Skip to main content
spolka z oo w hiszpanii adwokat barcelona

Jak założyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w Hiszpanii (sociedad de responsabilidad limitada)?

By Prawo spółek

Wielokrotnie poruszaliśmy tematykę spółki z.o.o., która jest jedną z najchętniej wybieranych przez Państwa metod prowadzenia działalności gospodarczej. W poprzednim artykule przedstawiliśmy różnice pomiędzy spółką z.o.o. (sociedad limitada), a działalnością gospodarczą prowadzoną we własnym imieniu (autónomo), natomiast zwięzłe porównanie znajdziecie Państwo tutaj (link).

W tym artykule chcielibyśmy przedstawić Państwu jak w kilku krokach założyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (sociedad limitada, S.L.) w Hiszpanii.

Formalności, których należy dopełnić jeszcze przed założeniem spółki

Pierwszym krokiem koniecznym do założenia spółki jest uzyskanie zaświadczenia z hiszpańskiego Centralnego Rejestru Handlowego (Registro Mercantil Central) potwierdzającego, że nazwa proponowana dla nowej spółki nie jest zarezerwowana ani używana przez inną spółkę. W tym celu należy złożyć wniosek z propozycją pięciu nazw spółki. Wniosek można złożyć online za pośrednictwem strony internetowej rejestru (link).

Po otrzymaniu zaświadczenia, nazwa spółki zostanie zastrzeżona na okres 6 miesięcy, jednak rejestracja powinna nastąpić w ciągu 3 miesięcy – w przeciwnym razie konieczne będzie wystąpienie o ponowne wydanie zaświadczenia.

Wspólnikami S.L. mogą być zarówno osoby fizyczne (obywatele hiszpańscy oraz cudzoziemcy), jak i prawne (krajowe oraz zagraniczne). Jednak należy pamiętać, że w przypadku gdy wspólnikami są cudzoziemcy, muszą oni w pierwszej kolejności uzyskać numer identyfikacji obcokrajowca (N.I.E. – Número de Identificación de Extranjero).

Wniosek o nadanie numeru N.I.E. należy złożyć w komisariacie policji za pomocą formularza EX-15, umawiając się wcześniej na spotkanie tzw. cita previa za pomocą strony internetowej (link). Alternatywnie, wniosek o nadanie numeru N.I.E. można również złożyć w wydziale konsularnym działającym przy Ambasadzie Hiszpanii, właściwym dla kraju zamieszkania wnioskodawcy. W takim przypadku zaleca się wcześniejsze sprawdzenie, czy konieczne jest umówienie wizyty oraz jakie dokumenty należy przygotować – procedury mogą się różnić w zależności od placówki.

Niezbędnym krokiem będzie też otwarcie rachunku bankowego, na który należy wpłacić kapitał spółki – w przypadku spółki z.o.o. minimalny kapitał wynosi 3000 € i powinien zostać wpłacony w całości w trakcie zakładania spółki. Po dokonaniu wpłaty bank wystawi zaświadczenie, które należy następnie przedstawić notariuszowi.

Z kolei wniosek o nadanie numeru identyfikacji podatkowej (N.I.F. – Número de Identificación Fiscal) należy złożyć w urzędzie skarbowym (Agencia Tributaria) za pomocą formularza 036. W pierwszej kolejności otrzymają Państwo numer tymczasowy, a dopiero po dokonaniu wpisu w rejestrze – ostateczny numer N.I.F.

Procedura zakładania hiszpańskiej spółki z o.o.

Bardzo ważną kwestią jest odpowiednie przygotowanie statutu spółki, który stanowi zbiór zasad, zgodnie z którymi spółka ma funkcjonować i który jest podstawą podpisania aktu założycielskiego spółki w obecności hiszpańskiego notariusza.

Statut spółki powinien określać nazwę oraz siedzibę spółki, przedmiot działalności spółki, datę zakończenia podejmowanych działań, wysokość kapitału, udziały, określenie sposobu zarządzania spółką i podejmowania decyzji.

Udając się do notariusza należy pamiętać o przygotowaniu takich dokumentów, jak: zaświadczenie z Centralnego Rejestru Handlowego dot. nazwy spółki, dowód wniesienia kapitału zakładowego, statut spółki, dokument tożsamości każdego ze wspólników (w przypadku obcokrajowców konieczne będzie przedłożenie numeru N.I.E.). Warto mieć na uwadze, że wszyscy wspólnicy muszą podpisać akt notarialny.

Spółka podlega rejestracji w hiszpańskim rejestrze handlowym (Registro Mercantil) właściwym dla jej siedziby. W tym celu należy przedstawić oryginał aktu założycielskiego spółki, kserokopię numeru N.I.F. oraz zaświadczenie dot. nazwy.

Po dokonaniu rejestracji, na dokumencie zostanie dokonana wzmianka o wpisie spółki do rejestru. Możliwa jest również rejestracja elektroniczna. Z chwilą wpisu do rejestru handlowego spółka staje się osobą prawną.

Po dokonaniu wpisu spółki do rejestru należy ponownie udać się do urzędu skarbowego w celu uzyskania ostatecznego numer identyfikacji podatkowej (N.I.F.).

Ponadto, przed rozpoczęciem działalności, należy zakomunikować w urzędzie skarbowym (Agencia Tributaria) zamiar rozpoczęcia działalności gospodarczej na terenie Hiszpanii. Wiąże się z tym obowiązek rejestracji i uiszczania podatku od działalności gospodarczej (IAE – Impuesto de Actividades Económicas). Należy tego dokonać za pomocą formularza 840, a w przypadku gdy obrót netto nie przekracza miliona euro wystarczy przedstawić formularz 036 wraz ze wskazaniem kodów określających obszar działalności (epígrafes).

Cała procedura założenia spółki trwa zwykle kilka miesięcy, a wysokość opłat związanych z założeniem spółki (opłaty administracyjne, taksy notarialne, opłaty rejestrowe) wynosi ok. 600-1000 €.

Najbezpieczniej i najwygodniej jest przeprowadzić całą procedurę z pomocą polskojęzycznego adwokata w Hiszpanii. Profesjonalne wsparcie pozwala nie tylko zaoszczędzić czas i uniknąć skomplikowanej biurokracji, ale przede wszystkim chroni przed błędami, które mogą mieć poważne – i kosztowne – konsekwencje prawne w przyszłości. Doświadczony prawnik zadba o poprawność dokumentów, dopilnuje terminów oraz dopasuje wszystko do potrzeb danego przedsięwzięcia.

Rejestracja nowej spółki czy utworzenie oddziału?

Alternatywą dla zakładania nowej spółki w Hiszpanii jest utworzenie oddziału (sucursal) spółki, która funkcjonuje już w Polsce.
Oddział nie posiada osobowości prawnej i zawsze działa jako oddział spółki matki. Ponadto oddział nie posiada odrębnego kapitału, w związku z czym jego utworzenie nie wymaga wniesienia kwoty kapitału tak, jak w przypadku spółki. Za czynności podejmowane przez oddział odpowiedzialność ponosi spółka. Należy jednak pamiętać, iż oddział polskiej spółki funkcjonuje w Hiszpanii, a zatem musi spełniać wymogi dotyczące prowadzenia działalności i zatrudniania pracowników przewidziane przez przepisy prawa hiszpańskiego.

Uruchomienie oddziału również podlega obowiązkowemu wpisowi do rejestru. Procedura różni się nieco w tym przypadku.
Rozpoczynając procedurę w celu utworzenia oddziału, tak samo jak w przypadku zakładania spółki, należy uzyskać certyfikat potwierdzający, że nazwa proponowana dla oddziału nie jest już zarezerwowana; przy czym nazwa oddziału powinna być tożsama z nazwą spółki. W przypadku oddziału istnieje także obowiązek posiadania numeru identyfikacji podatkowej (N.I.F.) – jest on jednak przydzielany spółce matce, mimo iż posługiwać się nim będzie oddział. Procedura wygląda więc tak samo, jak w przypadku nadawania numeru N.I.F. spółce. W celu rejestracji oddziału należy również przedłożyć dokumenty potwierdzające istnienie spółki w Polsce wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język hiszpański oraz uchwałę o powołaniu oddziału spółki – ze wskazaniem reprezentanta prawnego na terenie Hiszpanii. Akt założycielski powołujący hiszpański oddział, tak jak w przypadku rejestracji spółki, powinien zostać podpisany przed hiszpańskim notariuszem. Ostatnim krokiem jest złożenie wniosku rejestracyjnego w hiszpańskim Rejestrze Handlowym (Registro Mercantil).

Jeżeli są Państwo zainteresowani rozpoczęciem działalności gospodarczej w Hiszpanii lub rozważają Państwo otworzenie oddziału istniejącej już spółki, zachęcamy do skorzystania z naszych usług. Pomoc prawnika specjalizującego się w hiszpańskim prawie spółek, ułatwi Państwu dokonanie niezbędnych formalności, w szczególności stworzenie statutu spółki, co pozwoli uniknąć błędów zarówno podczas procedury zakładania spółki, jak i w przyszłości.

(+48) 797 870 285

znajdz adwokata w hiszpanii

podatek od spadku i darowizn hiszpania adwokat barcelona

Hiszpański podatek od spadków i darowizn – czym jest, kiedy się go płaci i jaka jest jego wysokość w każdej z hiszpańskich wspólnot autonomicznych

By Prawo podatkowe

Czym jest podatek od spadków i darowizn w Hiszpanii.

Podatek od spadków i darowizn (Impuesto de Sucesiones y Donaciones lub ISD) jest podatkiem ustalanym przez wspólnoty autonomiczne, które stosują własne stawki i ulgi.

Podatek od spadków i darowizn jest podatkiem od przeniesienia własności lub praw między osobami fizycznymi.

W przypadku dziedziczenia, opodatkowane jest nabycie własności przez osoby fizyczne nieodpłatnie i mortis causa.

W przypadku darowizn, podstawę opodatkowania stanowi nabycie własności przez osoby fizyczne inter vivos i nieodpłatnie.

Podatek od spadków i darowizn będzie również pobierany od kwot wypłacanych z ubezpieczenia na życie, gdy stroną umowy jest osoba inna niż uposażony, z wyjątkiem przypadków wyraźnie uregulowanych w art. 17 ust. 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Ley del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas) i innych przepisów podatkowych.

Jednak w przypadku małżonka uposażonego, jeżeli składka została zapłacona w małżeńskim ustroju wspólności majątkowej, będzie ona również podlegała podatkowi dochodowemu, tak że połowa kwoty będzie podlegała podatkowi od spadków i darowizn, a druga połowa podatkowi dochodowemu od osób fizycznych (Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas lub IRPF).

Nabycie własności przez osoby prawne nie będzie podlegało temu podatkowi, lecz podatkowi dochodowemu od osób prawnych (Impuesto sobre Sociedades lub IS).

Zakres stosowania hiszpańskiego podatku od spadków i darowizn

Podatek od spadków i darowizn będzie wymagany na całym terytorium Hiszpanii, bez uszczerbku dla postanowień regionalnych systemów podatkowych takich jak umowy i porozumienia gospodarcze obowiązujące na terytoriach historycznych odpowiednio Kraju Basków i terytorium prowincji autonomicznej Nawarry oraz postanowień traktatów lub umów międzynarodowych, które stały się częścią wewnętrznego porządku prawnego. Podatek od spadków i darowizn jest przyznawany wspólnotom autonomicznym, które posiadają uprawnienia w zakresie poboru i weryfikacji, a także mogą stosować własne przepisy w odniesieniu do takich aspektów, jak stawki podatkowe lub obniżenie podstawy opodatkowania.

Podatek od spadków jest podatkiem progresywnym, w którym nie ma stałego procentu opodatkowania, ale im więcej się dziedziczy, tym więcej się płaci. Ogólna stawka tego podatku wynosi od 7,65% do 34%, a następnie w każdej ze wspólnot autonomicznych zastosowanie mają wyżej wymienione ulgi.

Płatnicy podatku od spadków i darowizn

Do zapłaty podatku zobowiązane są następujące osoby fizyczne:

  • w przypadku nabycia własności mortis causa, następcy prawni
  • w przypadku darowizn inter vivos, obdarowany
  • w przypadku wypłat z ubezpieczenia na życie, uposażony

Kim są spadkobiercy?

Jeśli istnieje testament, to on decyduje o podziale majątku. Jeżeli nie ma testamentu (dziedziczenie ustawowe), kolejność dziedziczenia będzie następująca:

  • Dzieci i zstępni
  • Wstępni
  • Małżonek
  • Bracia i krewni
  • Państwo

Gdzie należy zapłacić podatek od spadków i darowizn?

To ważne, ponieważ każda wspólnota autonomiczna stosuje inne warunki.

W przypadku śmierci (dziedziczenia) podatek należy zapłacić we wspólnocie autonomicznej, w której zmarły miał miejsce zamieszkania, niezależnie od miejsca, w którym znajdują się rzeczy wchodzące w skład masy spadkowej.

W przypadku darowizny podatek należy zapłacić we wspólnocie autonomicznej, w której obdarowany, tj. osoba otrzymująca darowiznę, ma miejsce zamieszkania.

Wreszcie, w przypadku uposażonego w ubezpieczeniu na życie, musi on zapłacić podatek we wspólnocie autonomicznej, w której mieszkał zmarły.

Kiedy należy zapłacić podatek od spadków i darowizn?

W przypadku śmierci, zarówno w odniesieniu do rzeczy, jak i w przypadku uposażonych w ubezpieczeniach na życie, podatek jest należny od dnia śmierci.

Termin na weryfikację płatności wynosi sześć miesięcy od daty zgonu.

W przypadku darowizn, podatek jest należny w momencie przyjęcia darowizny przez obdarowanego.

Schemat podatku od spadków i darowizn

Masa spadkowa rozdzielona pomiędzy różnych spadkobierców będzie stanowić podstawę opodatkowania każdego z nich.

Wartość rzeczy i praw

(-) Obciążenia podlegające odliczeniu

Majątek

(+) Wartość gospodarstwa domowego

(-) Długi i koszty podlegające odliczeniu

MASA SPADKOWA

 

 

Podstawa opodatkowania

(-) Obniżenia

Podstawa opodatkowania netto

(x) Mająca zastosowanie stawka podatku

(x) Mnożniki

Zobowiązanie podatkowe

(-) Odliczenia i ulgi

KWOTA DO ZAPŁATY

Obniżenia podstawy opodatkowania

  1. W przypadku nabycia własności podlegającego temu podatkowi podstawę opodatkowania netto uzyskuje się poprzez zastosowanie do podstawy opodatkowania obniżeń, które zostały zatwierdzone przez wspólnotę autonomiczną zgodnie z przepisami ustawy 21/2001 z dnia 27 grudnia, regulującej środki podatkowe i administracyjne nowego systemu finansowania wspólnot autonomicznych należących do systemu powszechnego (w odróżnieniu od regionalnych) i miast posiadających statut autonomiczny. Obniżenia te będą dokonywane w następującej kolejności: w pierwszej kolejności te dokonywane przez państwo, a następnie te dokonywane przez wspólnoty autonomiczne.
  2. W przypadku nabycia mortis causa, w tym w przypadkach osób uposażonych w polisach ubezpieczeniowych na życie, jeżeli wspólnota autonomiczna nie uregulowała obniżeń, o których mowa w poprzednim paragrafie lub jeżeli przepisy własne wspólnoty nie mają zastosowania do płatników, zastosowanie mają następujące obniżenia.
  • Grupa I: nabycie przez zstępnych i osoby przysposobione poniżej 21 roku życia, 15 956,87 EUR, plus 3 990,72 EUR za każdy rok poniżej 21 roku życia, przy czym obniżenie nie może przekroczyć 47 858,59 EUR
  • Grupa II: nabycie przez zstępnych i osoby przysposabiające w wieku od 21 lat, małżonków, wstępnych i osoby przysposabiające, 15 956,87 EUR
  • Grupa III: nabycie przez krewnych drugiego i trzeciego stopnia w linii bocznej, wstępnych i zstępnych spowinowaconych, 7 993,46 EUR
  • Grupa IV: nabycie przez krewnych czwartego stopnia, dalszych stopni i nieznajomych, nie podlega obniżeniom.

Ponadto do osób o prawnie stwierdzonej niepełnosprawności, o stopniu niepełnosprawności równym lub większym niż 33% i mniejszym niż 65%, zgodnie ze skalą, o której mowa w art. 148 zmienionego tekstu ustawy powszechnej o ubezpieczeniach społecznych (Ley General de la Seguridad Social), zatwierdzonej przez królewski dekret ustawodawczy 1/1994 z dnia 20 czerwca (Real Decreto Legislativo 1/1994), stosuje się obniżenie w wysokości 47 858,59 EUR; obniżenie jest równe 150 253,03 EUR dla tych osób, które zgodnie z powyższymi przepisami wykażą stopień niepełnosprawności równy lub wyższy niż 65%.

Niezależnie od powyższych obniżeń, do kwot otrzymanych przez uposażonych w umowach ubezpieczenia na życie stosuje się 100-procentowe obniżenie, maksymalnie 9 195,49 EUR, jeżeli ich stosunek do zmarłej umawiającej się strony jest stosunkiem małżonka, wstępnego, zstępnego, przysposabiającego lub przyspobionego. W przypadku ubezpieczeń grupowych lub ubezpieczeń wykupionych przez przedsiębiorstwa dla swoich pracowników, pod uwagę brany będzie stopień pokrewieństwa między zmarłym a uposażonym.

Obowiązująca stawka

1. Kwota całkowita podatku zostanie uzyskana poprzez zastosowanie do podstawy opodatkowania netto, obliczonej zgodnie z przepisami poprzedniego artykułu, skali, która zgodnie z przepisami ustawy 21/2001 z dnia 27 grudnia, regulującej środki podatkowe i administracyjne nowego systemu finansowania wspólnot autonomicznych należących do systemu powszechnego (w odróżnieniu od regionalnych) i miast posiadających statut autonomiczny, została zatwierdzona przez wspólnotę autonomiczną.

2. Jeżeli wspólnota autonomiczna nie zatwierdziła skali, o której mowa w poprzednim paragrafie, lub jeżeli nie przejęła uprawnień regulacyjnych w dziedzinie podatku od spadków i darowizn, lub jeżeli przepisy własne wspólnoty nie mają zastosowania do płatników, podstawa opodatkowania netto podlega opodatkowaniu według stawek określonych w poniższej skali:

Podstawa opodatkowania netto Kwota całkowita (podatku) Reszta podstawy opodatkowania netto Mająca zastosowanie stawka
Do EUR Do EUR Do EUR Procent
0,00 7 993,46 7,65%
7 993,46 611,50 7 987,45 8,50%
15 980,91 1 290,43 7 987,45 9,35%
23 968,36 2 037,26 7 987,45 10,20%
31 955,81 2 851,98 7 987,45 11,05%
39 943,26 3 734,59 7 987,46 11,90%
47 930,72 4 685,10 7 987,45 12,75%
55 918,17 5 703,50 7 987,45 13,60%
63 905,62 6 789,79 7 987,45 14,45%
71 893,07 7 943,98 7 987,45 15,30%
79 880,52 9 166,06 39 877,15 16,15%
119 757,67 15 606,22 39 877,15 18,70%
159 634,83 23 063,25 79 754,30 21,25%
239 389,13 40 011,04 159 388,41 25,50%
398 777,54 80 655,08 398 777,54 29,75%
797 555,08 199 291,40 En adelante 34,00%

Mnożniki i zobowiązanie podatkowe

  1. Zobowiązanie podatkowe z tytułu tego podatku zostanie uzyskane poprzez zastosowanie do kwoty całkowitej podatku mnożnika według zakresów wartości istniejącego majątku, które zgodnie z przepisami ustawy 21/2001 z dnia 27 grudnia, regulującej środki podatkowe i administracyjne nowego systemu finansowania wspólnot autonomicznych należących do systemu powszechnego i miast posiadających statut autonomiczny, zostały zatwierdzone przez wspólnotę autonomiczną oraz według grupy, zgodnie ze stopniem pokrewieństwa, jak wskazano w art. 20.
  2. Jeżeli wspólnota autonomiczna nie zatwierdziła mnożnika lub zakresów wartości, o których mowa w poprzednim paragrafie, lub jeżeli przepisy własne wspólnoty autonomicznej nie mają zastosowania do płatników, zastosowanie mają te wskazane poniżej, ustanowione na podstawie istniejącego wcześniej majątku podatnika oraz według grupy, zgodnie ze stopniem pokrewieństwa:
Grupy z art. 20
Istniejący majątek (EUR) I i II III IV
Od 0 do 402 678,11 1,0000 1,5882 2,0000
Od powyżej 402 678,11 do 2 007 380,43 1,0500 1,6676 2,1000
Od powyżej 2 007 380,43 do 4 020 777,98 1,1000 1,7471 2,2000
Powyżej 4 020 777,98 1,2000 1,9059 2,4000

 

Jaka jest wysokość podatku od spadków i darowizn w zależności od Wspólnoty Autonomicznej ?

Wysokość podatku od spadków i darowizn różni się w zależności od Wspólnoty Autonomicznej. Terytorium Hiszpanii jest podzielone na siedemnaście Wspólnot Autonomicznych, które zostały wyposażone w liczne kompetencje. Wspólnoty Autonomiczne mają prawo stosować własne przepisy i regulować własne stawki podatkowe, a także pobierać należną kwotę podatku.
W przypadku dziedziczenia podatek należy uiścić w tej Wspólnocie Autonomicznej, w której zmarły miał miejsce zamieszkania. Natomiast w przypadku darowizny podatek należy zapłacić w Wspólnocie Autonomicznej, w której miejsce zamieszkania ma obdarowany, a jeśli przedmiotem dziedziczenia jest nieruchomość właściwą będzie Wspólnota, w której jest położona ta nieruchomość.
W związku z tym, że różnice w stawkach są znaczące należy przyjrzeć się regulacjom obowiązującym w każdej z poszczególnych Wspólnot Autonomicznych.

Andaluzja (Andalucía)
W Andaluzji obowiązuje ulga dla dziedziczącego małżonka lub partnera, zstępnych, przysposobionych i wstępnych w wysokości 1.000.000 euro, co oznacza, że w przypadku dziedziczenia kwoty do 1.000.000 osoby te nie zapłacą podatku od spadków i darowizn. W praktyce zaledwie około 5% spadków podlega opodatkowaniu.
Zarówno w przypadku dziedziczenia, jak i darowizny aplikuje się bonifikatę w wysokości 99% dla krewnych I i II grupy
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości od 95 do 100% w zależności od wartości.
Aragonia (Aragón)
W Aragonii ulga w przypadku dziedziczenia w I grupie została zwiększona do 500.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 100% (limit: 200.000 euro).
W przypadku darowizny między dziećmi i rodzicami, których wartość nie przekracza 500.000 euro zastosowanie ma bonifikata w wysokości 65%. Ponadto w przypadku darowizny dokonanej dla dzieci przeznaczonej na zakup pierwszego mieszkania przewiduje się ulgę do wysokości 250.000 euro.
Asturia (Asturias)
Region Asturii jest uważany jako jeden z najmniej korzystnych dla podatników uiszczających podatek od spadków i darowizn.
Ulga w przypadku dziedziczenia w I i II grupie została zwiększona do 300.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości od 95 do 99% w zależności od wartości.
Baleary (Islas Baleares)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 25.000 euro oraz dodatkowo 6.250 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia (limit: 50.000 euro). W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka oraz wstępnych – 25.000 euro. W przypadku krewnych drugiego i trzeciego stopnia – 8.000 euro, a przypadku pozostałych – 1.000 euro.
Ponadto w przypadku dziedziczenia na Balearach, zstępni poniżej 21 roku życia korzystają z bonifikaty w wysokości 99% od kwoty podatku.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 100% (limit: 180.000 euro dla każdego spadkobiercy).
Estremadura (Extremadura)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 18.000 euro oraz dodatkowo 6.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia (limit: 70.000 euro).
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości od 95 do 100% w zależności od wartości nieruchomości.
Galicja (Galicia)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. Od 1 stycznia 2020 roku stawka ta została zwiększona i w przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia wynosi 1.000.000 euro oraz dodatkowo 100.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia (limit: 1.500.000 euro). W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka oraz wstępnych – 1.000.000 euro. W przypadku krewnych drugiego stopnia pokrewieństwa – 16.000 euro, a przypadku pozostałych – 8.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości od 95 do 100% w zależności od wartości nieruchomości.
Ponadto w przypadku darowizny dokonanej dla dzieci i zstępnych przeznaczonej na zakup pierwszego mieszkania w Galicji przewiduje się ulgę w wysokości 95% stawki.
Kantabria (Cantabria)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia wynosi 50.000 euro oraz dodatkowo 5.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia. W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka oraz wstępnych – 50.000 euro. W przypadku krewnych do drugiego stopnia pokrewieństwa – 25.000 euro, a przypadku pozostałych osób w grupie III – 8.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95% (limit: 125.000 euro dla każdego spadkobiercy).
Kastylia-La Mancha (Castilla La Mancha)
W przypadku, gdy podstawa opodatkowania netto wynosi mniej niż 175.000 euro zastosowanie ma ulga w wysokości 100% (co oznacza, że w praktyce, że podatek od spadków i darowizn nie zostanie pobrany). Natomiast jeśli podstawa jest równa lub przekroczy 175.000 euro, ale tym samym będzie niższa niż 225.000 euro, ulga wyniesie 95%. Dla podstawy nieprzekraczającej 275.000 euro ulga wyniesie 90%, 300.000 euro – 85%, a dla podstawy wynoszącej lub przewyższającej 300.000 euro – 80%. Wspomniane ulgi mają zastosowanie w przypadku, gdy spadkobiercami są zstępni, wstępni, małżonek i przysposobieni.
W kwestii darowizny przewiduje się trzy grupy ulg: w wysokości 95% dla darowizn do 120.000 euro, w wysokości 90% dla darowizn na kwotę od 120.000 do 240.000 euro i w wysokości 85% dla darowizn powyżej 240.000 euro.
Kastylia i León (Castilla y León)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 60.000 euro oraz dodatkowo 6.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia. W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka i wstępnych – 60.000 euro.
W przypadku darowizny przeznaczonej na zakup pierwszego mieszkania w Galicji przewiduje się ulgę w wysokości 99-100% stawki (limit: 180.000 euro).
Katalonia (Cataluña)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 100.000 euro oraz dodatkowo 12.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia (limit: 196.000 euro). W przypadku dzieci powyżej 21 roku życia i małżonka – 100.000 euro, pozostałych zstępnych powyżej 21 roku życia – 50.000 euro, zaś wstępnych – 30.000 euro. Jednak dla tych krewnych z II grupy, którzy ukończyli 75 lat wysokość stawki wynosi 275.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95% (limit: 180.000 euro dla każdego spadkobiercy).
Kraj Basków (País Vasco)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku małżonka lub partnera, zstępnych lub wstępnych – 400.000 euro. W przypadku krewnych do drugiego stopnia pokrewieństwa – 40.000 euro, pozostałych krewnych należących do III grupy – 20.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia lub darowizny jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95-100% (limit: 215.000 euro).
La Rioja (La Rioja)
W przypadku nabycia mortis causa przez podatników należących do I i II grupy zastosowanie ma odliczenie w wysokości 99%, jeśli podstawa opodatkowania nie przekracza 500.000 euro, natomiast jeśli podstawa opodatkowania przekroczy 500.000 euro – 98%.
Jeżeli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95% (limit: 122.66,47 euro dla każdego spadkobiercy).
W przypadku darowizny przekazanej przez rodziców dla dzieci powyżej 16 roku życia na nabycie stałego miejsca zamieszkania zastosowanie ma odliczenie 100% kwoty (limit: 200.000 euro).
Madryt (Madrid)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 16.000 euro oraz dodatkowo 4.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia (limit: 48.000 euro). W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka i wstępnych – 16.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95% (limit: 123.000 euro dla każdego spadkobiercy).
Ponadto spadkobiercy z grupy I i II mogą zastosować bonifikatę w wysokości 99%. Bonifikata w wysokości 15% kwoty podatku przysługuje rodzeństwu zmarłego, którego śmierć nastąpiła po 1 stycznia 2019.
W przypadku darowizny między rodzicami i dziećmi aplikuje się bonifikatę w wysokości 99%.
Murcja (Murcia)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 15.956,87 euro oraz dodatkowo 3.990,72 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia. W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka oraz wstępnych – 15.956,87 euro. W przypadku krewnych drugiego i trzeciego stopnia – prawie 8.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95% (limit: 122.606,47 euro).
Zarówno w przypadku darowizny, jak i dziedziczenia aplikuje się bonifikatę w wysokości 99% dla zstępnych i przysposobionych, małżonka lub partnera i wstępnych.
Nawarra (Navarra)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa oraz podstawy opodatkowania zarówno w przypadku dziedziczenia, jak i darowizny. W przypadku dziedziczenia we wspólnocie Nawarra, jeśli podstawa opodatkowania netto nie przekroczy kwoty 250.000 to podatek nie ma obowiązku zapłaty podatku, natomiast pozostałe według stawki – 0,8%.
Walencja (Valencia)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku nabycia mortis causa przez zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 100.000 euro oraz dodatkowo 8.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia. W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka oraz wstępnych – 100.000 euro. W przypadku krewnych należących do III grupy zastosowanie ma stawka krajowa.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95-100% (limit: 150.000 euro dla każdego spadkobiercy).
W przypadku darowizny na rzecz dzieci poniżej 21 roku życia, których aktywa nie przekraczają 600.000 euro – 100.000 euro oraz dodatkowo 8.000 euro za każdy rok, który pozostał do ukończenia 21 roku życia (limit: 156.000 euro).
Wyspy Kanaryjskie (Islas Canarias)
Od 1 stycznia 2020 roku wprowadzono zmiany dotyczące podatku od spadków i darowizn, według których regulacje są jednakowe dla spadków i darowizn. Zwolnienie z uiszczenia podatku ma więc zastosowanie zarówno do darowizn, jak i spadków – do kwoty 300.000 euro. W przypadku podstawy w wysokości 300.000-350.000 euro aplikuje się premię w wysokości 90%. Premia ta ma być zmniejsza o 10% przy każdym wzroście podstawy o 50.000 euro i ma zastosowanie dla podstaw poniżej 1,2 miliona euro.
Ponadto bonifikata w wysokości 99,9% ma zastosowanie wyłącznie dla krewnych I grupy, tj. zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia. Natomiast w przypadku nabycia mortis causa przez osoby z grupy II i III, bonifikata w wysokości 99,9% ma zastosowanie jedynie do kwoty 55.000 euro.

Warto jednak pamiętać, że na wysokość podatku mają wpływ także inne czynniki, jak chociażby rodzaj lub wartość majątku. Dla przykładu korzystniejsze będzie, co do zasady, odziedziczenie nieruchomości w spadku niż otrzymanie jej w wyniku darowizny. Ponadto ustawodawca przewiduje także ulgi z tytułu niepełnosprawności spadkobiercy lub w przypadku nabywania spółek, przedsiębiorstw czy ich udziałów, a także w przypadku nabywania gospodarstw rolnych.
W związku z tym, polecamy traktować powyższy artykuł jako pewną wskazówkę, z którą warto zapoznać się przed konsultacją z hiszpańskim adwokatem specjalizującym się w sprawach rozporządzania majątkiem, który udzieli indywidualnej konsultacji w konkretnym przypadku.

Jeśli szukacie Państwo pomocy prawnej w zakresie hiszpańskiego prawa spadkowego, to prosimy o kontakt z polskojęzycznym hiszpańskim adwokatem:

autonomo a sociedad limitada roznice

Porównanie autónomo z sociead limitada

By Prawo spółek

 

AUTÓNOMO

SOCIEDAD LIMITADA

Liczba osób

1 osoba

maks. 50 wspólników

Czas trwania rejestracji

1 dzień

1 miesiąc

Koszt rejestracji

brak kosztów

ok. 1000 euro

Kapitał zakładowy

brak kapitału zakładowego

min. 3000 euro

Podatki

VAT (IVA), podatek dochodowy od osób fizycznych (IRPF)

VAT (IVA),
podatek dochodowy od osób prawnych (Impuesto de Sociedades)

Odpowiedzialność

nieograniczona

solidarna i ograniczona do wysokości wniesionego kapitału

 

Jeśli masz jakieś pytania związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w Hiszpanii,  skontaktuj się z polskojęzycznymi prawnikami w Barcelonie, a pomożemy Ci wybrać odpowiednią formę działalności oraz przejść procedurę rejestracyjną.

spolka zoo w hiszpannii business w hiszpanii

Różnice pomiędzy działalnością gospodarczą prowadzoną we własnym imieniu (autónomo) a spółką z o.o. (sociedad limitada)

By Prawo spółek

Wielu z naszych klientów zastanawia się nad rozpoczęciem działalności gospodarczej w Hiszpanii. Gdy już podejmą tę decyzję pozostaje kwestia formy w jakiej tę działalność prowadzić. Najczęściej wybieraną i najprostszą jest autónomo, czyli odpowiednik jednoosobowej działalności gospodarczej. Bardziej zaawansowaną formą jest założenie sociedad limitada (w skrócie SL), czyli polskiej spółki z.o.o.

W dzisiejszym artykule przedstawimy różnice pomiędzy tymi dwiema postaciami prowadzenia działalności gospodarczej i postaramy się odpowiedzieć na najczęściej zadawane pytania.

Jak wygląda proces założenia działalności gospodarczej w Hiszpanii?

Na początku warto podkreślić, że obywatele Unii Europejskiej nie muszą ubiegać się o kartę pobytu, ponieważ zgodnie z Dyrektywą 2004/38/WE wymóg ten zniesiono w 2007 roku. W przypadku pobytu na terytorium Hiszpanii przekraczającego 3 miesiące, należy pamiętać o dopełnieniu bardzo ważnego obowiązku, jakim jest rejestracja w Centralnym Rejestrze Obcokrajowców (Registro Central de Extranjeros) w celu otrzymania zaświadczenia o zarejestrowaniu obywatela Unii Europejskiej (Certificado de Registro de Ciudadano de la Unión).

Każda osoba zamieszkująca na terenie Hiszpanii niebędąca rezydentem tego kraju powinna także posiadać numer identyfikacyjny obcokrajowca (N.I.E. – Número de Identificación de Extranjero). Aby prowadzić działalność gospodarczą na terenie Hiszpanii konieczne jest także uzyskanie numeru identyfikacji podatkowej (N.I.F. – Número de Identificación Fiscal) oraz numeru ubezpieczenia społecznego (Número de Seguridad Social).

Autónomo

Rejestracja działalności w Hiszpanii jest procesem prostym i szybkim, zazwyczaj zajmuje jeden dzień. Po uzyskaniu podstawowych dokumentów, takich jak N.I.E. (Numer Identyfikacji Obcokrajowca) i N.I.F. (Numer Identyfikacji Podatkowej), należy udać się do urzędu skarbowego (Agencia Estatal de Administración Tributaria) i złożyć odpowiedni wniosek, wypełniając formularz 036 (pełny) lub 037 (uproszczony).

Podczas rejestracji w hiszpańskim urzędzie skarbowym (Hacienda) należy wybrać kod opisujący rodzaj prowadzonej działalności (Epígrafes del Impuesto de Actividades Económicas).

Kolejnym krokiem jest rejestracja działalności poprzez wypełnienie formularza TA 0521/1 i złożenie go w odpowiednim oddziale hiszpańskiego odpowiednika ZUS (Delegación de Seguridad Social). Rejestracja ta jest wymagana, aby wprowadzić działalność do systemu przedsiębiorców prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą (RETA – Régimen Especial de Trabajadores Autónomos). Ten etap można również zrealizować online, korzystając z podpisu cyfrowego lub hasła wygenerowanego przez urząd.

Sociedad Limitada

W przypadku prowadzenia działalności w formie spółki należy dopełnić podstawowych formalności, takich jak uzyskanie numerów N.I.E. (Numer Identyfikacji Obcokrajowca) i N.I.F. (Numer Identyfikacji Podatkowej) oraz otworzyć rachunek bankowy w hiszpańskim banku.

Następnym krokiem jest uzyskanie zaświadczenia z hiszpańskiego Rejestru Handlowego (Registro Mercantil), które potwierdza, że proponowana nazwa spółki nie jest już zarezerwowana ani używana przez inną firmę.

Kluczowym etapem zakładania spółki jest podpisanie aktu założycielskiego w obecności hiszpańskiego notariusza oraz sporządzenie statutu spółki, który musi być załączony do umowy założycielskiej.

Spółka musi zostać zarejestrowana w hiszpańskim Rejestrze Handlowym (Registro Mercantil) właściwym dla jej siedziby. Do rejestracji wymagane jest przedstawienie oryginału aktu założycielskiego.

Po zarejestrowaniu spółki w Rejestrze Handlowym na dokumentach zostanie umieszczona adnotacja o wpisie, co można również przeprowadzić w formie elektronicznej. Od momentu wpisu do rejestru handlowego spółka uzyskuje osobowość prawną.

Rejestracji należy dokonać w terminie dwóch miesięcy od sporządzenia umowy założycielskiej w formie aktu notarialnego. W tym celu należy przedstawić:

  • wypis notarialny umowy spółki,
  • formularz 600 dotyczący podatku od przeniesienia własności i czynności cywilnoprawnych (ITP i AJD),
  • kopię numeru identyfikacji podatkowej (N.I.F.),
  • dowód wpłaty na poczet honorariów i kosztów do późniejszego rozliczenia.

Zazwyczaj od rozpoczęcia formalności do ostatecznego wpisu do rejestru mija około miesiąca.

Więcej informacji odnoście procedury założenia hiszpańskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (Sociedad Limitada) znajdziesz e artykule „spółka z ograniczona odpowiedzialnością w Hiszpanii

Jaki jest koszt rozpoczęcia działalności?

Autónomo

Rozpoczęcie działalności jako autónomo, czyli rejestracja, jest całkowicie darmowe. Nie ma również wymogu posiadania kapitału początkowego.

Sociedad Limitada

W przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pojawiają się już koszty rejestracji, związane między innymi z wizytą u notariusza, które zazwyczaj nie przekraczają 1000 €. Należy również pamiętać o konieczności wniesienia kapitału zakładowego. Minimalny wymagany kapitał wynosi 3000 € i musi zostać wpłacony w całości w momencie zakładania spółki. Przepisy nie przewidują górnego limitu kapitału zakładowego.

Jakie podatki musi płacić przedsiębiorca?

Autónomo

Przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą ma obowiązek rozliczania się z podatku VAT (IVA – Impuesto sobre el Valor Añadido) oraz podatku dochodowego od osób fizycznych (IRPF – Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas).

Sposoby rozliczania dochodów:

  1. Opodatkowanie na zasadach ogólnych (Régimen de Estimación Directa – Simplificada o Normal):
    Ta forma opodatkowania dostępna jest dla wszystkich rodzajów działalności gospodarczej.
  2. Opodatkowanie ryczałtowe (Régimen de Estimación Objetiva – por Módulos):
    Z tej formy mogą skorzystać tylko autónomos spełniający określone wymagania.

Decyzję o wyborze formy opodatkowania podejmuje przedsiębiorca, jednak warto skonsultować się z profesjonalistą, aby wybrać najkorzystniejsze rozwiązanie.

Obowiązki związane z podatkiem VAT:

  • Deklaracje kwartalne:
    Deklaracje VAT składane są kwartalnie za pomocą formularza 303. Terminy składania to:- Do 20 kwietnia
    – Do 20 czerwca
    – Do 20 października
    – Do 30 stycznia (za czwarty kwartał)
  • Deklaracja roczna:
    Deklaracja roczna VAT składana jest w styczniu za pomocą formularza 390.

Obowiązki związane z podatkiem dochodowym:

  • Deklaracje kwartalne:
    Deklaracje podatkowe składane są:- Za pomocą formularza 130 (dla opodatkowania na zasadach ogólnych),
    Za pomocą formularza 131 (dla opodatkowania ryczałtowego).
    Terminy składania są takie same jak w przypadku deklaracji VAT.
  • Deklaracja roczna:
    Deklaracja roczna z podatku dochodowego składana jest w okresie od 2 maja do 30 czerwca za pomocą formularza D-100.

Prawidłowe wypełnianie i składanie deklaracji jest kluczowe dla zachowania zgodności z hiszpańskimi przepisami podatkowymi.

Sociedad Limitada

Założenie spółki jest czynnością zwolnioną z podatku od przeniesienia własności i czynności cywilnoprawnych, sporządzonych w formie dokumentu urzędowego. Niemniej jednak, przed dokonaniem wpisu w rejestrze handlowym konieczne jest złożenie formularza 600 w celach informacyjnych.

Obowiązki podatkowe na etapie prowadzenia działalności:

  1. Podatek VAT (IVA):
    Spółka ma obowiązek odprowadzania podatku VAT zgodnie z zasadami obowiązującymi w Hiszpanii.
  2. Podatek od spółek (Impuesto de Sociedades):
    Jest to podatek bezpośredni obciążający dochody uzyskane przez spółkę.- Stawka ogólna: 25%
    – Preferencyjna stawka dla nowych spółek: 15% przez pierwsze dwa lata działalności.

    Deklaracje podatkowe:

    – Kwartalne: Składane za pomocą formularza 202.
    Roczne: Składane za pomocą formularza 200.

Zarówno prawidłowe wypełnienie formularzy, jak i terminowe składanie deklaracji, są kluczowe dla zgodności z hiszpańskimi przepisami podatkowymi i uniknięcia sankcji.

Jakie są opłaty prowadzenia działalności?

Autónomo

Oprócz obowiązku odprowadzania podatków, autónomo musi opłacać składki na ubezpieczenie społeczne. Warto jednak podkreślić, że państwo oferuje liczne ulgi i bonifikaty dla osób rozpoczynających działalność gospodarczą oraz dla młodych przedsiębiorców.

Od 1 stycznia 2025 roku w Hiszpanii wprowadzony został nowy system składek na ubezpieczenie społeczne dla osób samozatrudnionych (autónomos). Wysokość składek zależna jest od rzeczywistych dochodów netto przedsiębiorcy, a nie od wybranej przez niego podstawy wymiaru składki.

Kluczowe założenia nowego systemu składkowego:

  1. Składki oparte na dochodach netto:

    – Ustalono 15 przedziałów miesięcznych dochodów netto, od mniej niż 670 € do ponad 6 000 €.
    – Miesięczne składki będą wynosić od około 200 € do 598 €, w zależności od poziomu dochodów.

  2. Zmiany w składkach dla różnych grup dochodowych:

    Niższe dochody: Przedsiębiorcy z miesięcznymi dochodami poniżej 1 166,70 € zapłacą niższe składki, od 200 € do 263 € miesięcznie, co stanowi obniżkę w stosunku do poprzedniego systemu.
    Średnie dochody: Dla dochodów między 1 166,70 € a 1 700 € składka wyniesie 294 € miesięcznie.
    Wyższe dochody: Przedsiębiorcy zarabiający powyżej 1 700 € miesięcznie będą płacić wyższe składki, sięgające do 598 € w przypadku dochodów przekraczających 6 000 €.

  3. Elastyczność składek:

    Przedsiębiorcy będą mogli zmieniać swoją podstawę wymiaru składki do sześciu razy w roku, dostosowując ją do aktualnych dochodów.

  4. Podatek solidarnościowy (MEI):

    Składka na Mechanizm Równowagi Międzypokoleniowej (MEI) wzrośnie z 0,7% w 2024 roku do 0,8% w 2025 roku, co wpłynie na ostateczną wysokość składek.

Koszty dodatkowe:

  • Prowadzenie księgowości:
    Jeśli przedsiębiorca nie decyduje się prowadzić księgowości samodzielnie, zazwyczaj koszt wynosi około 50 euro miesięcznie.
  • Obsługa prawna działalności:
    Prowadząc działalność gospodarczą w Hiszpanii warto korzystać z usług polskojęzycznego prawnika, który pomoże w dopełnieniu wszelkich formalności i będzie nas wspierał z tłumaczeniu zawiłości hiszpańskiego systemu prawnego.

Powyższe koszty warto uwzględnić przy planowaniu budżetu na prowadzenie działalności gospodarczej.

Sociedad Limitada

Wspólnicy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością również są zobowiązani do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne w hiszpańskim systemie Seguridad Social. Typ składek, a tym samym ich wysokość, zależy od charakteru udziałów wspólnika oraz jego roli w spółce.

Rodzaje systemów ubezpieczenia społecznego dla wspólników:

  1. Régimen General:

    Dotyczy wspólników, których udział w kapitale spółki nie przekracza 33% oraz pod warunkiem, że nie pełnią funkcji związanych z zarządzaniem spółką.

  2. Régimen General Asimilado:

    Dotyczy wspólników pełniących funkcje związane z zarządzaniem spółką, ale których udział w kapitale spółki nie przekracza 25%.

  3. Régimen Especial de los Trabajadores Autónomos (RETA):

    Dotyczy wszystkich pozostałych wspólników, którzy nie kwalifikują się do powyższych kategorii.

Koszty księgowości i obowiązki administracyjne:

W przypadku spółki z o.o. koszty prowadzenia księgowości są wyższe niż w przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej, ponieważ zarządzanie taką działalnością jest bardziej skomplikowane. Zazwyczaj wynoszą one kilkaset euro miesięcznie.

Dodatkowo spółka ma obowiązek prowadzenia:

  • Ksiąg rachunkowych (Libro Contable):
    Zawierają one wszystkie transakcje finansowe spółki.
  • Ksiąg protokołów (Libro de Actas):
    Rejestrują decyzje wspólników oraz inne ważne wydarzenia związane z działalnością spółki.

Oba rodzaje ksiąg muszą być zarejestrowane w odpowiednich urzędach, co również generuje dodatkowe obowiązki administracyjne.

Czy przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność?

Autónomo

Osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą (autónomo) w Hiszpanii ponosi pełną odpowiedzialność za zobowiązania wynikające z prowadzenia działalności. Odpowiedzialność ta obejmuje cały majątek przedsiębiorcy, zarówno prywatny, jak i związany z działalnością, ponieważ nie istnieje formalny podział majątku na prywatny i firmowy.

W przypadku pozostawania w związku małżeńskim objętym wspólnotą majątkową (régimen de gananciales), długi związane z działalnością mogą być również egzekwowane z majątku wspólnego małżonków. Aby chronić majątek osobisty małżonka przedsiębiorcy, możliwe jest wprowadzenie rozdzielności majątkowej (régimen de separación de bienes), co wymaga zawarcia odpowiedniej umowy małżeńskiej. Z uwagi na te zasady osoby samozatrudnione powinny rozważyć potencjalne ryzyka związane z prowadzeniem działalności i skonsultować się z hiszpańskim prawnikiem, aby minimalizować ryzyko odpowiedzialności majątkowej.

Sociedad Limitada

Jak sama nazwa wskazuje, wspólnicy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki, ale jest ona ograniczona do wysokości wniesionego wkładu. Odpowiedzialność wspólników jest solidarna, co oznacza, że każdy ze wspólników może być zobowiązany do spełnienia całości zobowiązania wobec wierzyciela. W momencie, gdy jeden ze wspólników ureguluje całe zobowiązanie, wierzyciel nie może dochodzić jego spełnienia od pozostałych wspólników.

Więcej informacji dotyczących odpowiedzialności członków zarządu hiszpańskiej spółki z o.o. znajdziesz w tym artykule.

Prowadzenie działalności jako autónomo lub w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (SL) jest popularne wśród małych i średnich przedsiębiorców w Hiszpanii. Jednoosobowa działalność gospodarcza jest szczególnie korzystna na początku, ponieważ jej koszty są stosunkowo niskie, a w pierwszych latach działalności można ubiegać się o zwolnienia i ulgi. Z kolei spółka z o.o., mimo że nie wymaga tak dużego kapitału początkowego jak spółka akcyjna, zapewnia ograniczenie odpowiedzialności, co stanowi istotny atut.

Należy jednak pamiętać, że liczba wspólników w spółce z o.o. nie może przekroczyć 50 osób.

To do Ciebie należy ostateczna decyzja na jaką formę prowadzenia działalności się zdecydujesz, jednak przed podjęciem tej decyzji radzimy skonsultować się z prawnikiem, aby potwierdzić czy wybrany typ działalności odpowiada planowanemu planowi biznesowem oraz przepisom prawa.

Jeśli zamierzsz prowadzić działalność gospodarczą w Hiszpanii i masz jakieś pytania, to skontaktuj się z polskojęzycznymi prawnikami w Hiszpanii, a pomożemy Ci wybrać odpowiednią formę działalności oraz prześć procedurę rejestracyjną.

 

pełnomocnictwo w hiszpanii

Pełnomocnictwo w Hiszpanii

By Prawo cywilne

Obecna sytuacja wywołana epidemią koronawirusa COVID-19 wpłynęła na codzienne życie wszystkich obywateli większości krajów na świecie. W związku z tym, że hiszpański rząd wydał dekret zakazujący wychodzenia z domów w trosce o bezpieczeństwo obywateli, chcielibyśmy zwrócić Państwa uwagę na instytucję pełnomocnictwa, dzięki której będą Państwo mogli dokonać pewnych formalności na odległość. W niektórych przypadkach udzielenie pełnomocnictwa jest kwestią wygody, podczas gdy w innych przypadkach jest to całkowicie konieczne.

Czym jest pełnomocnictwo (poder)?

Pełnomocnictwo to jednostronna czynność prawna, za pomocą której mocodawca upoważnia osobę trzecią (tj. pełnomocnika) do działania w imieniu i na rachunek mocodawcy. Ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata oraz procurador jest w Hiszpanii najczęściej niezbędne na potrzeby postępowań sądowych, ale w ten sposób można również załatwić sprawy urzędowe.

Pełnomocnik może złożyć w imieniu swojego mocodawcy wniosek o nadanie numeru N.I.E., a także zawierać umowy. Hiszpański kodeks cywilny w artykule 55 przewiduje nawet możliwość zawarcia związku małżeńskiego przez pełnomocnika. Warto jednak pamiętać, że istnieją też czynności, których pełnomocnik nie może dokonać w imieniu mocodawcy. Taką czynnością jest na przykład sporządzenie testamentu, ponieważ jest to czynność o szczególnie osobistym charakterze.

Pełnomocnikiem może być osoba pełnoletnia, która znajduje się w pełni władz umysłowych. Z uwagi na powagę sprawy pełnomocnictwa najczęściej udziela się profesjonalnym podmiotom – adwokatom i pełnomocnikom procesowym (procurador).

Jakie są rodzaje pełnomocnictwa w Hiszpanii?

W prawie hiszpańskim wyróżniamy pełnomocnictwo ogólne (poder general) oraz pełnomocnictwo szczególne (poder especial).

Pełnomocnictwo ogólne to takie, które umożliwia pełnomocnikowi działanie w szerokim zakresie, z kolei pełnomocnictwo szczególne upoważnia pełnomocnika do określonego w pełnomocnictwie działania.

Pełnomocnictwo do dokonania określonej czynności może być udzielone kilku osobom. Poder solidario to rodzaj takiego pełnomocnictwa, które udzielane jest kilku osobom, przy czym każda z tych osób może samodzielnie dokonać czynności.

Z kolei poder mancomunado wymaga współdziałania wszystkich upoważnionych pełnomocników.

Znana polskiemu systemowi prawa prokura nie występuje w prawie hiszpańskim. W związku z tym hiszpańscy przedsiębiorcy chcąc upoważnić osobę trzecią do podejmowania działań w ich imieniu posługują się zwykłym pełnomocnictwem.

Szczególnym rodzajem pełnomocnictwa jest poder preventivo, udzielane na wypadek utraty zdolności wyrażenia woli przez mocodawcę. Takie upoważnienie ma charakter zapobiegawczy.

Jak udzielić pełnomocnictwa?

Co do zasady, udzielenie pełnomocnictwa może się odbyć w dowolnej formie, a zatem dopuszcza się zarówno pisemne jak i ustne udzielenie pełnomocnictwa.
Z kolei pełnomocnictwo notarialne (poder notarial) musi być udzielone przed hiszpańskim lub polskim notariuszem. Należy jednak pamiętać, że w przypadku, gdy pełnomocnictwo zostanie udzielone w Polsce, konieczne będzie przetłumaczenie dokumentu przez tłumacza oraz uzyskanie poświadczenia zgodności z oryginałem, czyli apostille.

Drugą możliwością udzielenia takiego pełnomocnictwa w Polsce jest dokonanie tego przed Konsulem Królestwa Hiszpanii w Warszawie. Wybór tej metody jest o tyle korzystny, że nie wymaga późniejszego tłumaczenia dokumentu ani uzyskania apostille. Aby udzielić pełnomocnictwa przed Konsulem, należy skontaktować się z Konsulatem Hiszpanii w Warszawie i umówić na wizytę. Warto mieć na uwadze, że udzielenie pełnomocnictwa jest czynnością jednostronną, a zatem obecność pełnomocnika podczas wizyty u notariusza czy Konsula nie jest obowiązkowa.

W Hiszpanii udzielenie pełnomocnictwa przed notariuszem generuje koszty rzędu 50-150 euro. W Polsce udzielenie pełnomocnictwa to koszt od 30 do 100 zł netto, jednak w tym przypadku należy pamiętać o dodatkowych kosztach związanych z uzyskaniem tłumaczenia przysięgłego oraz apostille.

Ponadto istnieje także możliwość udzielenia upoważnienia, określanego jako poder apud acta przed urzędnikiem sądowym (Secretario Judicial). Wówczas jest ono bezpłatne, ale takie upoważnienie ważne jest jedynie w konkretnej sprawie.

Obecnie nie ma wymogu osobistego stawiennictwa przed urzędnikiem, ponieważ obywatele posiadający elektroniczny dowód osobisty (DNI) oraz podpis elektroniczny mają możliwość udzielenia upoważnienia apud acta za pomocą systemu teleinformatycznego. Takie pełnomocnictwo nie jest ważne w postępowaniach przez Trybunałem Konstytucyjnym.

Jak odwołać pełnomocnictwo?

Jeżeli mocodawca nie określił w dokumencie czasu, na jaki udzielił pełnomocnictwa to oznacza to, że pełnomocnictwo jest ważne na czas nieokreślony. Nie jest to jednak równoznaczne z tym, że pełnomocnictwa nie da się odwołać. Zarówno mocodawca, jak i pełnomocnik mogą odwołać pełnomocnictwo.

Mocodawca może w każdej chwili odwołać pełnomocnictwo, wzywając pełnomocnika do zwrotu dokumentu. Jeśli jednak pełnomocnik odmówi lub mocodawca nie może się z nim skontaktować, może wystosować pismo, w którym oficjalnie odwoła udzielone wcześniej pełnomocnictwo. Wówczas, za pośrednictwem notariusza, należy powiadomić o tym fakcie pełnomocnika. Jak już wcześniej wspomniano jest to czynność jednostronna, a zatem do odwołania pełnomocnictwa nie jest wymagana zgoda czy podpis pełnomocnika.

Również powołanie nowego pełnomocnika do tej samej czynności powoduje wygaśnięcie wcześniejszego pełnomocnictwa i następuje ono od dnia, w którym został powołany nowy pełnomocnik.

Z kolei pełnomocnik może zrezygnować z udzielonego mu pełnomocnictwa, informując o tym mocodawcę. Warto podkreślić, że jeśli mocodawca poniesie szkodę w związku z odwołaniem pełnomocnictwa przez pełnomocnika to będzie on zobowiązany do jej naprawienia lub kompensaty. Ponadto pełnomocnik odwołując pełnomocnictwo, powinien jeszcze kontynuować działanie w imieniu mocodawcy dopóki ten nie będzie w stanie podjąć niezbędnych działań w związku z nieobecnością pełnomocnika. Okres ten jednak nie został zdefiniowany tak jak w przypadku regulacji polskiej.

Ponadto pełnomocnictwo wygasa na skutek śmierci mocodawcy lub pełnomocnika.

W dobie problemu z jakim przyszło się nam zmierzyć zachęcamy Państwa do załatwiania wszelkich formalności drogą elektroniczną lub z pomocą pełnomocnika. To, na jaki rodzaj pełnomocnictwa zdecydują się Państwo, zależy od czynności, do wykonania których upoważnią Państwo pełnomocnika. Wówczas warto zwrócić się o pomoc do profesjonalisty, który doradzi rodzaj pełnomocnictwa, a także pomoże przygotować dokument, aby dostosować jego treść do konkretnej sytuacji.

Jeśli chcesz załatwić swoje sprawy w Hiszpanii za pomocą pełnomocnika, skontaktuj się z polskojęzycznymi prawnikami w Hiszpanii, a pomożemy Ci wybrać odpowiednią formę pełnomocnictwa, zredagujemy jego treść oraz pomożemy w jego uzyskaniu.

aliud pro alio

Aliud pro alio, czyli wydanie towaru innego niż umówiony

By Prawo cywilne

Z aliud pro alio mamy do czynienia przy umowie sprzedaży w sytuacji, gdy sprzedawca wydał kupującemu rzecz inną niż przewidziana w umowie.

Problem związany z tą kwestią wynika z braku wyraźnej regulacji i w konsekwencji, sporu w doktrynie – czy wówczas należy uznać, że strona wywiązała się z umowy i dopełniła obowiązku wydania rzeczy czy wręcz przeciwnie, a więc, że nastąpiło niewykonanie umowy.

Kwestia zgodności towaru z umową uregulowana jest przez Konwencję Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów, sporządzona w Wiedniu dnia 11 kwietnia 1980 r. (Dz.U. 1997 nr 45 poz. 286), a także Dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz. U. L 171 , 07/07/1999 P. 0012 – 0016).

Zgodnie z artykułem 35 ustępem 1 Konwencji: „sprzedawca powinien dostarczyć towary według ilości, jakości i w asortymencie przewidzianym w umowie oraz umieszczone lub zapakowane w sposób przewidziany w umowie”. Kolejny ustęp przewiduje kryteria zgodności towaru z umową, jednak nie reguluje wprost przypadków, gdy towar wydany nie odpowiada przewidzianemu w umowie, a jedynie przewiduje sytuacje, w których sprzedający może być zwolniony z odpowiedzialności za brak zgodności towarów, o którym kupujący wiedział lub nie mógł nie wiedzieć w chwili zawarcia umowy.

Również artykuł 2 Dyrektywy stanowi, że sprzedawca musi dostarczyć konsumentowi towary, które są zgodne z umową sprzedaży.
Słusznym wydaje się więc stwierdzenie, że brzmienie tych przepisów pozwala na interpretację, iż podjęcie jednostronnej decyzji o dostarczeniu innego towaru niż umówiony stanowi naruszenie przepisów oraz niewykonanie umowy. A zatem warte podkreślenia jest końcowe niezadowolenie kupującego, którego przesądza o rozwiązaniu umowy. To oznacza, że jeśli kupujący wie i zgadza się na dostarczenie innego towaru, nie może później żądać rozwiązania umowy.

Hiszpańskie regulacje

Również na gruncie ustawodawstwa hiszpańskiego nie uregulowano bezpośrednio problemu aliud pro alio, pozostawiając tę kwestię doktrynie i jurysdykcji sądów.

Podstawą, od której należy rozpocząć rozważania jest artykuł 1461 hiszpańskiego kodeksu cywilnego, który stanowi, że sprzedawca zobowiązany jest dostarczyć rzecz będącą przedmiotem umowy. A zatem w przypadku, gdy sprzedawca dostarczy kupującemu inny towar, kupujący ma prawo żądać rozwiązania umowy, ponieważ sprzedawca nie wykonał zobowiązania zgodnie z zawartą umową. Również artykuł 1166 hiszpańskiego kodeksu cywilnego zdaje się przesądzać o tym, iż strona nie może sama zdecydować o dostarczeniu rzeczy innej niż uzgodniona, nawet jeśli jej wartość jest równa lub wyższa od wartości towaru przewidzianego w umowie.

Taką interpretację przepisów przyjął Sąd Najwyższy, który w licznych wyrokach uznał, że aliud pro alio dotyczy dwóch sytuacji. Pierwsza ma miejsce, gdy sprzedawca wydaje towar inny niż ten, który był przedmiotem umowy, a druga – gdy towar wydany zgodnie z postanowieniami umowy nie spełnia warunków, do jakich został przeznaczony.

W wyroku z dnia 16 listopada 2000 roku Sąd uznał, że brak możliwości spełnienia celu, do którego był przeznaczony nabyty towar stanowi naruszenie umowy sprzedaży i jest podstawą rozwiązania umowy. Na tę samą przyczynę zastosowania aliud pro alio powołał się Sąd w wyroku z dnia 25 lutego 2010 roku. Przykładem takiej sytuacji może być sprzedaż domu, który nie nadaje się do zamieszkania, a więc – jak podkreślił Sąd w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 roku – nie spełnia swojej podstawowej funkcji.

Rozwiązanie umowy w związku z aliud pro alio

Zgodnie z artykułem 1124 hiszpańskiego kodeksu cywilnego, uprawnienie do rozwiązania umowy ma charakter wzajemny i jest możliwe w przypadku, gdy strona nie dopełni obowiązku, który na niej spoczywa.

W tym przypadku kupujący ma dwie możliwości, co oznacza, że może domagać się spełnienia warunków umowy, czyli dostarczenia towaru zgodnie z zawartą umową lub może żądać rozwiązania umowy oraz zapłaty odszkodowania z tytułu poniesionych szkód. Zgodnie z artykułem 1101 kodeksu cywilnego, w celu uzyskania odszkodowania, kupujący powinien wykazać związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zachowaniem sprzedawcy, a poniesioną szkodą.

Należy zwrócić także uwagę na to, że w celu udowodnienia, że sprzedawca wydał rzecz inną niż ta, która została przewidziana w umowie, koniecznie jest odebranie rzeczy przez kupującego. W sytuacji, gdy kupujący domaga się spełnienia warunków umowy, a okaże się to niemożliwe, może następnie zażądać rozwiązania umowy. W obu przypadkach kupujący ma prawo żądać zapłaty odsetek.

Przedawnienie roszczenia

Warto pamiętać, że roszczenia oparte na aliud pro alio należy zgłosić zgodnie z terminem przewidzianym w artykule 1964 hiszpańskiego kodeksu cywilnego, który w związku z nowelizacją z 2015 roku uległ skróceniu z 15 do 5 lat.

W przypadku pytań z zakresu hiszpańskiego prawa cywilnego, skontaktuj się z polskojęzycznymi prawnikami w Hiszpanii.

odpowiedzialnosc czlonka zarzadu hiszpania spolka z ograniczona odpowiedzialnoscia

Odpowiedzialność członka zarządu w hiszpańskiej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (sociedad de responsabilidad limitada o sociedad limitada)

By Prawo spółek

Członkiem zarządu jest osoba, która poprzez działanie w imieniu spółki ma za zadanie zapewnić jej prawidłowe funkcjonowanie. Ponadto jest odpowiedzialna za reprezentację spółki. Wspólnicy spółki, jeśli nie wchodzą w skład zarządu, nie ponoszą odpowiedzialności ponad wniesione przez nich wkłady, możliwa jest natomiast odpowiedzialność członka zarządu w hiszpańskiej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością – przy zaistnieniu wskazanych w ustawie warunków.

Odpowiedzialność członka zarządu uregulowana została w Ustawie o spółkach kapitałowych (La Ley de Sociedades de Capital), którą w 2014 roku znowelizowano, zaostrzając tym samym zakres odpowiedzialności.

Ustawa przewiduje odpowiedzialność członków zarządu działających w imieniu spółki oraz reprezentujących spółkę poprzez wykonywanie obowiązków przewidzianych w art. 225 i kolejnych. Podstawowym obowiązkiem członka zarządu jest rzetelne wykonywanie powierzonych mu zadań, co oznacza, że powinien dokładać należytej staranności przy dokonywaniu wszelkich czynności, a także działać w dobrej wierze, mieć na względzie interes spółki i nie przekraczać zakresu powierzonej mu funkcji.

Ponadto członek zarządu ma obowiązek lojalności oraz związany z tym obowiązek powstrzymywania się od udziału w podejmowaniu decyzji w sytuacji, w której występuje konflikt interesów. Przepisy dotyczące nakazu pozostawania lojalnym mają charakter imperatywny, a wszelkie postanowienia sprzeczne lub ograniczające zakres tego obowiązku są nieważne.
Warto podkreślić, że odpowiedzialność ponoszą zarówno członkowie zarządu w ścisłym znaczeniu tego słowa, jak i osoby, które de facto działają jak członkowie zarządu (administradores de hecho), podejmując decyzje pomimo, że nie posiadają statusu członka zarządu. Taką osobą może być np. członek zarządu, którego kadencja wygasła, dyrektor generalny lub pełnomocnik.

Forma odpowiedzialności członków zarządu

Odpowiedzialność członków zarządu ma charakter solidarny, to znaczy, że każdy z nich może zostać pociągnięty do odpowiedzialności, chyba, że członek zarządu udowodni, że nie brał udziału w podejmowaniu czynności, nie wiedział o dokonaniu czynności przez zarząd lub wiedząc próbował uniknąć szkody lub wyraźnie sprzeciwił się dokonaniu czynności, która spowodowała szkodę. Członkowie zarządu odpowiadają majątkiem osobistym.

Rodzaje odpowiedzialności

Wskazuje się różne rodzaje odpowiedzialności członków zarządu w zależności od charakteru stanowiska oraz czynności jakie podejmują.

1. Odpowiedzialność za szkody (responsabilidad por daños)

Uregulowana została w art. 1902 hiszpańskiego kodeksu cywilnego oraz art. 236 i kolejnych Ustawy o spółkach kapitałowych. Członkowie zarządu odpowiadają przed spółką, wspólnikami oraz wierzycielami spółki za szkodę wyrządzoną poprzez swoje działanie lub zaniechanie działań, które są sprzeczne z przepisami prawa, postanowieniami statutowymi lub zostały dokonane z naruszeniem obowiązków związanych z piastowaniem danego stanowiska, gdy ponoszą winę lub działali z zamiarem wyrządzenia szkody. Domniemywa się winę, jeśli czyn był sprzeczny z prawem lub umową spółki, chyba, że udowodniono inaczej.

2. Odpowiedzialność za zobowiązania (responsabilidad por deudas)

Uregulowana została w art. 367 Ustawy o spółkach kapitałowych, który ma na celu ochronę wierzycieli spółki. Członkowie zarządu mają obowiązek zwołania walnego zgromadzenia w celu rozwiązania spółki, jeżeli okaże się niewypłacalna. W razie niedopełnienia tego obowiązku w ciągu 2 miesięcy, członkowie zarządu ponoszą odpowiedzialność solidarną za długi spółki, które powstały już po wystąpieniu prawnej przyczyny rozwiązania spółki. Powództwo może być wszczęte przez wierzycieli spółki, których wierzytelność powstała już po wystąpieniu prawnej przyczyny rozwiązania spółki i nie została zaspokojona ze względu na to, że członkowie zarządu nie podjęli w terminie odpowiednich kroków w celu rozwiązania spółki.

3. Odpowiedzialność karna (responsabilidad por delitos)

Uregulowana została w art. 31 hiszpańskiego kodeksu karnego. Członek zarządu spółki, działający w jej imieniu lub reprezentujący spółkę może także ponosić odpowiedzialność karną, gdy dopuścił się przestępstwa w związku z wykonywaną funkcją lub wykorzystując swoją pozycję w spółce. Ponadto na członkach zarządu ciąży obowiązek egzekwowania przestrzegania prawa w spółce, a zatem mogą ponosić odpowiedzialność w przypadku niezastosowania odpowiednich środków mających na celu udaremnienie popełnienia przestępstwa.

Kto ma legitymację do wytoczenia powództwa cywilnego?

Odpowiedzialności można dochodzić na dwa sposoby. Powództwo przeciwko członkowi zarządu może być wszczęte zarówno przez konkretnego wspólnika lub osobę trzecią, która poniosła szkodę (acción individual) lub przez spółkę (acción social).
Powództwo może zostać wszczęte przez konkretnego wspólnika lub osobę trzecią, które poniosły szkodę w wyniku działania lub zaniechania członka zarządu (acción individual) i jest roszczeniem odszkodowawczym. Aby powództwo zostało uznane szkoda musi być wyrządzona bezpośrednio osobie trzeciej (lub wspólnikowi) na skutek działania z naruszeniem normy i sprzecznego z prawem, z zamiarem dokonania szkody lub w wyniku niedbałości. Ponadto musi istnieć związek przyczynowy między zachowaniem członka zarządu, a powstałą szkodą.

Z kolei spółka może wytoczyć powództwo w przypadku, gdy szkoda została wyrządzona bezpośrednio spółce (acción social). Legitymację do wytoczenia powództwa ma spółka, ale subsydiarnie możliwość taką mają także wspólnicy i osoby trzecie.
Wytoczenie powództwa przez spółkę wymaga uprzedniej zgody walnego zgromadzenia (la junta general) zwołanego na wniosek dowolnego wspólnika i nawet jeśli nie zostało to przewidziane w porządku obrad. Statut nie może w tym celu ustanawiać innej większości niż zwykła. Ponadto walne zgromadzenie może w dowolnym momencie odmówić wytoczenia powództwa, o ile nie sprzeciwią się temu wspólnicy reprezentujący co najmniej 5% kapitału. Członkowie zarządu mogą wówczas zostać również pozbawieni stanowiska.

Legitymację do wytoczenia powództwa w interesie spółki ma wspólnik lub wspólnicy, którzy posiadają większość pozwalającą na zwołanie walnego zgromadzenia w przypadkach, gdy członkowie zarządu nie zwołali walnego zgromadzenia mimo wniosku, a także gdy w ciągu miesiąca od podjęcia uchwały nie odbyło się walne zgromadzenie lub gdy opowiedziano się przeciwko poddaniu członka odpowiedzialności. Ponadto, jeśli członek zarządu działał z naruszeniem obowiązku lojalności, wspólnicy mogą pozwać go bezpośrednio, bez konieczności uzyskania uprzedniej zgody walnego zgromadzenia.
Zasadą jest, że za szkodę wyrządzoną wierzycielom odpowiada spółka, jednak w sytuacji, gdy ani spółka ani wspólnicy nie wytoczyli powództwa przeciwko członkowi zarządu, a majątek spółki nie jest wystarczający, by zaspokoić roszczenie wierzyciela to może on wnieść pozew przeciwko członkowi spółki.

Zwolnienie z odpowiedzialności

Członek zarządu może uchylić się od odpowiedzialności, jeżeli udowodni, że nie ponosi winy lub że nie wystąpiły przesłanki umożliwiające pociągnięcie go do odpowiedzialności. Ustawodawca nawiązuje także do amerykańskiej zasady business judgement rule, czyli wyłączeniu odpowiedzialności członka zarządu za decyzje obarczone ryzykiem gospodarczym, jeżeli zostały podjęte na podstawie rzetelnie zgromadzonych informacji i przy racjonalnym założeniu, że działa w dobrej wierze i w interesie spółki. Wygaśnięcie kadencji lub rezygnacja ze stanowiska nie zwalnia członka zarządu z odpowiedzialności za działanie, którego dopuścił się obejmując stanowisko.

Przedawnienie roszczenia

Zgodnie z art. 241 Ustawy o spółkach kapitałowych, powództwo przeciwko członkowi zarządu powinno zostać wytoczone w ciągu 4 lat od dnia, gdy zaistniała taka możliwość. Czteroletni termin przedawnienia dotyczy zarówno acción individual jak i acción social. Po upływie 4 lat nastąpi przedawnienie roszczenia, w związku z czym, spółka, wspólnicy ani wierzyciele nie będą mogli już wytoczyć powództwa przeciwko członkowi zarządu.

Jeśli szukasz wsparcia prawnego z zakresu prawa spółek w Hiszpanii, to skontaktuj się z hiszpańskim adwokatem:

adobestock 291370498

Czym jest umowa rezerwacyjna nieruchomości w Hiszpanii (contrato de reserva)?

By Prawo nieruchomości

Nieruchomości położone na terytorium Półwyspu Iberyjskiego cieszą się wśród Polaków coraz większym zainteresowaniem. W Hiszpanii, podobnie jak w Polsce, zawierając umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, natomiast kupujący zobowiązuje się tę rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy uzgodnioną cenę. Należy jednak pamiętać, że zakup nieruchomości to złożony proces, na który składa się szereg obowiązków i często od momentu znalezienia idealnej nieruchomości do podpisania aktu notarialnego upływa nawet kilka miesięcy. Zatem zanim dojdzie do finalizacji transakcji, warto zarezerwować nieruchomość, by móc dokonać wszelkich niezbędnych formalności. Można tego dokonać poprzez zawarcie umowy rezerwacyjnej nieruchomości, czyli contrato de reserva de vivienda.

Rodzaje umowy rezerwacyjnej

Należy rozróżnić, że pod pojęciem contrato de reserva możemy mieć do czynienia z dwoma rodzajami zupełnie innych umów:

  1. umowa rezerwacyjna bliższa polskiej umowie deweloperskiej (contrato de reserva en la compraventa de bienes inmuebles sobre plano)
  2. umowa rezerwacyjna nieruchomości zawierana z agencją nieruchomości, ew. bezpośrednio z właścicielem nieruchomości (contrato de reserva de vivienda).

Najczęściej spotykana umowa rezerwacyjna

Najczęściej spotykaną formą umowy rezerwacyjnej przy sprzedaży nieruchomości jest umowa rezerwacyjna zawierana z agencją nieruchomości. W przypadku, gdy klient zainteresowany jest konkretną nieruchomością, to podpisuje umowę rezerwacyjną, która, co prawda nie jest uregulowana w hiszpańskim prawie, jednak z uwagi na jej powszechność w obrocie, można wskazać, że wśród postanowień tej umowy znaleźć powinny się zapisy określające dokładnie nieruchomość, która jest rezerwowana, jej cenę, czas na jaki umowa jest zawierana oraz wysokość kwoty rezerwacyjnej.

Po jej podpisaniu klient hiszpańskiej agencji nieruchomości wpłaca do depozytu agencji określoną kwotę pieniężną, która, przy dojściu do skutku umowy sprzedaży będzie traktowana jako zaliczka na poczet ceny. Często w treści umowy agent nieruchomości zobowiązuje się do zaprzestania poszukiwania nabywcy określonej nieruchomości.

W tym przypadku nie mamy do czynienia z umową sprzedaży nieruchomości, gdyż sprzedający w takiej sytuacji nie wyraził jeszcze jakiegokolwiek oświadczenia woli, co innego w przypadku umowy rezerwacyjnej nieruchomości zbliżonej do polskiej umowy deweloperskiej, gdyż w takim przypadku, często w treści umowy zawarte są wszelkie niezbędne elementy czyniące ją umową sprzedaży, pomimo tego, że nazywa się jedynie umową rezerwacyjną.

Czym jest contrato de reserva?

Umowa rezerwacyjna nieruchomości – jak wskazuje jej nazwa – ma na celu dokonanie rezerwacji danego obiektu i zwykle jest pierwszym etapem w procesie zakupu nieruchomości. Po ostatecznym wyborze konkretnej nieruchomości, kupujący powinien zarezerwować ją, by zyskać czas na dokonanie takich formalności jak chociażby wyrobienie N.I.E., założenie rachunku bankowego w hiszpańskim banku czy uzyskanie kredytu hipotecznego. W tym celu wpłaca „symboliczną” kwotę, a w zamian agencja zobowiązuje się do zaprzestania na określony czas poszukiwania innego kupującego. Umowa jest więc gwarancją dla obu stron – kupujący otrzymuje zapewnienie, że nieruchomość zniknie z rynku na określony w umowie czas, a agencja nie musi się martwić o potencjalnych nabywców.

Często umowa rezerwacyjna jest wykorzystywana przez agencje nieruchomości w sytuacji, gdy strona zainteresowana kupnem nieruchomości położonej w Hiszpanii nie przebywa na terenie kraju i potrzebuje czasu na zorganizowanie podróży.

Ile wynosi kwota rezerwacyjna?

W związku z tym, że umowa rezerwacyjna nie jest uregulowana przez hiszpańskie prawo, kwota jaką należy wpłacić na poczet rezerwacji również nie jest narzucona z góry. Kwota ta ustalana jest w umowie przez strony, a jej wysokość zależy od wartości nieruchomości – zwykle jest to od ok. 1 do 5% ceny. Wpływ na jej wysokość mają także inne czynniki, takie jak chociażby czas na jaki dokonywana jest rezerwacja nieruchomości.

Jakie elementy powinny zostać zawarte w umowie rezerwacyjnej?

Umowa rezerwacyjna to prywatny dokument, w którym należy zawrzeć wszelkie istotne kwestie dotyczące zarówno przedmiotu umowy (nieruchomości), jak i stron umowy. Powinny się tam znaleźć podstawowe dane osobowe sprzedawcy i kupującego, dokładny opis nieruchomości wraz z numerem katastralnym oraz numerem księgi wieczystej, wysokość kwoty rezerwacyjnej, cena nieruchomości, a także termin ostatecznego zawarcia umowy, czyli podpisania aktu notarialnego i przekazania nieruchomości. Ponadto wszelkie postanowienia zawarte w umowie powinny być uzgodnione i zaakceptowane przez obie strony, aby nie zostały uznane za niedozwolone klauzule umowne (cláusulas abusivas).

Z czym wiąże się zawarcie umowy rezerwacyjnej?

Poprzez zawarcie umowy rezerwacyjnej, strona zainteresowana kupnem danej nieruchomości uniemożliwia osobom trzecim jej nabycie przez czas wskazany w umowie. Wówczas nawet jeśli sprzedawca otrzyma oferty o wartości wyższej niż ta zaproponowana przez osobę, która dokonała rezerwacji nieruchomości, pozostaje zobowiązany do sfinalizowania transakcji i sprzedaży temu, kto podpisał umowę rezerwacyjną i zapłacił ustaloną kwotę.

Podpisanie umowy rezerwacyjnej zbliżonej do polskiej umowy deweloperskiej (contrato de reserva sobre plano) w rzeczywistości pociąga za sobą dużo dalej idące skutki, ponieważ traktowane może być jako zawarcie umowy sprzedaży. Z taką sytuacją będziemy mieć do czynienia, gdy w treści umowy znajdą się zapisy dotyczące ceny, dokładne określenie przedmiotu sprzedaży oraz zobowiązanie do nabycia nieruchomości.

Umowa ta charakteryzuje się tym, że prowadzi do powstania obowiązku sprzedaży nieruchomości przez sprzedawcę i kupna nieruchomości przez kupującego. W wyznaczonym terminie kupujący ma obowiązek dokonać zapłaty pozostałej kwoty, z kolei sprzedawca zobowiązany jest do wydania rzeczy (w kontekście nieruchomości będzie to wręczenie kluczy). Dodatkowo w przypadku dokonania rezerwacji nieruchomości, która jeszcze nie powstała, sprzedawca gwarantuje ukończenie budowy i oddanie obiektu w odpowiednim stanie technicznym.

W związku z tak poważnymi konsekwencjami wynikającymi z zawarcia umowy rezerwacyjnej warto powstrzymać się od jej podpisania do czasu, gdy będą Państwo przekonani co do kupna danej nieruchomości.

Czym umowa rezerwacyjna różni się od hiszpańskiej umowy przedwstępnej tzw. arras?

Umowa rezerwacyjna jest często mylona z tzw. arras, czyli umową przedwstępną sprzedaży nieruchomości, jednak są to dwa zupełnie różniące się od siebie dokumenty. Przyczyną nieporozumień jest znikoma regulacja, która ogranicza się do jednego przepisu – art. 1454 hiszpańskiego kodeksu cywilnego.

Podstawową różnicą pomiędzy umową rezerwacyjną a arras są konsekwencje związane z jej zawarciem.

Arras jest porozumieniem, od którego strony mogą odstąpić – w ten sposób, że w przypadku wycofania się sprzedawcy zobowiązany jest on do zwrotu podwójnej kwoty jaką otrzymał od kupującego, natomiast kupujący rezygnując traci kwotę, którą wcześniej wręczył sprzedawcy (zwykle jest to 10% ceny nieruchomości).

Z kolei umowa rezerwacyjna zbliżona do polskiej umowy deweloperskiej (contrato de reserva sobre plano) jest umową, której niewykonanie wiąże się z odpowiedzialnością kontraktową i może prowadzić do obowiązku zapłaty odszkodowania z tytułu powstania szkody.

Ponadto umowa może zawierać dodatkowe klauzule na wypadek jej niewykonania i wówczas konsekwencje będą się różnić w zależności od tego, co strony postanowiły zgodnie z zasadą swobody umów.

W przypadku umowy rezerwacyjnej zawieranej z hiszpańską agencją nieruchomości, w przypadku, gdyby klient agencji zrezygnował z zakupu określonej nieruchomości, to kwota wpłacona tytułem rezerwacji przypada agencji.

Mając na uwadze wszystkie kwestie omówione powyżej, jeżeli zamierzają Państwo kupić nieruchomość w Hiszpanii zaleca się powstrzymanie od podpisywania jakiejkolwiek umowy bez uprzedniej konsultacji z hiszpańskim prawnikiem specjalizującym się w prawie nieruchomości.

Zawsze należy pamiętać, że zakup nieruchomości jest poważną inwestycją, dlatego najlepszym rozwiązaniem jest skorzystanie z usług prawnika jeszcze przed podpisaniem umowy, aniżeli dopiero w momencie, gdy wynikną z jej podpisania kwestie sporne. Poza sprawdzeniem umów, prawnik sprawdzi również stan prawny nieruchomości i będzie nadzorował całą transakcję, co pomoże uniknąć stresu nieprzyjemnych niespodzianek.

Chcesz kupić nieruchomość w Hiszpanii? Skontaktuj się z nami, a prawnicy kancelarii specjalizujący się w hiszpańskim prawie nieruchomości zajmą się Twoją transakcją.

clock 1461689 1920

Przedawnienie roszczeń w transporcie drogowym, czyli jak odzyskać zaległe należności w Hiszpanii

By Prawo procesowe

W Europie każdego dnia na drogę wyjeżdżają miliony samochodów ciężarowych z przeróżnym ładunkiem, większość z nich terminowo i bez większych problemów przybywa na miejsce rozładunku. Jednak niejednokrotnie zdarzają się różnego rodzaju utrudnienia, jak kolizje drogowe, złe warunki atmosferyczne, nierzetelny kontrahent etc., co prowadzi do opóźnień, uszkodzeń ładunku, stresu, a to z kolei rodzi nieporozumienia między stronami umowy przewozu. Ponadto jednym z najczęstszych problemów dla firm transportowych jest nieterminowe regulowanie zobowiązań. Ze względu na stosunkowo krótkie terminy przedawnienia niezbędne jest szybkie egzekwowanie wymagalnych należności lub podjęcie działań przerywających jego bieg.

Co to jest przedawnienie?

Przedawnienie w Hiszpanii, podobnie jak w innych systemach prawnych, to instytucja prawa cywilnego, polegająca na możliwości uchylenia się od zaspokojenia roszczenia po upływie określonego terminu. Skutkiem przedawnienia jest to, że po upływie określonego czasu brak jest możliwości skutecznego dochodzenia roszczenia przed sądem, nawet w sytuacji, gdy dłużnik jest wypłacalny i znajduje się dobrej kondycji finansowej. Instytucja przedawnienia w teorii powinna służyć usprawnieniu transakcji między kontrahentami. Niestety, często hiszpańscy przedsiębiorcy, nie regulując swoich płatności w terminie liczą na to, że kontrahenci z innych krajów, nie znając hiszpańskiego systemu prawnego, nie zdecydują się na dochodzenie swoich należności, a te ulegną przedawnieniu. Tego typu sytuacja ma najczęściej miejsce przy stosunkowo niskich zobowiązaniach.

Terminy przedawnienia w Hiszpanii

Terminy przedawnienia określa prawo krajowe (przewóz krajowy) oraz akty prawa międzynarodowego (przewóz międzynarodowy), w przypadku transportu drogowego w Hiszpanii jest to odpowiednio: Ustawa o transporcie lądowym 15/2009 z dnia 11 listopada (Ley 15/2009 de 11 de noviembre, del contrato de transporte terrestre de mercancías), której regulacje dotyczą transportu krajowego oraz Konwencja genewska o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z 19 maja 1956 r., regulująca kwestie związane z transportem międzynarodowym.

Zasadą jest, że roszczenia w Hiszpanii przedawniają się po upływie 1 roku, za wyjątkiem przypadków działania w złej wierze lub z rażącym niedbalstwem – wówczas okres ten wynosi 3 lata.

Jak i od kiedy liczymy przedawnienie w Hiszpanii?

Co do zasady bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (np. dzień następny po terminie płatności określonym w fakturze). Konwencja określa też odpowiednie terminy dla innych przypadków, np. częściowego zaginięcia, uszkodzenia towaru lub niedotrzymania terminu dostawy – bieg terminu przedawnienia będzie liczony od dnia wydania towaru do przewozu; w przypadku całkowitego zaginięcia – począwszy od 30 dnia po upływie umówionego terminu dostawy albo w przypadku gdy termin nie był umówiony – począwszy od 60 dnia po przyjęciu towaru przez przewoźnika; we wszystkich innych przypadkach – począwszy od upływu 3 miesięcznego terminu od dnia zawarcia umowy przewozu.

Zawieszenie przedawnienia

Wierzyciel wysyłając pisemną reklamację do swojego dłużnika zawiesza bieg terminu przedawnienia. Czas zawieszenia nie jest wliczany do biegu terminu rocznego, bądź trzyletniego. Zawieszenie następuje do czasu, kiedy wierzyciel otrzyma pisemną odpowiedź od dłużnika odrzucającą jego reklamację, co więcej, aby odrzucenie było skuteczne do odpowiedzi dłużnik musi dołączyć wszystkie wysłane bądź przekazane mu wcześniej przez wierzyciela dokumenty.
Należy wskazać, że w przypadku rozpoczęcia mediacji z kontrahentem dojdzie do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na czas trwania postępowania do wydania ugody lub w przypadku braku dojścia do porozumienia protokołu końcowego mediacji (art. 4 ustawy 5/2012 o mediacji w sprawach cywilnych i handlowych).

Zawieszenie dostarcza jakże cennego czasu, na dochodzenie przez wierzyciela roszczenia.

Przerwanie biegu przedawnienia w Hiszpanii

Przerwanie biegu terminu przedawnienia to dokonanie przez wierzyciela czynności, która spowoduje, że czas na dochodzenie roszczenia będzie płynął od nowa. Przerywając bieg terminu przedawnienia zyskujemy dodatkowy czas i możliwości odzyskania zaległych należności.
Poza wskazaną konwencją przerwanie jak i zawieszenie biegu terminu przedawnienia normują przepisy prawa hiszpańskiego.
W przypadku hiszpańskiej regulacji krajowej przerwanie biegu terminu przedawnienia roszczeń transportowych nastąpić może poprzez tożsame czynności, które przerywają bieg terminu przedawnienia w przypadku umów handlowych (art. 79 ust. 3 CTTM). Sposobami na przerwanie biegu terminu przedawnienia są m.in.: wysłanie korespondencji wzywającej dłużnika do zapłaty, wszczęcie postępowania przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju, czy pisemne uznanie roszczenia przez dłużnika – jest to opcja najkorzystniejsza, dająca wierzycielowi szansę na odzyskanie pieniędzy w dość szybkim postępowaniu nakazowym, w przypadku braku dobrowolnego spełnienia świadczenia.

Burofax – hiszpańskie oficjalne wezwanie do zapłaty

Przed wszczęciem postępowania sądowego, najskuteczniejszym sposobem, w jaki można przerwać bieg terminu przedawnienia i zmotywować dłużnika do zapłaty wierzytelności jest przesłanie wezwania do zapłaty w formie burofax, czyli poprzez rejestrowaną przesyłkę pocztową.

Burofax przesłany przez hiszpańskiego prawnika jest postrzegany zupełnie inaczej aniżeli ten wysłany przez polskiego przedsiębiorcę bezpośrednio lub za pośrednictwem polskiego prawnika, wywołując u hiszpańskiego dłużnika przeświadczenie, że kontrahent zamierza rzeczywiście dochodzić swej należności.

W ślad za oficjalną korespondencją hiszpański adwokat może również wpłynąć na proces decyzyjny u hiszpańskiego kontrahenta za pomocą komunikacji telefonicznej i elektronicznej.

Dopiero gdy to nie przyniesie skutków, należy przejść do etapu postępowania sądowego, poprzez złożenie pozwu w ramach postępowania nakazowego (procedimiento monitorio).

Dla każdego przedsiębiorcy płynność finansowa jest kluczowym warunkiem sukcesu, znając terminy przedawnienia oraz korzystając z wsparcia hiszpańskiego adwokata, który może wysłać do dłużnika wezwanie do zapłaty w ciągu paru godzin od zlecenia mu takiego zadania, firmy transportowe mogą skutecznie poprawić swoją sytuację w zakresie windykacji roszczeń od hiszpańskich kontrahentów.

Zgłoś roszczenie

Jeśli jesteś polskim przedsiębiorcą, który ma roszczenia względem hiszpańskiego dłużnika, to skontaktuj się z nami, 

a prawnicy kancelarii specjalizujący się w wsparciu prawnym dla polskich firm transportowych zajmą się Twoją sprawą.

termin przedawnienia w hiszpanii

Jak przerwać w Hiszpanii bieg terminu przedawnienia roszczenia o odszkodowanie z tytułu wypadku drogowego?

By Odszkodowania

Wypadki drogowe są źródłem licznych problemów o bardzo różnym charakterze. W większości przypadków, na szczęście ograniczają się one do łatwych do wykonania napraw lub lekkich uszkodzeń ciała. Mogą jednak być źródłem prawdziwych dramatów, za które nigdy nie będzie można zadośćuczynić. Dla wszystkich takich przypadków, w Hiszpanii istnieje przewidziany prawem system odszkodowań, mających na celu złagodzenie, na tyle na ile to możliwe, skutków poniesionych szkód, z uwzględnieniem tego, kto ponosi za nie odpowiedzialność. Nie należy jednak zapominać, że określonego prawa można dochodzić w zakreślonym ustawowo terminie, nazywanym terminem przedawnienia, po upływie którego traci się taką możliwość. Wyjaśniamy jaki to termin i jak przerwać bieg przedawnienia roszczenia z tytułu wypadku drogowego.

Czym jest przedawnienie?

Mówiąc o przedawnieniu w odniesieniu do wypadku drogowego, mamy na myśli określony prawem okres, w którym dana sytuacja prawna ma charakter trwały; innymi słowy, jest to określony prawem termin, od którego nie jest już możliwe wniesienie o skorzystanie z prawa, upłynął ostateczny termin na zgłoszenie roszczenia, bądź nabywa się pewne prawo ostatecznie.

Należy w związku z tym odróżnić przedawnienie powodujące wygaśnięcie prawa od przedawnienia powodującego jego nabycie. W pierwszym przypadku bezczynność uprawnionego do nabycia prawa powoduje, że traci on taką możliwość, natomiast w drugim – nabywa się prawo, zwykle związane z własnością, tak jak dzieje się to w przypadku zasiedzenia.

W odniesieniu do wypadków drogowych, także tych, przy których wina leży po obu stronach, mamy do czynienia z przedawnieniem powodującym wygaśnięcie prawa, co oznacza, że jeżeli uczestnik wypadku, któremu należy się odszkodowanie, nie wystąpi z roszczeniem o jego wypłatę w terminie przewidzianym przepisami, nieodwołalnie traci prawo do niego.

Kiedy przedawniają się w Hiszpanii roszczenia o odszkodowanie z tytułu wypadku drogowego?

Ustawa 35/2015 z dnia 22 września, wprowadzająca reformę systemu wyceny szkód na osobach w wypadkach w ruchu drogowym, zmieniająca poprzednio obowiązujące przepisy, określone Królewskim Dekretem Legislacyjnym 8/2004 z dnia 29 października, stanowi w artykule 7, że zarówno poszkodowanym w wypadkach drogowych, jak i ich spadkobiercom, służy roszczenie bezpośrednio do ubezpieczyciela o naprawienie poniesionej szkody, a roszczenie takie w Hiszpanii przedawnia się po upływie jednego roku.

Mamy tu do czynienia z odpowiedzialnością pozaumowną, powstałą z racji samego prowadzenia pojazdu. Pomiędzy uczestnikami wypadku drogowego nie musi więc istnieć stosunek prawny uzasadniający takie roszczenie.

Kodeks Cywilny również odnosi się do tego rodzaju odpowiedzialności w artykule 1902, według którego, kto poprzez działanie lub zaniechanie wyrządza szkodę innej osobie, przy czym zachodzi jego wina lub zaniedbanie, zobowiązany jest do naprawienia wyrządzonej szkody.

Kodeks Cywilny określa również, jaki jest okres przedawnienia, któremu podlega prawo do odszkodowania, a konkretnie w artykule 1968 stanowi, że po upływie jednego roku przedawnieniu ulega roszczenie z tytułu odpowiedzialności cywilnej, wynikające ze zobowiązań powstałych w sposób zawiniony lub przez zaniedbanie.

Bieg wspomnianego terminu jednego roku rozpoczyna się, jak stanowi artykuł 1969 Kodeksu Cywilnego, od dnia, od którego możliwe jest skorzystanie z prawa. Jest to jednak punkt wzbudzający wiele kontrowersji, ponieważ, jakkolwiek niektórzy rozumieją przez rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia moment, w którym doszło do wypadku, w doktrynie istnieje też inne stanowisko, zyskujące coraz więcej oparcia w orzecznictwie, według którego wspomniany powyżej termin jednego roku należy liczyć od dnia, w którym ranny w wypadku powrócił do zdrowia lub jego stan został ustabilizowany, co należy potwierdzić odpowiednimi zaświadczeniami lekarskimi.

Jak przerwać w Hiszpanii bieg terminu przedawnienia?

Jak stanowi artykuł 1973 Kodeksu Cywilnego, bieg terminu przedawnienia przerywa się, gdy uprawniony do odszkodowania wystąpi do sądu lub do tego, od kogo żąda odszkodowania, z przysługującym mu roszczeniem.

W praktyce, celem przerwania biegu terminu przedawnienia roszczenia z tytułu wypadku drogowego, należy złożyć do towarzystwa ubezpieczeniowego odpowiednie roszczenie w formie, która pozwoli na jego skuteczne doręczenie, takiej jak fax z poświadczeniem treści i odbioru, telegram, itp.

Od tego momentu, aż do skutecznego poinformowania poszkodowanego przez firmę ubezpieczeniową o złożonej mu propozycji odszkodowania, bieg terminu przedawnienia zostaje wstrzymany. Jak już wspominaliśmy, w przypadku odpowiedzialności za wypadki drogowe, firma ubezpieczeniowa na złożenie takiej propozycji ma maksymalnie trzy miesiące. Jeżeli poszkodowany uzna ją za odpowiednią, roszczenie kończy się wraz z jej przyjęciem; w przeciwnym wypadku, może dochodzić swoich praw przed sądem.

Wzór pisma przerywającego w Hiszpanii bieg terminu przedawnienia roszczenia z tytułu wypadku drogowego

Zgodnie z artykułem 7 ustawy o ubezpieczeniach, złożenie do sądu pozwu o odszkodowanie za szkody powstałe w wyniku wypadku drogowego musi być poprzedzone skierowaniem do firmy ubezpieczeniowej roszczenia wstępnego, zawierającego informację o szkodzie i wniosek o wypłatę należnego odszkodowania.

Takie wstępne roszczenie przerywa bieg przedawnienia, a jego treść musi zawierać co najmniej dane osobowe zgłaszającego, oświadczenie o zdarzeniu, do którego doszło, dane pojazdów i ich kierowców, którzy brali udział w wypadku, a także wszelkie informacje wydane przez lekarzy i biegłych, którymi dysponujemy i które pomogą w obliczeniu kwoty odszkodowania.

Roszczenie wstępne: Roszczenie o wypłatę należnego odszkodowania z tytułu wypadku drogowego

Szanowni Państwo,

Jako osoba poszkodowana w wypadku drogowym, do którego doszło w dniu 00/00/2000, kontaktuję się z Państwem w celu spełnienia obowiązku przewidzianego artykułem 7 obowiązującej Ustawy 35/2015 z dnia 22 września, zmieniającej tekst jednolity ustawy o odpowiedzialności cywilnej i ubezpieczeniach w ruchu pojazdów silnikowych, zatwierdzonej Królewskim Dekretem Ustawodawczym 8/2004 z dnia 29 października, celem złożenia wstępnego roszczenia o odszkodowanie za całość poniesionych szkód; w tym celu przesyłam następujące dane:
Pojazd, który spowodował szkodę: numer rejestracyjny xxxxx, marka yyyyy, model xxxxx, kolor yyyyy, numer obowiązkowej polisy ubezpieczeniowej xxxxx, zawarta z towarzystwem ubezpieczeniowym yyyyy. Samochód osobowy prowadził Pan xxxxxx, legitymujący się numerem NIF yyyyyyy, który podpisał odpowiednie polubowne oświadczenie, w którym uznaje swoją winę.
Poniesione szkody materialne: załączam opinię rzeczoznawcy podpisaną przez warsztat samochodowy xxxxx, z dnia 00/00/2000, a także sprawozdanie rzeczoznawcy z mojego towarzystwa ubezpieczeniowego, odnoszące się do szkody. Załączam również faktury za następujące przedmioty osobiste, które przewoziłem w dniu zdarzenia, a które uległy całkowitemu uszkodzeniu: xxxxxx
Dane osobowe: Załączam zaświadczenie lekarskie podpisane przez specjalistę xxxxxx, lekarza xxxxxx, a także zwolnienie lekarskie, sprawozdanie z rehabilitacji, wyniki badań diagnostycznych, itd.

Pozostaję do Państwa dyspozycji na wypadek, gdyby potrzebne były jakiekolwiek dodatkowe informacje; jestem również gotowy poddać się dodatkowym badaniom lekarskim, jeżeli zajdzie taka potrzeba, o ile nie będą one polegać na powtórzeniu badań już wykonanych.

Z poważaniem
Podpis XY

Close the CTA

Kupujesz

nieruchomość

w Hiszpanii?

Zrób to bezpiecznie, zgodnie z prawem,

krok po kroku — z polskojęzycznymi

adwokatami na miejscu.

whatsapp
mobile