie, aby hiszpańska administracja podatkowa miała możliwość poboru przynajmniej części podatku należnego od nierezydenta, który po sprzedaży może nie mieć już żadnego realnego związku z Hiszpanią. Obowiązek pobrania i wpłaty 3% spoczywa zawsze na kupującym – niezależnie od jego narodowości. Liczy się wyłącznie rezydencja podatkowa sprzedającego.

Kupujący musi przekazać zatrzymaną kwotę do hiszpańskiego urzędu skarbowego (AEAT) w ciągu jednego miesiąca od podpisania aktu notarialnego, korzystając z formularza Modelo 211. Sprzedający otrzymuje kopię formularza jako potwierdzenie wpłaty.

Retencja stosowana jest we wszystkich transakcjach odpłatnych, o ile sprzedający nie udokumentuje rezydencji podatkowej w Hiszpanii certyfikatem wydanym przez Agencia Tributaria. Istnieją natomiast sytuacje, w których potrącenia się nie dokonuje, m.in.:

• w przypadkach nieodpłatnych (np. darowizna). Darczyńca-nierezydent nadal rozlicza jednak w Hiszpanii podatek od ewentualnego zysku (Modelo 210),
• przy wniesieniu nieruchomości aportem do hiszpańskiej spółki (przy jej zakładaniu lub podwyższeniu kapitału),
• przy zniesieniu współwłasności, ale tylko wtedy, gdy każdy współwłaściciel otrzymuje część odpowiadającą swojemu udziałowi, bez dopłat. Jeżeli jeden ze współwłaścicieli spłaca nierezydenta, co do zasady trzeba potrącić 3% od spłaty

Pełne zestawienie opłat po stronie sprzedającego (notariusz, rejestr, prowizje, plusvalía i IRNR) znajdziesz w artykule podatki i koszty przy sprzedaży nieruchomości w Hiszpanii.

Rozliczenie podatku przez sprzedającego – Modelo 210

Po dokonaniu retencji sprzedający, jako nierezydent, musi przeprowadzić własne rozliczenie podatkowe, składając Modelo 210. Ma na to trzy miesiące liczone od zakończenia miesięcznego terminu, który miał kupujący na wpłatę retencji, czyli w praktyce około czterech miesięcy od daty transakcji.

W deklaracji sprzedający wykazuje rzeczywisty wynik finansowy transakcji — zysk lub stratę. Dochód podlegający opodatkowaniu stanowi różnica pomiędzy:

• wartością nabycia (powiększoną o koszty i nakłady), a
• wartością sprzedaży.

Dla nierezydentów będących rezydentami podatkowymi UE, w tym Polski, obowiązuje stawka 19%, natomiast dla osób spoza UE/EOG — 24%.

Jeżeli rzeczywisty podatek okaże się niższy niż zatrzymane 3%, sprzedający ma prawo ubiegać się o zwrot nadpłaconej kwoty. Retencja działa więc jako mechanizm zabezpieczający, a nie jako ostateczna forma opodatkowania.

Podatek od wzrostu wartości gruntu — Plusvalía Municipal

Przy sprzedaży nieruchomości w Hiszpanii należy pamiętać o miejskim podatku od wzrostu wartości terenu, tzw. Plusvalía Municipal (Impuesto sobre el Incremento de Valor de los Terrenos de Naturaleza Urbana). Zasadniczo podatek ten obciąża sprzedającego.

Istnieje jednak istotny wyjątek. Jeżeli sprzedającym jest osoba fizyczna niebędąca rezydentem Hiszpanii, podatnikiem zastępczym (sustituto del contribuyente) staje się z mocy prawa kupujący. To on ma obowiązek złożyć deklarację i zapłacić podatek w urzędzie gminy. W praktyce kupujący zatrzymuje z ceny kwotę odpowiadającą plusvalíi, a w akcie notarialnym warto to wyraźnie wskazać, aby uniknąć późniejszych sporów.

Od listopada 2021 r. podatek oblicza się według nowych zasad. Jeśli sprzedaż nie przyniosła wzrostu wartości gruntu (np. nieruchomość sprzedano poniżej ceny zakupu), podatek nie powstaje.

Podatek od majątku (Impuesto sobre el Patrimonio – IP)

Podatek od majątku w Hiszpanii dotyczy również nierezydentów, jeżeli posiadają majątek położony na terytorium Hiszpanii – na przykład nieruchomości. Deklarację składa się na formularzu Modelo 714, według stanu majątku na dzień 31 grudnia, w tym samym terminie co roczne zeznanie w podatku dochodowym od osób fizycznych (IRPF), czyli zazwyczaj od początku kwietnia do 30 czerwca następnego roku. Obowiązek złożenia deklaracji powstaje, jeżeli wynika z niej podatek do zapłaty albo jeżeli wartość majątku (bez odliczenia długów) przekracza 2 000 000 EUR.

Kwoty wolne, skale regionalne i przykładowe wyliczenia opisujemy szczegółowo w poradniku Impuesto sobre el Patrimonio – podatek od majątku dla polskich właścicieli nieruchomości.

Nierezydenci płacą podatek od majątku wyłącznie od majątku położonego w Hiszpanii i również im przysługuje kwota wolna, co do zasady 700 000 EUR. Co istotne, każdy nierezydent, niezależnie od kraju zamieszkania, może zastosować przepisy tej wspólnoty autonomicznej, w której znajduje się najcenniejsza część jego hiszpańskiego majątku, w tym jej kwotę wolną, stawki i ulgi. Opisane niżej różnice regionalne dotyczą więc także właścicieli z Polski.

Podatek od wielkich majątków (ITSGF)

Uzupełnieniem podatku od majątku jest podatek od wielkich majątków (Impuesto Temporal de Solidaridad de las Grandes Fortunas, ITSGF). Wprowadzono go w 2022 r. jako tymczasowy, jednak jego obowiązywanie przedłużono bezterminowo. Jest to podatek państwowy, więc wspólnoty autonomiczne nie mogą go obniżyć ani znieść.
ITSGF dotyczy osób, których majątek netto przekracza 3 000 000 EUR, w tym nierezydentów. W ich przypadku liczy się wyłącznie majątek położony w Hiszpanii. Przy wyliczeniu podatku stosuje się kwotę wolną 700 000 EUR. Od należnego ITSGF odlicza się podatek od majątku (IP) faktycznie zapłacony we wspólnocie autonomicznej, dlatego ostateczne obciążenie zależy od regionu. ITSGF uderza przede wszystkim w osoby, których majątek znajduje się w regionach zwalniających z IP (np. w Madrycie).
Deklarację składa się na formularzu Modelo 718, w lipcu roku następującego po roku, którego dotyczy.

Kompetencje wspólnot autonomicznych

Zgodnie z hiszpańską ustawą finansów terytorialnych (LOFCA) oraz przepisami ustawy 22/2009, wspólnoty autonomiczne mają szerokie kompetencje w ramach podatku od majątku. Mogą samodzielnie ustalać:

• wysokość kwoty wolnej od podatku,
• skalę podatkową (stawki),
• ulgi i bonifikacje w podatku, które stosuje się dopiero po ulgach ogólnokrajowych.

Różnice między regionami są więc znaczące: niektóre stosują kwotę wolną 700 000 EUR, inne ją obniżają (Katalonia: 500 000 EUR), a jeszcze inne podwyższają (Walencja: 1 000 000 EUR, Baleary: 3 000 000 EUR). Podobnie wygląda kwestia stawek – część regionów korzysta ze stawek krajowych, część stosuje własne, często wyższe.
W latach 2008–2010 podatek był w praktyce zawieszony poprzez ogólnokrajową bonifikację 100%. W 2011 r. przywrócono go jako podatek tymczasowy, a od 2021 r. obowiązuje bezterminowo. Wspólnoty autonomiczne mogą w pełni korzystać ze swoich kompetencji w jego zakresie.

Różnice regionalne – najważniejsze przykłady (stan na 2026)

• Katalonia: własna, progresywna skala podatkowa. Kwota wolna wynosi 500 000 EUR, a dla podstawy opodatkowania przekraczającej 20 mln EUR najwyższa stawka marginalna wynosi 3,48%.

• Walencja (Comunitat Valenciana): własna skala podatkowa. Kwota wolna wynosi 1 000 000 EUR za 2025 r. i 2 000 000 EUR od rozliczenia za 2026 r.

• Baleary: kwota wolna wynosi 3 000 000 EUR.

• Andaluzja: od 2022 r. region przewidywał ogólną bonifikatę 100% podatku od majątku. Od rozliczenia za 2024 r., na okres obowiązywania podatku od wielkich majątków (ITSGF), ogólna bonifikata nie ma zastosowania. Nie stosuje się również własnej andaluzyjskiej skali IP, więc obowiązuje skala ogólnokrajowa. Zamiast ogólnej bonifikaty stosuje się specjalną bonifikatę powiązaną z kwotą, która odpowiadałaby zobowiązaniu z tytułu ITSGF. W praktyce osoby, które nie podlegają ITSGF (majątek netto do ok. 3 mln EUR), nadal nie płacą podatku od majątku. Osoby o wyższym majątku płacą w Andaluzji kwotę odpowiadającą ITSGF, bez konieczności składania odrębnej deklaracji Modelo 718.

Posiadanie nieruchomości w Hiszpanii ma znaczenie także dla spadkobierców. Zasady opisujemy w przewodniku dziedziczenie nieruchomości w Hiszpanii.

FAQ – Podatki od nieruchomości w Hiszpanii dla nierezydentów (2026)

Czy muszę płacić podatki w Hiszpanii, jeśli nie jestem tam rezydentem, ale posiadam nieruchomość?

Tak. Posiadanie nieruchomości w Hiszpanii zawsze wiąże się z obowiązkami podatkowymi, niezależnie od kraju zamieszkania. Nierezydenci muszą rozliczać m.in. IBI, IRNR oraz podatek od majątku (IP) (jeśli wartość majątku w Hiszpanii przekracza progi regionalne).

Czym jest podatek IBI i kto musi go płacić?

IBI (Impuesto sobre Bienes Inmuebles) to coroczny podatek miejski, naliczany przez gminę na podstawie wartości katastralnej. Płacą go wszyscy właściciele – rezydenci i nierezydenci.

Co to jest IRNR i kiedy trzeba go zapłacić?

IRNR to podatek dochodowy dla nierezydentów. Musisz go rozliczyć, gdy posiadasz nieruchomość do użytku własnego (tzw. „dochód przypisany”) lub gdy wynajmujesz nieruchomość i otrzymujesz czynsz.

Na czym polega „dochód przypisany” dla niewynajmowanej nieruchomości?

To fikcyjny dochód liczony jako 2% wartości katastralnej (lub 1,1%, jeśli wartość była aktualizowana). Od tej podstawy nalicza się podatek: 19% dla rezydentów UE/EOG lub 24% dla nierezydentów spoza UE/EOG. Deklarację składa się na formularzu Modelo 210 w okresie od 1 kwietnia do 31 grudnia roku następnego (dotyczy dochodu za 2026 r. i kolejne lata).

Czy mogę odliczyć koszty przy wynajmie nieruchomości?

Rezydenci UE/EOG mogą odliczyć koszty (opłaty wspólnoty, IBI, media, naprawy, odsetki od kredytu). Nierezydenci spoza UE/EOG – według obecnych przepisów nie mogą odliczyć kosztów, jednak sprawa jest w toku przed hiszpańskim Sądem Najwyższym i może się to zmienić. Opodatkowaniu podlega cały przychód brutto.

Jak rozlicza się IRNR przy najmie?

Na formularzu Modelo 210, co do zasady raz w roku. Deklarację z podatkiem do zapłaty składa się w dniach 1–20 kwietnia roku następnego. Stawki: 19% dla rezydentów UE/EOG, 24% dla pozostałych nierezydentów.

Co oznacza pobranie 3% ceny sprzedaży przy sprzedaży nieruchomości przez nierezydenta?

To tzw. retención – obowiązkowa zaliczka na podatek, którą kupujący potrąca od ceny i wpłaca do urzędu. Sprzedający ma później 3 miesiące na ostateczne rozliczenie podatku.
Jeśli faktyczny podatek od zysku jest niższy niż 3%, sprzedający może uzyskać zwrot części lub całości retencji.

Co grozi za brak rozliczenia podatków w Hiszpanii?

Brak rozliczenia grozi karami administracyjnymi, odsetkami, windykacją oraz problemami przy ewentualnej sprzedaży nieruchomości.

Czy kancelaria może pomóc w rozliczeniach i sprawach podatkowych?

Tak. Prawnik specjalizujący się w hiszpańskim prawie podatkowym:

• rozliczy IRNR i podatek od majątku (Modelo 210, 714),
• sprawdzi poprawność wartości katastralnej i rozliczeń IBI,
• doradzi przy sprzedaży i retencji 3%,
• zabezpieczy Cię przed karami i zaległościami.

 

Ostatnia aktualizacja: wrzesień 2026 r.