Skip to main content
language
sie 19
Love0
kredyt hipoteczny w hiszpanii najlepszy prawnik w katalonii

Jak uzyskać kredyt hipoteczny w Hiszpanii?

By Prawo nieruchomości

Zagraniczni nabywcy od lat są jednym z filarów hiszpańskiego rynku nieruchomości. Według danych Kolegium Rejestratorów (Colegio de Registradores) w 2024 r. cudzoziemcy kupili w Hiszpanii 92 989 nieruchomości mieszkalnych, a w 2025 r. już ok. 97,5 tys. To najwyższy wynik w historii w liczbach bezwzględnych. Ich udział w ogólnej liczbie transakcji wyniósł w 2025 r. 13,82% (rekordowe 14,98% odnotowano w 2023 r.), ponieważ cały rynek rósł jeszcze szybciej. W II kwartale 2026 r. udział cudzoziemców osiągnął natomiast nowy rekord: 15,98%, czyli ponad 26,8 tys. transakcji.

Wraz z liczbą zagranicznych nabywców rośnie znaczenie finansowania bankowego. W 2025 r. cudzoziemcy zaciągnęli 39 485 kredytów hipotecznych na zakup mieszkań (32 714 w 2024 r.). To wzrost o 20,7% i najwyższy wynik w historii statystyki. Średnia kwota takiego kredytu wyniosła 192 932 € (+12,7% r/r), co również jest rekordem. Wynika to zarówno ze wzrostu cen (średnio 2 284 €/m² w 2025 r. i rekordowe 2 487 €/m² w II kw. 2026 r.), jak i z rosnącej gotowości do korzystania z kredytu.

Najwięcej nieruchomości w Hiszpanii tradycyjnie kupują Brytyjczycy, Niemcy i Holendrzy. W II kwartale 2026 r. Holendrzy wyprzedzili już Niemców i zajęli drugie miejsce. Coraz wyraźniej zaznaczają swoją obecność także Polacy: w 2025 r. kupili w Hiszpanii 4 136 nieruchomości mieszkalnych, czyli ok. 4,3% wszystkich zakupów dokonanych przez cudzoziemców. Polacy wyróżniają się na tle innych nacji tym, że najczęściej wybierają rynek pierwotny: prawie 40% ich zakupów to nieruchomości od deweloperów.

Pierwsza połowa 2026 r. przynosi nieco inny obraz. Liczba wszystkich transakcji mieszkaniowych w Hiszpanii spadła w II kwartale drugi raz z rzędu (167 934 transakcje, –2,3% r/r), a ceny nadal biją rekordy. Jednocześnie udział cudzoziemców w rynku jest najwyższy w historii, a liczba nowych hipotek mieszkaniowych w ujęciu rocznym wciąż rośnie (518 726 w ciągu ostatnich 12 miesięcy, +9%). Wszystko wskazuje więc na to, że zagraniczni nabywcy, w tym Polacy, pozostaną w 2026 r. bardzo aktywni, choć sam rynek wyraźnie zwalnia. Więcej o perspektywach rynku piszemy w artykule Czy opłaca się kupić nieruchomość w Hiszpanii w 2026 roku?

Jako kancelaria specjalizująca się w obsłudze prawnej Polaków kupujących nieruchomości w Hiszpanii, przedstawiamy Państwu aktualne i praktyczne informacje dotyczące uzyskania kredytu hipotecznego – zarówno przez rezydentów, jak i osoby nieposiadające stałego pobytu. Warto pamiętać, że wśród Hiszpanów – podobnie jak w Polsce – większość zakupów nieruchomości finansowana jest kredytem. W przypadku obcokrajowców kupujących w Hiszpanii udział transakcji gotówkowych jest tradycyjnie wyższy, jednak mimo to liczba kredytów udzielanych nierezydentom wyraźnie wzrosła w ostatnim roku.

W 2025 r. Polacy zaciągnęli w Hiszpanii 1 169 kredytów hipotecznych na zakup mieszkań, czyli o 17,1% więcej niż w 2024 r. (998). Stanowiło to 2,96% wszystkich hipotek udzielonych cudzoziemcom. Średnia kwota kredytu dla polskiego nabywcy wyniosła 188 171 € (wobec ok. 172 905 € rok wcześniej).

Najczęściej stosowaną formą zabezpieczenia pozostaje hipoteka (hipoteca) ustanawiana na nabywanej nieruchomości – standardowe rozwiązanie w hiszpańskim systemie prawnym, stosowane zarówno wobec rezydentów, jak i kupujących z zagranicy.

Dla osób planujących zakup nieruchomości w Hiszpanii poniżej przedstawiamy kluczowe informacje dotyczące zasad udzielania finansowania, wymagań banków, listy wymaganych dokumentów oraz kolejnych etapów procedury prowadzącej do ustanowienia hipoteki.

Zasady udzielania kredytów hipotecznych w Hiszpanii

Hiszpania należy obecnie do krajów strefy euro z relatywnie tanim finansowaniem hipotecznym. Według Narodowego Instytutu Statystyki (INE) średnie oprocentowanie nowych kredytów mieszkaniowych wyniosło w czerwcu 2026 r. 2,96% (2,89% przy stałej stopie i 3,07% przy zmiennej), przy średnim okresie kredytowania 25 lat.

Procedura udzielania kredytu jest bardzo zbliżona do polskiej, ale koszt pieniądza jest wyraźnie niższy. Według NBP średnie oprocentowanie nowych kredytów mieszkaniowych w Polsce wyniosło w czerwcu 2026 r. 6,07%, czyli ok. 3 punkty procentowe więcej. Przy porównywalnej kwocie i okresie spłaty oznacza to zauważalnie niższą ratę i niższy koszt odsetkowy.

Trzeba jednak pamiętać o dwóch zastrzeżeniach. Po pierwsze, średnia INE dotyczy głównie rezydentów, a nierezydenci otrzymują zwykle oferty z wyższą marżą. Po drugie, kredyt w euro spłacany z dochodów w złotówkach niesie ryzyko kursowe. Ostateczny koszt zależy od rodzaju oprocentowania, prowizji, ubezpieczeń i produktów powiązanych, dlatego oferty warto porównywać według rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania (TAE), a nie samego oprocentowania nominalnego.

Czy narodowość / status rezydenta wpływa na warunki kredytu hipotecznego w Hiszpanii?

Polacy są bardzo dobrze postrzegani przez hiszpańskie banki — uchodzą za solidnych, wiarygodnych klientów o dobrej renomie i rosnącej obecności na rynku. Widać to także w danych: Polacy coraz częściej kupują nieruchomości w Hiszpanii, nierzadko w segmentach cenowych powyżej średniej wartości transakcji, co dodatkowo wzmacnia pozytywne nastawienie banków. W praktyce jednak to status rezydenta lub nierezydenta, a nie sama narodowość, ma największy wpływ na zakres formalności i warunki kredytu. W kolejnej części omówimy dokładnie, czym różnią się te dwie sytuacje i jak wpływają na możliwości uzyskania finansowania.

Kredytobiorca rezydent i nierezydent – jakie są różnice?

Kluczowym czynnikiem wpływającym na warunki udzielania kredytu hipotecznego w Hiszpanii nie jest narodowość, lecz status rezydencji podatkowej. Banki traktują obcokrajowców bardzo przyjaźnie, jednak to, czy dana osoba mieszka w Hiszpanii na stałe czy kupuje nieruchomość z zagranicy, decyduje o zakresie formalności, maksymalnej kwocie finansowania oraz wysokości oprocentowania.

Kredytobiorca – rezydent Hiszpanii

Za rezydenta podatkowego Hiszpanii uważa się osobę, która w danym roku kalendarzowym:

  • przebywa na terytorium Hiszpanii ponad 183 dni lub
  • ma w Hiszpanii główny ośrodek swoich interesów gospodarczych.

Domniemywa się ponadto, do czasu udowodnienia przeciwnego, że rezydentem jest osoba, której małżonek (niepozostający w separacji) i małoletnie dzieci na utrzymaniu mieszkają na stałe w Hiszpanii.

Rezydenci mają dostęp do kredytów hipotecznych na zasadach identycznych jak obywatele Hiszpanii. Mogą korzystać zarówno z oprocentowania stałego, zmiennego, jak i mieszanego, a maksymalny okres kredytowania zwykle sięga 30 lat. Standardem jest również wyższy poziom finansowania – banki zazwyczaj udzielają kredytu do 80% wartości nieruchomości, a czasem nawet więcej, jeśli klient posiada silny profil finansowy.

Kredytobiorca – nierezydent Hiszpanii

Osoby kupujące nieruchomość w Hiszpanii bez stałego pobytu również mogą uzyskać finansowanie hipoteczne, ale banki stosują wobec nich bardziej ostrożne zasady. Wynika to z naturalnego ryzyka operacyjnego: w przypadku ewentualnych zaległości trudniej jest prowadzić skuteczne postępowanie wobec osób żyjących za granicą. Z tego powodu nie wszystkie banki udzielają kredytów dla nierezydentów, a te, które to robią, wprowadzają dodatkowe ograniczenia.

Typowe warunki dla nierezydentów obejmują:

  • maksymalne finansowanie zwykle na poziomie 60–70% wartości nieruchomości, liczonej od niższej z dwóch kwot: ceny zakupu lub wyceny bankowej (wyższy poziom jest możliwy wyjątkowo, przy bardzo dobrym profilu kredytobiorcy),
  • oprocentowanie zwykle nieco wyższe niż dla rezydentów,
  • konieczność wykazania stabilnych, regularnych dochodów i historii kredytowej,
  • dokładniejszą analizę dokumentów finansowych,
  • obowiązek spełnienia limitu zadłużenia: łączna wysokość rat (w Hiszpanii i w kraju zamieszkania) nie może przekraczać 30–35% miesięcznego dochodu.

Okres kredytowania w przypadku nierezydentów wynosi najczęściej do 20–25 lat, a tylko wyjątkowo dłużej – pod warunkiem, że kredyt zostanie spłacony przed ukończeniem 70. roku życia.

Kredyt w euro a dochody w złotówkach

Jeżeli zarabiasz w PLN, a kredyt jest udzielony w EUR, hiszpańska ustawa o umowach kredytu nieruchomościowego (Ley 5/2019) traktuje go jako kredyt w walucie obcej. Bank musi poinformować o ryzyku kursowym. Kredytobiorcy przysługuje co do zasady prawo do przewalutowania kredytu na walutę, w której uzyskuje większość dochodów, lub na walutę państwa zamieszkania (art. 20). Warto to uwzględnić przy planowaniu budżetu, bo wahania kursu EUR/PLN zmieniają realną wysokość raty. Nierezydenci powinni też pamiętać o corocznym podatku IRNR od posiadanej nieruchomości.

Dlaczego banki rozróżniają te dwie grupy?

Różnica wynika przede wszystkim z kwestii ryzyka:

  • trudniejszej egzekucji zobowiązań poza Hiszpanią,
  • procedur związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy (AML),
  • ograniczonej możliwości ustanowienia zabezpieczenia na majątku znajdującym się za granicą.

Dlatego przy kredytach dla nierezydentów bank polega przede wszystkim na samej nieruchomości jako głównym zabezpieczeniu i bardziej wnikliwie analizuje stabilność dochodów.

Procedura uzyskania kredytu hipotecznego w Hiszpanii

Ocena możliwości finansowych

Proces rozpoczyna się od określenia, jaką kwotę można bezpiecznie przeznaczyć na zakup nieruchomości. Banki zazwyczaj wymagają, aby suma rat wszystkich zobowiązań nie przekraczała 30–35% miesięcznych dochodów. Na tym etapie ustala się również wysokość dostępnego wkładu własnego oraz orientacyjne parametry przyszłego kredytu.

Zgromadzenie dokumentów

Kolejnym krokiem jest skompletowanie dokumentów potwierdzających tożsamość, sytuację finansową oraz źródło dochodów. Osoby zagraniczne muszą dodatkowo uzyskać numer identyfikacji cudzoziemca (N.I.E.). Nierezydenci przedstawiają rozszerzony zestaw dokumentów dotyczących dochodów i zobowiązań w kraju zamieszkania. Część dokumentów może wymagać tłumaczenia lub poświadczenia.

Wybór rodzaju kredytu i oferty banku

W Hiszpanii dostępne są kredyty o oprocentowaniu stałym, zmiennym oraz mieszanym. Parametry oferty różnią się w zależności od tego, czy kredytobiorca jest rezydentem, czy osobą kupującą z zagranicy. Ocenia się m.in. maksymalną kwotę finansowania, okres spłaty, koszty dodatkowe oraz warunki powiązane (np. produkty bankowe).

Wycena nieruchomości i złożenie wniosku

Po wybraniu oferty bank zleca oficjalną wycenę nieruchomości, która określa jej wartość rynkową i ma wpływ na ostateczną wysokość kredytu. Następnie składany jest kompletny wniosek kredytowy, a bank przeprowadza analizę zdolności kredytowej.

Otrzymanie oferty wiążącej i podpisanie umów

Po pozytywnej ocenie bank przekazuje ofertę wiążącą (FEIN – Ficha Europea de Información Normalizada) wraz z pozostałą dokumentacją przedumowną. Ustawa 5/2019 gwarantuje kredytobiorcy co najmniej 10 dni kalendarzowych na zapoznanie się z nią. Przed podpisaniem aktu kredytobiorca musi też stawić się u wybranego przez siebie notariusza. Notariusz bezpłatnie wyjaśnia warunki kredytu i sporządza tzw. akt transparentności (acta de transparencia). Do uruchomienia kredytu potrzebny jest zwykle rachunek w hiszpańskim banku.

Rejestracja i finalizacja

Akt kupna i akt kredytu hipotecznego podpisuje się u notariusza, zwykle tego samego dnia. Bank uruchamia środki w momencie podpisania (najczęściej czekiem bankowym lub przelewem na rzecz sprzedającego). Wpis własności i hipoteki do rejestru nieruchomości (Registro de la Propiedad) następuje w kolejnych tygodniach.

Do budżetu trzeba doliczyć koszty zakupu. Główna pozycja to podatek: ITP przy rynku wtórnym, zależnie od wspólnoty autonomicznej od ok. 6% do 13%, albo VAT 10% i AJD przy zakupie od dewelopera.

Wyspy Kanaryjskie stanowią wyjątek: zamiast VAT (IVA) obowiązuje tam IGIC (Impuesto General Indirecto Canario). Przy zakupie nowej nieruchomości mieszkalnej od dewelopera standardowa stawka IGIC wynosi 7%, przy czym w określonych przypadkach mogą mieć zastosowanie stawki obniżone.

Do tego dochodzą taksy notarialne i rejestrowe, gestoria (biuro rachunkowe) i wynagrodzenie prawnika. Łącznie jest to zazwyczaj ok. 10–14% ceny. Koszty samego kredytu są od 2019 r. ograniczone. Zgodnie z ustawą 5/2019 kredytobiorca pokrywa co do zasady tylko wycenę nieruchomości (tasación) i ewentualne kopie aktów. Notariusza (za akt kredytu), rejestr, gestorię i podatek AJD od hipoteki płaci bank.

Dokumenty wymagane do uzyskania kredytu hipotecznego w Hiszpanii

Aby złożyć wniosek o kredyt hipoteczny w Hiszpanii, konieczne jest przedstawienie dokumentów dokumenty kredyt hipoteczny w hiszpanii potwierdzających tożsamość, dochody oraz sytuację finansową. Zakres dokumentów jest podobny dla Hiszpanów i cudzoziemców, natomiast różni się ich forma — banki wymagają dokumentów właściwych dla kraju, w którym kredytobiorca mieszka i pracuje.

Poniżej zebrano najczęściej wymagane dokumenty:

1. Dokumenty identyfikacyjne

→ paszport lub dowód osobisty

→ numer N.I.E. (Número de Identidad de Extranjero)

→ w razie potrzeby: zaświadczenie o byciu nierezydentem i certyfikat rezydencji podatkowej

2. Dokumenty potwierdzające dochody

Pracownik etatowy:


→ umowa o pracę

→ ostatnie 3 odcinki wypłaty (przy nierezydentach niektóre banki żądają 6)

→  zeznania podatkowe za ostatni rok lub dwa lata.

→ wyciąg bankowy z ostatnich 12 miesięcy (konto, na które wpływa wynagrodzenie)

Osoba samozatrudniona / przedsiębiorca:


→ dokument rejestrowy firmy i informacje o jej działalności

→ zestawienie obrotów i zysków z ostatnich 2 lat

→ roczne zeznania podatkowe za ostatnie 2 lata

→ sprawozdania finansowe (jeśli są prowadzone)

→ wyciągi bankowe związane z działalnością

3. Dokumenty dotyczące zobowiązań i majątku

→ zestawienie aktywnych kredytów i kart (ostatnie 3 zestawienia)

→ historia kredytowa z kraju zamieszkania (np. raport BIK w przypadku Polski)

→ wykaz aktualnie posiadanych aktywów – nieruchomości, środki pieniężne, inwestycje

4. Dokumenty dotyczące nieruchomości

→ umowa przedwstępna / kontrakt rezerwacyjny (arras) lub umowa zakupu

→ nota simple – odpis z rejestru nieruchomości potwierdzający stan prawny

5. Dowód pochodzenia wkładu własnego

→ wyciągi bankowe, umowy sprzedaży, darowizny lub inne dokumenty potwierdzające źródło środków 
(wymóg ten wynika z hiszpańskich przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy)

6. Tłumaczenia dokumentów

Wszystkie dokumenty sporządzone w języku innym niż hiszpański powinny być przetłumaczone.
 Coraz więcej banków akceptuje jednak dokumenty w języku polskim, korzystając z własnych tłumaczy wewnętrznych — dzięki czemu tłumaczenia przysięgłe często nie są już wymagane.

7. Sposób złożenia dokumentów

→ zazwyczaj wymagane jest osobiste okazanie oryginałów dokumentów w banku lub u notariusza

→ część banków akceptuje skany, wysyłkę elektroniczną lub działanie pełnomocnika, zwłaszcza w przypadku nierezydentów.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Czy Polak bez rezydencji może dostać kredyt hipoteczny w Hiszpanii?

Tak. Nierezydenci mogą uzyskać kredyt, ale na ostrzejszych warunkach. Banki finansują zwykle 60–70% wartości nieruchomości, wymagają udokumentowania stałych dochodów i analizują zadłużenie w kraju zamieszkania. Wkład własny oraz koszty zakupu, zwykle ok. 10–14% ceny, trzeba pokryć z własnych środków.

Ile wynosi oprocentowanie kredytu hipotecznego w Hiszpanii w 2026 roku?

Według INE średnie oprocentowanie nowych kredytów mieszkaniowych wyniosło w czerwcu 2026 r. 2,96%. Nierezydenci otrzymują zwykle oferty z wyższą marżą. Oferty warto porównywać według TAE, bo uwzględnia ona prowizje i koszt produktów powiązanych.

Kto płaci koszty ustanowienia hipoteki w Hiszpanii?

Od 2019 r. większość kosztów ponosi bank: notariusza (za akt kredytu), wpis do rejestru, gestorię i podatek AJD od hipoteki. Kredytobiorca płaci co do zasady tylko za wycenę nieruchomości i ewentualne kopie aktów.

Czy mogę przewalutować kredyt w euro na złotówki?

Co do zasady tak. Jeśli zarabiasz w PLN, kredyt w EUR jest według ustawy 5/2019 kredytem w walucie obcej. Przysługuje Ci wtedy prawo do przewalutowania na walutę, w której uzyskujesz większość dochodów. Warunki tej operacji warto sprawdzić w umowie przed podpisaniem.

Jeżeli rozważają Państwo zakup nieruchomości w Hiszpanii, zapraszamy do zapoznania się z przewodnikiem „Jak bezpiecznie kupić nieruchomość w Hiszpanii?”. Ponadto przypominamy, że dokonując tak poważnej inwestycji warto skorzystać z usług prawnika, który zna hiszpańskie prawo nieruchomości i zadba o Państwa interesy. Posiadając wymienione wyżej dokumenty, kancelaria pomoże również w procedurze uzyskiwania kredytu hipotecznego.

znajdz adwokata w hiszpanii hiszpanski adwokat kontakt

lip 14
Love0
hiszpania adwokat nieruchomosci zadatek kredyt hipoteczny barcelona prawnik

Czym jest tzw. Cláusula Suelo?

By Prawo bankowe

Cláusula Suelo

Klauzula ta, nazywana niekiedy Suelo Hipotecario (w dosłownym tłumaczeniu na język polski – klauzula dolnego progu), jest klauzulą stosowaną w umowach o zmiennej stopie procentowej wpływającą na oprocentowanie kredytu hipotecznego. Ustanawia minimalny limit odsetek, które będą miały zastosowanie nawet jeśli stopa procentowa kredytu spadnie.

Klauzula jest niezwykle korzystna dla banku, dlatego tak chętnie stosowały ją najpopularniejsze banki w Hiszpanii takie jak Popular (Santander) czy BBVA, nakładając tym samym na swoich klientów koszty związane ze sformalizowaniem hipoteki.

Czy klauzula jest dopuszczalna?

Zgodnie z Ustawą dot. Ochrony Konsumentów i Użytkowników (LGDCU – Ley General para la Defensa de los Consumidores y Usuarios) za nieuczciwe uznaje się wszystkie warunki umowy, które nie były indywidualnie negocjowane, oraz wszelkie praktyki, na które nie została wyrażona wyraźna zgoda i które pomimo wymogu dobrej wiary powodują znaczącą nierównowagę wynikających z umowy praw i obowiązków stron, ze szkodą dla konsumenta. Ponadto nieuczciwe warunki są nieważne z mocy samego prawa i uznaje się je za nieistniejące.

Sąd Najwyższy w Hiszpanii uznał, że niedozwoloną jest klauzula (tzw. cláusula abusiva), za pomocą której bank nakłada na kredytobiorcę obowiązek zapłaty wszelkich wydatków, podatków i prowizji wynikających z kredytu hipotecznego. Zastosowanie takiej klauzuli w umowie jest więc nieważne i nie będzie wywoływało skutków prawnych. Banki najczęściej nie informowały klientów o wprowadzeniu klauzuli do umowy dot. kredytu hipotecznego. Należy podkreślić jednak, że banki mają obowiązek informowania o warunkach kredytu w zrozumiały dla kredytobiorcy sposób.

W ciągu ostatnich lat wydano wiele orzeczeń stwierdzających nieważność klauzuli. Sąd Najwyższy w Hiszpanii również stwierdził nieważność klauzuli ze względu na brak przejrzystości wynikający z niewystarczającej informacji udzielonych kredytobiorcom co do skutków zastosowania klauzuli, zobowiązując do ich usunięcia bank BBVA w niemal 400 tysiącach przypadków, zaś bank Cajamar – w ponad 100 tysiącach przypadków.

W sprawie klauzul wypowiedział się także Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, podkreślając ich nieważność oraz stwierdzając, że na bankach spoczywa obowiązek zwrócenia wszystkich pobranych należności w związku z wprowadzeniem do umów wspomnianych klauzul, co Bank Hiszpanii (Banco de España) oszacował na nawet 4.000 miliony euro.

Sądy podkreślały także, że wzajemność wydatków związanych ze sformalizowaniem hipoteki jest powodowana tym, że w praktyce obie strony korzystają z usług takich jak interwencja notariusza.

Kogo dotyczy klauzula?

Praktycznie wszystkie instytucje kredytowe w pewnym momencie wprowadziły klauzulę do swoich umów o kredyt hipoteczny.
W przypadku kredytobiorcy, który zawarł umowę o kredyt hipoteczny w wysokości 150.000 euro, zawierającą klauzulę dolnego progu, tracił od 180 do ponad 200 euro miesięcznie.

Klauzula umieszczana jest w akcie hipotecznym (escritura del préstamo hipotecario), zwykle w postanowieniach dotyczących ograniczeń w stosowaniu zmiennej stopy procentowej (określanych jako limites a la aplicación del interes variable, limite de la variabilidad lub tipo de interes variable), dlatego to na te postanowienia kredytobiorcy powinni zwracać największą uwagę.
Jakie kroki należy podjąć, gdy umowa zawiera klauzulę?

Pierwszym krokiem jaki należy podjąć, zanim rozpocznie się postępowanie sądowe, jest zwrócenie się z roszczeniem do Rzecznika Praw Klienta odpowiedniego banku lub instytucji, z którą została zawarta umowa kredytu hipotecznego i rozpoczęcie negocjacji odnośnie wyeliminowania klauzuli. W tym celu warto skorzystać z pomocy profesjonalnego prawnika, który sformułuje odpowiednie roszczenie i sprawnie przeprowadzi negocjacje. Jeżeli jednak bank nie udzieli odpowiedzi na Państwa roszczenie lub udzieli odpowiedzi odmownej, wówczas po upływie dwóch miesięcy od momentu przedstawienia roszczenia można wnieść pozew do sądu – właściwy dla miejsca zamieszkania kredytobiorcy lub siedziby banku – żądając uznania klauzuli za niewiążącą ze względu na niedozwolony charakter, a także zwrotu poniesionych wydatków, które należy odpowiednio udokumentować. W takim postępowaniu konieczne jest skorzystanie z usług hiszpańskiego adwokata oraz pełnomocnika procesowego (procurador).

W związku z tak dużą skalą problemu często dochodzi do pozwów zbiorowych. W tym przypadku ważne jest aby skorzystać z usług doświadczonego w tej procedurze adwokata. Ponadto w Hiszpanii istnieją organizacje, które zajmują się ochroną praw kredytobiorców hipotecznych. Do wspomnianych organizacji należą Stowarzyszenie Użytkowników Kas i Ubezpieczeń (ADICAE – Asociación de Usuarios de Bancos Cajas y Seguros), jej andaluzyjskiego odpowiednika FACUA, Organizacja Konsumentów i Użytkowników (OCU – Organización de Consumidores y Usuarios) czy Stowarzyszenie Użytkowników Usług Bankowych (AUSBANC – Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios).

Czy niezbędna jest pomoc hiszpańskiego adwokata?

Na etapie pozasądowym adwokat sporządzi skargę do odpowiedniego organu banku lub instytucji kredytowej, powołując się na normy prawne oraz orzecznictwo, co zwiększy szanse na rozwiązanie problemu i wyeliminowanie klauzuli bez konieczności wstąpienia na drogę sądową.

Jednak jeśli konieczne będzie wniesienie pozwu do sądu, adwokat oraz procurador (rodzaj pełnomocnika działającego między adwokatem a sądem) są podmiotami, które muszą brać czynny udział w postępowaniu. Hiszpański adwokat przejmuje na siebie obowiązki związane z przedstawieniem wszelkiej dokumentacji oraz przedstawieniem argumentacji, co zdejmuje z Państwa barków ogromny ciężar i wyklucza możliwość pomyłki. Adwokat, dzięki swojej wiedzy, będzie w stanie określić także czy możliwe jest wniesienie w konkretnym przypadku pozwu zbiorowego.

W związku z powyższym, jeśli zawarli Państwo umowę o udzielenie kredytu hipotecznego zawierającą ww. klauzulę, a także jeśli dopiero rozważają Państwo zawarcie umowy i chcieliby skonsultować jej treść i postanowienia, zachęcamy do skontaktowania się z hiszpańskojęzycznym adwokatem w Barcelonie:

maj 28
Love0
odszkodowania w hiszpanii prawnik odszkodowania barcelona hiszpania

Czy współwina w zdarzeniu zamyka drogę do odszkodowania w Hiszpanii?

By Odszkodowania

Niejednokrotnie dochodzi do sytuacji, kiedy do zdarzenia (najczęściej wypadku komunikacyjnego) przyczynia się więcej niż jedna osoba. Dzieje się tak, gdy kilka osób nie dochowało należytej staranności, popełniając błąd, który złożył się na spowodowanie kolizji. Wówczas przypisanie winy jednej osobie nie jest możliwe, ponieważ odpowiedzialność ponoszą wszyscy uczestnicy wypadku, którzy się do niego przyczynili. Co więcej jedna osoba może występować w niejako podwójnym charakterze – poszkodowanego, ale też współwinnego.

Czym jest współwina?

Przykładem takiego zdarzenia jest chociażby wypadek, do którego doszło w wyniku zderzenia pojazdu poruszającego się z prędkością większą niż dozwolona z pojazdem wyprzedzającym inny pojazd w miejscu, w którym manewr ten jest zabroniony.

Kierowcy obu pojazdów, którzy przyczynili się do wypadku, wspólnie ponoszą winę (są współwinni) i odpowiadają za spowodowanie wypadku, ponieważ zachowanie każdego z nich miało wpływ na zdarzenie.

Na samym wstępie jednak należy zaznaczyć, że współwina w zdarzeniu nie wyklucza możliwości ubiegania się o odszkodowanie. W niniejszym artykule postaramy się przybliżyć Państwu tę problematykę i wskazać na rozwiązania w przypadku, gdy chcą się Państwo ubiegać o odszkodowanie mimo, że przyczynili się do wypadku.

Odpowiedzialność za wyrządzenie szkody

Artykuł 1902 hiszpańskiego kodeksu cywilnego stanowi, że kto przez działanie lub zaniechanie wyrządza szkodę osobie trzeciej jest zobowiązany do jej naprawienia.

Ponadto odpowiedzialność kierowców uregulowana jest w Ustawie dot. odpowiedzialności cywilnej i ubezpieczenia związanego z ruchem pojazdów silnikowych (La Ley de Responsabilidad Civil y Seguro en la Circulación de Vehículos a Motor), której artykuł 1 stanowi, że kierowca pojazdu odpowiada za szkody wyrządzone osobom lub mieniu z uwagi na ryzyko związane z prowadzeniem pojazdu.

Odpowiedzialność kierowcy może być wyłączona tylko, gdy kierowca udowodni, że szkoda powstała na skutek wyłącznej winy poszkodowanego lub siły wyższej.

W przypadku, gdy poszkodowany przyczynił się do powstania szkody, wówczas wartość odszkodowania zostanie proporcjonalnie pomniejszona – nawet o 75%. Przez przyczynienie się do powstania szkody można rozumieć niestosowanie się do przepisów poprzez niezapięcie lub nieprawidłowe zapięcie pasów, nieposiadanie kasku lub innych elementów ochronnych podczas poruszania się pojazdem, które ich wymagają.

A zatem w takiej sytuacji, poszkodowany będzie miał prawo do uzyskania odszkodowania, jednak ze względu na zbieżność winy, jego wartość zostanie zmniejszona proporcjonalnie do stopnia (wyrażonego zwykle w procentach) w jakim przyczynił się do powstania szkody); o ile kierowca nie udowodni, że to poszkodowany ponosi całkowitą winę (ciężar dowodu spoczywa na kierowcy, nie zaś na poszkodowanym).

W sytuacji, gdy mamy do czynienia ze zbieżnością winy uczestników zdarzenia, szczególnie ważne jest wykazanie, że to druga strona przyczyniła się do jego spowodowania w większym stopniu – wówczas możliwe jest uzyskanie odszkodowanie o wyższej wartości.

Co w sytuacji, gdy określenie stopnia winy każdego z uczestników zdarzenia jest niemożliwe?

Sytuacja komplikuje się, gdy dochodzi do zdarzenia z udziałem dwóch pojazdów i nie jest możliwe określenie (udowodnienie) stopnia winy kierowców każdego z nich. Jednak w takich przypadkach z pomocą przychodzi interpretacja poczyniona przez hiszpański Sąd Najwyższy (Tribunal Supremo).

W wyroku o sygnaturze 536/2012 z 10 września 2012 roku w sprawie wypadku komunikacyjnego, do którego doszło w wyniku zderzenia dwóch pojazdów, Sąd Najwyższy stwierdził, że jeżeli nie ustalono stopnia winy żadnego z kierowców, wówczas obaj ponoszą pełną odpowiedzialność za szkody osobowe wyrządzone pasażerom, którzy w momencie zdarzenia znajdowali się w drugim pojeździe. Doktryna ta nazywana jest kompensacją krzyżową, zgodnie z którą w związku z zasadą solidarności społecznej każdy z poszkodowanych będzie mógł żądać odszkodowania od kierowcy drugiego pojazdu.

Z kolei w wyroku o sygnaturze 294/2019 z 27 maja 2019 roku Sąd Najwyższy uznał, że w przypadku, gdy żaden z kierowców nie jest w stanie udowodnić braku swojej winy lub zaniedbania, które przyczyniły się do uszkodzenia drugiego pojazdu, wówczas każdy z kierowców odpowiada w 50% za szkody materialne, co wiąże się z obowiązkiem zapłaty odszkodowania i – analogicznie – prawem żądania zapłaty 50 % odszkodowania.

W tym miejscu warto podkreślić, że szkody materialne obejmują również wydatki, które poszkodowany poniósł w związku z zaistniałym zdarzeniem, tj. koszty transportu do szpitala, koszty związane z zakupem leków, a także utracone zyski, czyli korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody mu nie wyrządzone (np. korzyści utracone w związku z koniecznością zawieszenia działalności, jeśli było to spowodowane wypadkiem).

Jeżeli zostali Państwo poszkodowani w wyniku wypadku, zachęcamy do skorzystania z naszych usług. Hiszpański prawnik specjalizujący się sprawach odszkodowawczych,  dopilnuje wszystkich formalności, a także przeprowadzi negocjacje z ubezpieczycielem, pozwoli to Państwu uzyskać odpowiednie odszkodowanie.

maj 27
Love0
spolka z oo w hiszpanii adwokat barcelona

Jak założyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w Hiszpanii (sociedad de responsabilidad limitada)?

By Prawo spółek

Wielokrotnie poruszaliśmy tematykę spółki z.o.o., która jest jedną z najchętniej wybieranych przez Państwa metod prowadzenia działalności gospodarczej. W poprzednim artykule przedstawiliśmy różnice pomiędzy spółką z.o.o. (sociedad limitada), a działalnością gospodarczą prowadzoną we własnym imieniu (autónomo), natomiast zwięzłe porównanie znajdziecie Państwo tutaj (link).

W tym artykule chcielibyśmy przedstawić Państwu jak w kilku krokach założyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (sociedad limitada, S.L.) w Hiszpanii.

Formalności, których należy dopełnić jeszcze przed założeniem spółki

Pierwszym krokiem koniecznym do założenia spółki jest uzyskanie zaświadczenia z hiszpańskiego Centralnego Rejestru Handlowego (Registro Mercantil Central) potwierdzającego, że nazwa proponowana dla nowej spółki nie jest zarezerwowana ani używana przez inną spółkę. W tym celu należy złożyć wniosek z propozycją pięciu nazw spółki. Wniosek można złożyć online za pośrednictwem strony internetowej rejestru (link).

Po otrzymaniu zaświadczenia, nazwa spółki zostanie zastrzeżona na okres 6 miesięcy, jednak rejestracja powinna nastąpić w ciągu 3 miesięcy – w przeciwnym razie konieczne będzie wystąpienie o ponowne wydanie zaświadczenia.

Wspólnikami S.L. mogą być zarówno osoby fizyczne (obywatele hiszpańscy oraz cudzoziemcy), jak i prawne (krajowe oraz zagraniczne). Jednak należy pamiętać, że w przypadku gdy wspólnikami są cudzoziemcy, muszą oni w pierwszej kolejności uzyskać numer identyfikacji obcokrajowca (N.I.E. – Número de Identificación de Extranjero).

Wniosek o nadanie numeru N.I.E. należy złożyć w komisariacie policji za pomocą formularza EX-15, umawiając się wcześniej na spotkanie tzw. cita previa za pomocą strony internetowej (link). Alternatywnie, wniosek o nadanie numeru N.I.E. można również złożyć w wydziale konsularnym działającym przy Ambasadzie Hiszpanii, właściwym dla kraju zamieszkania wnioskodawcy. W takim przypadku zaleca się wcześniejsze sprawdzenie, czy konieczne jest umówienie wizyty oraz jakie dokumenty należy przygotować – procedury mogą się różnić w zależności od placówki.

Niezbędnym krokiem będzie też otwarcie rachunku bankowego, na który należy wpłacić kapitał spółki – w przypadku spółki z.o.o. minimalny kapitał wynosi 3000 € i powinien zostać wpłacony w całości w trakcie zakładania spółki. Po dokonaniu wpłaty bank wystawi zaświadczenie, które należy następnie przedstawić notariuszowi.

Z kolei wniosek o nadanie numeru identyfikacji podatkowej (N.I.F. – Número de Identificación Fiscal) należy złożyć w urzędzie skarbowym (Agencia Tributaria) za pomocą formularza 036. W pierwszej kolejności otrzymają Państwo numer tymczasowy, a dopiero po dokonaniu wpisu w rejestrze – ostateczny numer N.I.F.

Procedura zakładania hiszpańskiej spółki z o.o.

Bardzo ważną kwestią jest odpowiednie przygotowanie statutu spółki, który stanowi zbiór zasad, zgodnie z którymi spółka ma funkcjonować i który jest podstawą podpisania aktu założycielskiego spółki w obecności hiszpańskiego notariusza.

Statut spółki powinien określać nazwę oraz siedzibę spółki, przedmiot działalności spółki, datę zakończenia podejmowanych działań, wysokość kapitału, udziały, określenie sposobu zarządzania spółką i podejmowania decyzji.

Udając się do notariusza należy pamiętać o przygotowaniu takich dokumentów, jak: zaświadczenie z Centralnego Rejestru Handlowego dot. nazwy spółki, dowód wniesienia kapitału zakładowego, statut spółki, dokument tożsamości każdego ze wspólników (w przypadku obcokrajowców konieczne będzie przedłożenie numeru N.I.E.). Warto mieć na uwadze, że wszyscy wspólnicy muszą podpisać akt notarialny.

Spółka podlega rejestracji w hiszpańskim rejestrze handlowym (Registro Mercantil) właściwym dla jej siedziby. W tym celu należy przedstawić oryginał aktu założycielskiego spółki, kserokopię numeru N.I.F. oraz zaświadczenie dot. nazwy.

Po dokonaniu rejestracji, na dokumencie zostanie dokonana wzmianka o wpisie spółki do rejestru. Możliwa jest również rejestracja elektroniczna. Z chwilą wpisu do rejestru handlowego spółka staje się osobą prawną.

Po dokonaniu wpisu spółki do rejestru należy ponownie udać się do urzędu skarbowego w celu uzyskania ostatecznego numer identyfikacji podatkowej (N.I.F.).

Ponadto, przed rozpoczęciem działalności, należy zakomunikować w urzędzie skarbowym (Agencia Tributaria) zamiar rozpoczęcia działalności gospodarczej na terenie Hiszpanii. Wiąże się z tym obowiązek rejestracji i uiszczania podatku od działalności gospodarczej (IAE – Impuesto de Actividades Económicas). Należy tego dokonać za pomocą formularza 840, a w przypadku gdy obrót netto nie przekracza miliona euro wystarczy przedstawić formularz 036 wraz ze wskazaniem kodów określających obszar działalności (epígrafes).

Cała procedura założenia spółki trwa zwykle kilka miesięcy, a wysokość opłat związanych z założeniem spółki (opłaty administracyjne, taksy notarialne, opłaty rejestrowe) wynosi ok. 600-1000 €.

Najbezpieczniej i najwygodniej jest przeprowadzić całą procedurę z pomocą polskojęzycznego adwokata w Hiszpanii. Profesjonalne wsparcie pozwala nie tylko zaoszczędzić czas i uniknąć skomplikowanej biurokracji, ale przede wszystkim chroni przed błędami, które mogą mieć poważne – i kosztowne – konsekwencje prawne w przyszłości. Doświadczony prawnik zadba o poprawność dokumentów, dopilnuje terminów oraz dopasuje wszystko do potrzeb danego przedsięwzięcia.

Rejestracja nowej spółki czy utworzenie oddziału?

Alternatywą dla zakładania nowej spółki w Hiszpanii jest utworzenie oddziału (sucursal) spółki, która funkcjonuje już w Polsce.
Oddział nie posiada osobowości prawnej i zawsze działa jako oddział spółki matki. Ponadto oddział nie posiada odrębnego kapitału, w związku z czym jego utworzenie nie wymaga wniesienia kwoty kapitału tak, jak w przypadku spółki. Za czynności podejmowane przez oddział odpowiedzialność ponosi spółka. Należy jednak pamiętać, iż oddział polskiej spółki funkcjonuje w Hiszpanii, a zatem musi spełniać wymogi dotyczące prowadzenia działalności i zatrudniania pracowników przewidziane przez przepisy prawa hiszpańskiego.

Uruchomienie oddziału również podlega obowiązkowemu wpisowi do rejestru. Procedura różni się nieco w tym przypadku.
Rozpoczynając procedurę w celu utworzenia oddziału, tak samo jak w przypadku zakładania spółki, należy uzyskać certyfikat potwierdzający, że nazwa proponowana dla oddziału nie jest już zarezerwowana; przy czym nazwa oddziału powinna być tożsama z nazwą spółki. W przypadku oddziału istnieje także obowiązek posiadania numeru identyfikacji podatkowej (N.I.F.) – jest on jednak przydzielany spółce matce, mimo iż posługiwać się nim będzie oddział. Procedura wygląda więc tak samo, jak w przypadku nadawania numeru N.I.F. spółce. W celu rejestracji oddziału należy również przedłożyć dokumenty potwierdzające istnienie spółki w Polsce wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język hiszpański oraz uchwałę o powołaniu oddziału spółki – ze wskazaniem reprezentanta prawnego na terenie Hiszpanii. Akt założycielski powołujący hiszpański oddział, tak jak w przypadku rejestracji spółki, powinien zostać podpisany przed hiszpańskim notariuszem. Ostatnim krokiem jest złożenie wniosku rejestracyjnego w hiszpańskim Rejestrze Handlowym (Registro Mercantil).

Jeżeli są Państwo zainteresowani rozpoczęciem działalności gospodarczej w Hiszpanii lub rozważają Państwo otworzenie oddziału istniejącej już spółki, zachęcamy do skorzystania z naszych usług. Pomoc prawnika specjalizującego się w hiszpańskim prawie spółek, ułatwi Państwu dokonanie niezbędnych formalności, w szczególności stworzenie statutu spółki, co pozwoli uniknąć błędów zarówno podczas procedury zakładania spółki, jak i w przyszłości.

(+48) 797 870 285

znajdz adwokata w hiszpanii

maj 21
Love0
podatek od spadku i darowizn hiszpania adwokat barcelona

Hiszpański podatek od spadków i darowizn – czym jest, kiedy się go płaci i jaka jest jego wysokość w każdej z hiszpańskich wspólnot autonomicznych

By Prawo podatkowe

Czym jest podatek od spadków i darowizn w Hiszpanii.

Podatek od spadków i darowizn (Impuesto de Sucesiones y Donaciones lub ISD) jest podatkiem ustalanym przez wspólnoty autonomiczne, które stosują własne stawki i ulgi.

Podatek od spadków i darowizn jest podatkiem od przeniesienia własności lub praw między osobami fizycznymi.

W przypadku dziedziczenia, opodatkowane jest nabycie własności przez osoby fizyczne nieodpłatnie i mortis causa.

W przypadku darowizn, podstawę opodatkowania stanowi nabycie własności przez osoby fizyczne inter vivos i nieodpłatnie.

Podatek od spadków i darowizn będzie również pobierany od kwot wypłacanych z ubezpieczenia na życie, gdy stroną umowy jest osoba inna niż uposażony, z wyjątkiem przypadków wyraźnie uregulowanych w art. 17 ust. 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Ley del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas) i innych przepisów podatkowych.

Jednak w przypadku małżonka uposażonego, jeżeli składka została zapłacona w małżeńskim ustroju wspólności majątkowej, będzie ona również podlegała podatkowi dochodowemu, tak że połowa kwoty będzie podlegała podatkowi od spadków i darowizn, a druga połowa podatkowi dochodowemu od osób fizycznych (Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas lub IRPF).

Nabycie własności przez osoby prawne nie będzie podlegało temu podatkowi, lecz podatkowi dochodowemu od osób prawnych (Impuesto sobre Sociedades lub IS).

Zakres stosowania hiszpańskiego podatku od spadków i darowizn

Podatek od spadków i darowizn będzie wymagany na całym terytorium Hiszpanii, bez uszczerbku dla postanowień regionalnych systemów podatkowych takich jak umowy i porozumienia gospodarcze obowiązujące na terytoriach historycznych odpowiednio Kraju Basków i terytorium prowincji autonomicznej Nawarry oraz postanowień traktatów lub umów międzynarodowych, które stały się częścią wewnętrznego porządku prawnego. Podatek od spadków i darowizn jest przyznawany wspólnotom autonomicznym, które posiadają uprawnienia w zakresie poboru i weryfikacji, a także mogą stosować własne przepisy w odniesieniu do takich aspektów, jak stawki podatkowe lub obniżenie podstawy opodatkowania.

Podatek od spadków jest podatkiem progresywnym, w którym nie ma stałego procentu opodatkowania, ale im więcej się dziedziczy, tym więcej się płaci. Ogólna stawka tego podatku wynosi od 7,65% do 34%, a następnie w każdej ze wspólnot autonomicznych zastosowanie mają wyżej wymienione ulgi.

Płatnicy podatku od spadków i darowizn

Do zapłaty podatku zobowiązane są następujące osoby fizyczne:

  • w przypadku nabycia własności mortis causa, następcy prawni
  • w przypadku darowizn inter vivos, obdarowany
  • w przypadku wypłat z ubezpieczenia na życie, uposażony

Kim są spadkobiercy?

Jeśli istnieje testament, to on decyduje o podziale majątku. Jeżeli nie ma testamentu (dziedziczenie ustawowe), kolejność dziedziczenia będzie następująca:

  • Dzieci i zstępni
  • Wstępni
  • Małżonek
  • Bracia i krewni
  • Państwo

Gdzie należy zapłacić podatek od spadków i darowizn?

To ważne, ponieważ każda wspólnota autonomiczna stosuje inne warunki.

W przypadku śmierci (dziedziczenia) podatek należy zapłacić we wspólnocie autonomicznej, w której zmarły miał miejsce zamieszkania, niezależnie od miejsca, w którym znajdują się rzeczy wchodzące w skład masy spadkowej.

W przypadku darowizny podatek należy zapłacić we wspólnocie autonomicznej, w której obdarowany, tj. osoba otrzymująca darowiznę, ma miejsce zamieszkania.

Wreszcie, w przypadku uposażonego w ubezpieczeniu na życie, musi on zapłacić podatek we wspólnocie autonomicznej, w której mieszkał zmarły.

Kiedy należy zapłacić podatek od spadków i darowizn?

W przypadku śmierci, zarówno w odniesieniu do rzeczy, jak i w przypadku uposażonych w ubezpieczeniach na życie, podatek jest należny od dnia śmierci.

Termin na weryfikację płatności wynosi sześć miesięcy od daty zgonu.

W przypadku darowizn, podatek jest należny w momencie przyjęcia darowizny przez obdarowanego.

Schemat podatku od spadków i darowizn

Masa spadkowa rozdzielona pomiędzy różnych spadkobierców będzie stanowić podstawę opodatkowania każdego z nich.

Wartość rzeczy i praw

(-) Obciążenia podlegające odliczeniu

Majątek

(+) Wartość gospodarstwa domowego

(-) Długi i koszty podlegające odliczeniu

MASA SPADKOWA

  

 

Podstawa opodatkowania

(-) Obniżenia

Podstawa opodatkowania netto

(x) Mająca zastosowanie stawka podatku

(x) Mnożniki

Zobowiązanie podatkowe

(-) Odliczenia i ulgi

KWOTA DO ZAPŁATY

Obniżenia podstawy opodatkowania

  1. W przypadku nabycia własności podlegającego temu podatkowi podstawę opodatkowania netto uzyskuje się poprzez zastosowanie do podstawy opodatkowania obniżeń, które zostały zatwierdzone przez wspólnotę autonomiczną zgodnie z przepisami ustawy 21/2001 z dnia 27 grudnia, regulującej środki podatkowe i administracyjne nowego systemu finansowania wspólnot autonomicznych należących do systemu powszechnego (w odróżnieniu od regionalnych) i miast posiadających statut autonomiczny. Obniżenia te będą dokonywane w następującej kolejności: w pierwszej kolejności te dokonywane przez państwo, a następnie te dokonywane przez wspólnoty autonomiczne.
  2. W przypadku nabycia mortis causa, w tym w przypadkach osób uposażonych w polisach ubezpieczeniowych na życie, jeżeli wspólnota autonomiczna nie uregulowała obniżeń, o których mowa w poprzednim paragrafie lub jeżeli przepisy własne wspólnoty nie mają zastosowania do płatników, zastosowanie mają następujące obniżenia.
  • Grupa I: nabycie przez zstępnych i osoby przysposobione poniżej 21 roku życia, 15 956,87 EUR, plus 3 990,72 EUR za każdy rok poniżej 21 roku życia, przy czym obniżenie nie może przekroczyć 47 858,59 EUR
  • Grupa II: nabycie przez zstępnych i osoby przysposabiające w wieku od 21 lat, małżonków, wstępnych i osoby przysposabiające, 15 956,87 EUR
  • Grupa III: nabycie przez krewnych drugiego i trzeciego stopnia w linii bocznej, wstępnych i zstępnych spowinowaconych, 7 993,46 EUR
  • Grupa IV: nabycie przez krewnych czwartego stopnia, dalszych stopni i nieznajomych, nie podlega obniżeniom.

Ponadto do osób o prawnie stwierdzonej niepełnosprawności, o stopniu niepełnosprawności równym lub większym niż 33% i mniejszym niż 65%, zgodnie ze skalą, o której mowa w art. 148 zmienionego tekstu ustawy powszechnej o ubezpieczeniach społecznych (Ley General de la Seguridad Social), zatwierdzonej przez królewski dekret ustawodawczy 1/1994 z dnia 20 czerwca (Real Decreto Legislativo 1/1994), stosuje się obniżenie w wysokości 47 858,59 EUR; obniżenie jest równe 150 253,03 EUR dla tych osób, które zgodnie z powyższymi przepisami wykażą stopień niepełnosprawności równy lub wyższy niż 65%.

Niezależnie od powyższych obniżeń, do kwot otrzymanych przez uposażonych w umowach ubezpieczenia na życie stosuje się 100-procentowe obniżenie, maksymalnie 9 195,49 EUR, jeżeli ich stosunek do zmarłej umawiającej się strony jest stosunkiem małżonka, wstępnego, zstępnego, przysposabiającego lub przyspobionego. W przypadku ubezpieczeń grupowych lub ubezpieczeń wykupionych przez przedsiębiorstwa dla swoich pracowników, pod uwagę brany będzie stopień pokrewieństwa między zmarłym a uposażonym.

Obowiązująca stawka

1. Kwota całkowita podatku zostanie uzyskana poprzez zastosowanie do podstawy opodatkowania netto, obliczonej zgodnie z przepisami poprzedniego artykułu, skali, która zgodnie z przepisami ustawy 21/2001 z dnia 27 grudnia, regulującej środki podatkowe i administracyjne nowego systemu finansowania wspólnot autonomicznych należących do systemu powszechnego (w odróżnieniu od regionalnych) i miast posiadających statut autonomiczny, została zatwierdzona przez wspólnotę autonomiczną.

2. Jeżeli wspólnota autonomiczna nie zatwierdziła skali, o której mowa w poprzednim paragrafie, lub jeżeli nie przejęła uprawnień regulacyjnych w dziedzinie podatku od spadków i darowizn, lub jeżeli przepisy własne wspólnoty nie mają zastosowania do płatników, podstawa opodatkowania netto podlega opodatkowaniu według stawek określonych w poniższej skali:

Podstawa opodatkowania netto Kwota całkowita (podatku) Reszta podstawy opodatkowania netto Mająca zastosowanie stawka
Do EUR Do EUR Do EUR Procent
0,00 7 993,46 7,65%
7 993,46 611,50 7 987,45 8,50%
15 980,91 1 290,43 7 987,45 9,35%
23 968,36 2 037,26 7 987,45 10,20%
31 955,81 2 851,98 7 987,45 11,05%
39 943,26 3 734,59 7 987,46 11,90%
47 930,72 4 685,10 7 987,45 12,75%
55 918,17 5 703,50 7 987,45 13,60%
63 905,62 6 789,79 7 987,45 14,45%
71 893,07 7 943,98 7 987,45 15,30%
79 880,52 9 166,06 39 877,15 16,15%
119 757,67 15 606,22 39 877,15 18,70%
159 634,83 23 063,25 79 754,30 21,25%
239 389,13 40 011,04 159 388,41 25,50%
398 777,54 80 655,08 398 777,54 29,75%
797 555,08 199 291,40 En adelante 34,00%

Mnożniki i zobowiązanie podatkowe

  1. Zobowiązanie podatkowe z tytułu tego podatku zostanie uzyskane poprzez zastosowanie do kwoty całkowitej podatku mnożnika według zakresów wartości istniejącego majątku, które zgodnie z przepisami ustawy 21/2001 z dnia 27 grudnia, regulującej środki podatkowe i administracyjne nowego systemu finansowania wspólnot autonomicznych należących do systemu powszechnego i miast posiadających statut autonomiczny, zostały zatwierdzone przez wspólnotę autonomiczną oraz według grupy, zgodnie ze stopniem pokrewieństwa, jak wskazano w art. 20.
  2. Jeżeli wspólnota autonomiczna nie zatwierdziła mnożnika lub zakresów wartości, o których mowa w poprzednim paragrafie, lub jeżeli przepisy własne wspólnoty autonomicznej nie mają zastosowania do płatników, zastosowanie mają te wskazane poniżej, ustanowione na podstawie istniejącego wcześniej majątku podatnika oraz według grupy, zgodnie ze stopniem pokrewieństwa:
Grupy z art. 20
Istniejący majątek (EUR) I i II III IV
Od 0 do 402 678,11 1,0000 1,5882 2,0000
Od powyżej 402 678,11 do 2 007 380,43 1,0500 1,6676 2,1000
Od powyżej 2 007 380,43 do 4 020 777,98 1,1000 1,7471 2,2000
Powyżej 4 020 777,98 1,2000 1,9059 2,4000

 

Jaka jest wysokość podatku od spadków i darowizn w zależności od Wspólnoty Autonomicznej ?

Wysokość podatku od spadków i darowizn różni się w zależności od Wspólnoty Autonomicznej. Terytorium Hiszpanii jest podzielone na siedemnaście Wspólnot Autonomicznych, które zostały wyposażone w liczne kompetencje. Wspólnoty Autonomiczne mają prawo stosować własne przepisy i regulować własne stawki podatkowe, a także pobierać należną kwotę podatku.
W przypadku dziedziczenia podatek należy uiścić w tej Wspólnocie Autonomicznej, w której zmarły miał miejsce zamieszkania. Natomiast w przypadku darowizny podatek należy zapłacić w Wspólnocie Autonomicznej, w której miejsce zamieszkania ma obdarowany, a jeśli przedmiotem dziedziczenia jest nieruchomość właściwą będzie Wspólnota, w której jest położona ta nieruchomość.
W związku z tym, że różnice w stawkach są znaczące należy przyjrzeć się regulacjom obowiązującym w każdej z poszczególnych Wspólnot Autonomicznych.

Andaluzja (Andalucía)
W Andaluzji obowiązuje ulga dla dziedziczącego małżonka lub partnera, zstępnych, przysposobionych i wstępnych w wysokości 1.000.000 euro, co oznacza, że w przypadku dziedziczenia kwoty do 1.000.000 osoby te nie zapłacą podatku od spadków i darowizn. W praktyce zaledwie około 5% spadków podlega opodatkowaniu.
Zarówno w przypadku dziedziczenia, jak i darowizny aplikuje się bonifikatę w wysokości 99% dla krewnych I i II grupy
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości od 95 do 100% w zależności od wartości.
Aragonia (Aragón)
W Aragonii ulga w przypadku dziedziczenia w I grupie została zwiększona do 500.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 100% (limit: 200.000 euro).
W przypadku darowizny między dziećmi i rodzicami, których wartość nie przekracza 500.000 euro zastosowanie ma bonifikata w wysokości 65%. Ponadto w przypadku darowizny dokonanej dla dzieci przeznaczonej na zakup pierwszego mieszkania przewiduje się ulgę do wysokości 250.000 euro.
Asturia (Asturias)
Region Asturii jest uważany jako jeden z najmniej korzystnych dla podatników uiszczających podatek od spadków i darowizn.
Ulga w przypadku dziedziczenia w I i II grupie została zwiększona do 300.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości od 95 do 99% w zależności od wartości.
Baleary (Islas Baleares)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 25.000 euro oraz dodatkowo 6.250 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia (limit: 50.000 euro). W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka oraz wstępnych – 25.000 euro. W przypadku krewnych drugiego i trzeciego stopnia – 8.000 euro, a przypadku pozostałych – 1.000 euro.
Ponadto w przypadku dziedziczenia na Balearach, zstępni poniżej 21 roku życia korzystają z bonifikaty w wysokości 99% od kwoty podatku.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 100% (limit: 180.000 euro dla każdego spadkobiercy).
Estremadura (Extremadura)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 18.000 euro oraz dodatkowo 6.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia (limit: 70.000 euro).
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości od 95 do 100% w zależności od wartości nieruchomości.
Galicja (Galicia)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. Od 1 stycznia 2020 roku stawka ta została zwiększona i w przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia wynosi 1.000.000 euro oraz dodatkowo 100.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia (limit: 1.500.000 euro). W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka oraz wstępnych – 1.000.000 euro. W przypadku krewnych drugiego stopnia pokrewieństwa – 16.000 euro, a przypadku pozostałych – 8.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości od 95 do 100% w zależności od wartości nieruchomości.
Ponadto w przypadku darowizny dokonanej dla dzieci i zstępnych przeznaczonej na zakup pierwszego mieszkania w Galicji przewiduje się ulgę w wysokości 95% stawki.
Kantabria (Cantabria)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia wynosi 50.000 euro oraz dodatkowo 5.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia. W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka oraz wstępnych – 50.000 euro. W przypadku krewnych do drugiego stopnia pokrewieństwa – 25.000 euro, a przypadku pozostałych osób w grupie III – 8.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95% (limit: 125.000 euro dla każdego spadkobiercy).
Kastylia-La Mancha (Castilla La Mancha)
W przypadku, gdy podstawa opodatkowania netto wynosi mniej niż 175.000 euro zastosowanie ma ulga w wysokości 100% (co oznacza, że w praktyce, że podatek od spadków i darowizn nie zostanie pobrany). Natomiast jeśli podstawa jest równa lub przekroczy 175.000 euro, ale tym samym będzie niższa niż 225.000 euro, ulga wyniesie 95%. Dla podstawy nieprzekraczającej 275.000 euro ulga wyniesie 90%, 300.000 euro – 85%, a dla podstawy wynoszącej lub przewyższającej 300.000 euro – 80%. Wspomniane ulgi mają zastosowanie w przypadku, gdy spadkobiercami są zstępni, wstępni, małżonek i przysposobieni.
W kwestii darowizny przewiduje się trzy grupy ulg: w wysokości 95% dla darowizn do 120.000 euro, w wysokości 90% dla darowizn na kwotę od 120.000 do 240.000 euro i w wysokości 85% dla darowizn powyżej 240.000 euro.
Kastylia i León (Castilla y León)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 60.000 euro oraz dodatkowo 6.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia. W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka i wstępnych – 60.000 euro.
W przypadku darowizny przeznaczonej na zakup pierwszego mieszkania w Galicji przewiduje się ulgę w wysokości 99-100% stawki (limit: 180.000 euro).
Katalonia (Cataluña)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 100.000 euro oraz dodatkowo 12.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia (limit: 196.000 euro). W przypadku dzieci powyżej 21 roku życia i małżonka – 100.000 euro, pozostałych zstępnych powyżej 21 roku życia – 50.000 euro, zaś wstępnych – 30.000 euro. Jednak dla tych krewnych z II grupy, którzy ukończyli 75 lat wysokość stawki wynosi 275.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95% (limit: 180.000 euro dla każdego spadkobiercy).
Kraj Basków (País Vasco)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku małżonka lub partnera, zstępnych lub wstępnych – 400.000 euro. W przypadku krewnych do drugiego stopnia pokrewieństwa – 40.000 euro, pozostałych krewnych należących do III grupy – 20.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia lub darowizny jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95-100% (limit: 215.000 euro).
La Rioja (La Rioja)
W przypadku nabycia mortis causa przez podatników należących do I i II grupy zastosowanie ma odliczenie w wysokości 99%, jeśli podstawa opodatkowania nie przekracza 500.000 euro, natomiast jeśli podstawa opodatkowania przekroczy 500.000 euro – 98%.
Jeżeli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95% (limit: 122.66,47 euro dla każdego spadkobiercy).
W przypadku darowizny przekazanej przez rodziców dla dzieci powyżej 16 roku życia na nabycie stałego miejsca zamieszkania zastosowanie ma odliczenie 100% kwoty (limit: 200.000 euro).
Madryt (Madrid)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 16.000 euro oraz dodatkowo 4.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia (limit: 48.000 euro). W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka i wstępnych – 16.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95% (limit: 123.000 euro dla każdego spadkobiercy).
Ponadto spadkobiercy z grupy I i II mogą zastosować bonifikatę w wysokości 99%. Bonifikata w wysokości 15% kwoty podatku przysługuje rodzeństwu zmarłego, którego śmierć nastąpiła po 1 stycznia 2019.
W przypadku darowizny między rodzicami i dziećmi aplikuje się bonifikatę w wysokości 99%.
Murcja (Murcia)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 15.956,87 euro oraz dodatkowo 3.990,72 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia. W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka oraz wstępnych – 15.956,87 euro. W przypadku krewnych drugiego i trzeciego stopnia – prawie 8.000 euro.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95% (limit: 122.606,47 euro).
Zarówno w przypadku darowizny, jak i dziedziczenia aplikuje się bonifikatę w wysokości 99% dla zstępnych i przysposobionych, małżonka lub partnera i wstępnych.
Nawarra (Navarra)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa oraz podstawy opodatkowania zarówno w przypadku dziedziczenia, jak i darowizny. W przypadku dziedziczenia we wspólnocie Nawarra, jeśli podstawa opodatkowania netto nie przekroczy kwoty 250.000 to podatek nie ma obowiązku zapłaty podatku, natomiast pozostałe według stawki – 0,8%.
Walencja (Valencia)
Wysokość stawki podatku zależy od stopnia pokrewieństwa. W przypadku nabycia mortis causa przez zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia – 100.000 euro oraz dodatkowo 8.000 euro za każdy rok, który pozostał im do ukończenia 21 roku życia. W przypadku zstępnych powyżej 21 roku życia, małżonka oraz wstępnych – 100.000 euro. W przypadku krewnych należących do III grupy zastosowanie ma stawka krajowa.
Natomiast jeśli przedmiotem dziedziczenia jest miejsce zwykłego pobytu zmarłego istnieje możliwość zastosowania bonifikaty w wysokości 95-100% (limit: 150.000 euro dla każdego spadkobiercy).
W przypadku darowizny na rzecz dzieci poniżej 21 roku życia, których aktywa nie przekraczają 600.000 euro – 100.000 euro oraz dodatkowo 8.000 euro za każdy rok, który pozostał do ukończenia 21 roku życia (limit: 156.000 euro).
Wyspy Kanaryjskie (Islas Canarias)
Od 1 stycznia 2020 roku wprowadzono zmiany dotyczące podatku od spadków i darowizn, według których regulacje są jednakowe dla spadków i darowizn. Zwolnienie z uiszczenia podatku ma więc zastosowanie zarówno do darowizn, jak i spadków – do kwoty 300.000 euro. W przypadku podstawy w wysokości 300.000-350.000 euro aplikuje się premię w wysokości 90%. Premia ta ma być zmniejsza o 10% przy każdym wzroście podstawy o 50.000 euro i ma zastosowanie dla podstaw poniżej 1,2 miliona euro.
Ponadto bonifikata w wysokości 99,9% ma zastosowanie wyłącznie dla krewnych I grupy, tj. zstępnych i przysposobionych poniżej 21 roku życia. Natomiast w przypadku nabycia mortis causa przez osoby z grupy II i III, bonifikata w wysokości 99,9% ma zastosowanie jedynie do kwoty 55.000 euro.

Warto jednak pamiętać, że na wysokość podatku mają wpływ także inne czynniki, jak chociażby rodzaj lub wartość majątku. Dla przykładu korzystniejsze będzie, co do zasady, odziedziczenie nieruchomości w spadku niż otrzymanie jej w wyniku darowizny. Ponadto ustawodawca przewiduje także ulgi z tytułu niepełnosprawności spadkobiercy lub w przypadku nabywania spółek, przedsiębiorstw czy ich udziałów, a także w przypadku nabywania gospodarstw rolnych.
W związku z tym, polecamy traktować powyższy artykuł jako pewną wskazówkę, z którą warto zapoznać się przed konsultacją z hiszpańskim adwokatem specjalizującym się w sprawach rozporządzania majątkiem, który udzieli indywidualnej konsultacji w konkretnym przypadku.

Jeśli szukacie Państwo pomocy prawnej w zakresie hiszpańskiego prawa spadkowego, to prosimy o kontakt z polskojęzycznym hiszpańskim adwokatem:

maj 04
Love0
autonomo a sociedad limitada roznice

Porównanie autónomo z sociead limitada

By Prawo spółek

 

AUTÓNOMO

SOCIEDAD LIMITADA

Liczba osób

1 osoba

maks. 50 wspólników

Czas trwania rejestracji

1 dzień

1 miesiąc

Koszt rejestracji

brak kosztów

ok. 1000 euro

Kapitał zakładowy

brak kapitału zakładowego

min. 3000 euro

Podatki

VAT (IVA), podatek dochodowy od osób fizycznych (IRPF)

VAT (IVA),
podatek dochodowy od osób prawnych (Impuesto de Sociedades)

Odpowiedzialność

nieograniczona

solidarna i ograniczona do wysokości wniesionego kapitału

 

Jeśli masz jakieś pytania związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w Hiszpanii,  skontaktuj się z polskojęzycznymi prawnikami w Barcelonie, a pomożemy Ci wybrać odpowiednią formę działalności oraz przejść procedurę rejestracyjną.

kwi 30
Love0
spolka zoo w hiszpannii business w hiszpanii

Różnice pomiędzy działalnością gospodarczą prowadzoną we własnym imieniu (autónomo) a spółką z o.o. (sociedad limitada)

By Prawo spółek

Wielu z naszych klientów zastanawia się nad rozpoczęciem działalności gospodarczej w Hiszpanii. Gdy już podejmą tę decyzję pozostaje kwestia formy w jakiej tę działalność prowadzić. Najczęściej wybieraną i najprostszą jest autónomo, czyli odpowiednik jednoosobowej działalności gospodarczej. Bardziej zaawansowaną formą jest założenie sociedad limitada (w skrócie SL), czyli polskiej spółki z.o.o.

W dzisiejszym artykule przedstawimy różnice pomiędzy tymi dwiema postaciami prowadzenia działalności gospodarczej i postaramy się odpowiedzieć na najczęściej zadawane pytania.

Jak wygląda proces założenia działalności gospodarczej w Hiszpanii?

Na początku warto podkreślić, że obywatele Unii Europejskiej nie muszą ubiegać się o kartę pobytu, ponieważ zgodnie z Dyrektywą 2004/38/WE wymóg ten zniesiono w 2007 roku. W przypadku pobytu na terytorium Hiszpanii przekraczającego 3 miesiące, należy pamiętać o dopełnieniu bardzo ważnego obowiązku, jakim jest rejestracja w Centralnym Rejestrze Obcokrajowców (Registro Central de Extranjeros) w celu otrzymania zaświadczenia o zarejestrowaniu obywatela Unii Europejskiej (Certificado de Registro de Ciudadano de la Unión).

Każda osoba zamieszkująca na terenie Hiszpanii niebędąca rezydentem tego kraju powinna także posiadać numer identyfikacyjny obcokrajowca (N.I.E. – Número de Identificación de Extranjero). Aby prowadzić działalność gospodarczą na terenie Hiszpanii konieczne jest także uzyskanie numeru identyfikacji podatkowej (N.I.F. – Número de Identificación Fiscal) oraz numeru ubezpieczenia społecznego (Número de Seguridad Social).

Autónomo

Rejestracja działalności w Hiszpanii jest procesem prostym i szybkim, zazwyczaj zajmuje jeden dzień. Po uzyskaniu podstawowych dokumentów, takich jak N.I.E. (Numer Identyfikacji Obcokrajowca) i N.I.F. (Numer Identyfikacji Podatkowej), należy udać się do urzędu skarbowego (Agencia Estatal de Administración Tributaria) i złożyć odpowiedni wniosek, wypełniając formularz 036 (pełny) lub 037 (uproszczony).

Podczas rejestracji w hiszpańskim urzędzie skarbowym (Hacienda) należy wybrać kod opisujący rodzaj prowadzonej działalności (Epígrafes del Impuesto de Actividades Económicas).

Kolejnym krokiem jest rejestracja działalności poprzez wypełnienie formularza TA 0521/1 i złożenie go w odpowiednim oddziale hiszpańskiego odpowiednika ZUS (Delegación de Seguridad Social). Rejestracja ta jest wymagana, aby wprowadzić działalność do systemu przedsiębiorców prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą (RETA – Régimen Especial de Trabajadores Autónomos). Ten etap można również zrealizować online, korzystając z podpisu cyfrowego lub hasła wygenerowanego przez urząd.

Sociedad Limitada

W przypadku prowadzenia działalności w formie spółki należy dopełnić podstawowych formalności, takich jak uzyskanie numerów N.I.E. (Numer Identyfikacji Obcokrajowca) i N.I.F. (Numer Identyfikacji Podatkowej) oraz otworzyć rachunek bankowy w hiszpańskim banku.

Następnym krokiem jest uzyskanie zaświadczenia z hiszpańskiego Rejestru Handlowego (Registro Mercantil), które potwierdza, że proponowana nazwa spółki nie jest już zarezerwowana ani używana przez inną firmę.

Kluczowym etapem zakładania spółki jest podpisanie aktu założycielskiego w obecności hiszpańskiego notariusza oraz sporządzenie statutu spółki, który musi być załączony do umowy założycielskiej.

Spółka musi zostać zarejestrowana w hiszpańskim Rejestrze Handlowym (Registro Mercantil) właściwym dla jej siedziby. Do rejestracji wymagane jest przedstawienie oryginału aktu założycielskiego.

Po zarejestrowaniu spółki w Rejestrze Handlowym na dokumentach zostanie umieszczona adnotacja o wpisie, co można również przeprowadzić w formie elektronicznej. Od momentu wpisu do rejestru handlowego spółka uzyskuje osobowość prawną.

Rejestracji należy dokonać w terminie dwóch miesięcy od sporządzenia umowy założycielskiej w formie aktu notarialnego. W tym celu należy przedstawić:

  • wypis notarialny umowy spółki,
  • formularz 600 dotyczący podatku od przeniesienia własności i czynności cywilnoprawnych (ITP i AJD),
  • kopię numeru identyfikacji podatkowej (N.I.F.),
  • dowód wpłaty na poczet honorariów i kosztów do późniejszego rozliczenia.

Zazwyczaj od rozpoczęcia formalności do ostatecznego wpisu do rejestru mija około miesiąca.

Więcej informacji odnoście procedury założenia hiszpańskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (Sociedad Limitada) znajdziesz e artykule „spółka z ograniczona odpowiedzialnością w Hiszpanii”

Jaki jest koszt rozpoczęcia działalności?

Autónomo

Rozpoczęcie działalności jako autónomo, czyli rejestracja, jest całkowicie darmowe. Nie ma również wymogu posiadania kapitału początkowego.

Sociedad Limitada

W przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pojawiają się już koszty rejestracji, związane między innymi z wizytą u notariusza, które zazwyczaj nie przekraczają 1000 €. Należy również pamiętać o konieczności wniesienia kapitału zakładowego. Minimalny wymagany kapitał wynosi 3000 € i musi zostać wpłacony w całości w momencie zakładania spółki. Przepisy nie przewidują górnego limitu kapitału zakładowego.

Jakie podatki musi płacić przedsiębiorca?

Autónomo

Przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą ma obowiązek rozliczania się z podatku VAT (IVA – Impuesto sobre el Valor Añadido) oraz podatku dochodowego od osób fizycznych (IRPF – Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas).

Sposoby rozliczania dochodów:

  1. Opodatkowanie na zasadach ogólnych (Régimen de Estimación Directa – Simplificada o Normal):
    Ta forma opodatkowania dostępna jest dla wszystkich rodzajów działalności gospodarczej.
  2. Opodatkowanie ryczałtowe (Régimen de Estimación Objetiva – por Módulos):
    Z tej formy mogą skorzystać tylko autónomos spełniający określone wymagania.

Decyzję o wyborze formy opodatkowania podejmuje przedsiębiorca, jednak warto skonsultować się z profesjonalistą, aby wybrać najkorzystniejsze rozwiązanie.

Obowiązki związane z podatkiem VAT:

  • Deklaracje kwartalne:
    Deklaracje VAT składane są kwartalnie za pomocą formularza 303. Terminy składania to:- Do 20 kwietnia
    – Do 20 czerwca
    – Do 20 października
    – Do 30 stycznia (za czwarty kwartał)
  • Deklaracja roczna:
    Deklaracja roczna VAT składana jest w styczniu za pomocą formularza 390.

Obowiązki związane z podatkiem dochodowym:

  • Deklaracje kwartalne:
    Deklaracje podatkowe składane są:- Za pomocą formularza 130 (dla opodatkowania na zasadach ogólnych),
    Za pomocą formularza 131 (dla opodatkowania ryczałtowego).
    Terminy składania są takie same jak w przypadku deklaracji VAT.
  • Deklaracja roczna:
    Deklaracja roczna z podatku dochodowego składana jest w okresie od 2 maja do 30 czerwca za pomocą formularza D-100.

Prawidłowe wypełnianie i składanie deklaracji jest kluczowe dla zachowania zgodności z hiszpańskimi przepisami podatkowymi.

Sociedad Limitada

Założenie spółki jest czynnością zwolnioną z podatku od przeniesienia własności i czynności cywilnoprawnych, sporządzonych w formie dokumentu urzędowego. Niemniej jednak, przed dokonaniem wpisu w rejestrze handlowym konieczne jest złożenie formularza 600 w celach informacyjnych.

Obowiązki podatkowe na etapie prowadzenia działalności:

  1. Podatek VAT (IVA):
    Spółka ma obowiązek odprowadzania podatku VAT zgodnie z zasadami obowiązującymi w Hiszpanii.
  2. Podatek od spółek (Impuesto de Sociedades):
    Jest to podatek bezpośredni obciążający dochody uzyskane przez spółkę.- Stawka ogólna: 25%
    – Preferencyjna stawka dla nowych spółek: 15% przez pierwsze dwa lata działalności.

    Deklaracje podatkowe:

    – Kwartalne: Składane za pomocą formularza 202.
    – Roczne: Składane za pomocą formularza 200.

Zarówno prawidłowe wypełnienie formularzy, jak i terminowe składanie deklaracji, są kluczowe dla zgodności z hiszpańskimi przepisami podatkowymi i uniknięcia sankcji.

Jakie są opłaty prowadzenia działalności?

Autónomo

Oprócz obowiązku odprowadzania podatków, autónomo musi opłacać składki na ubezpieczenie społeczne. Warto jednak podkreślić, że państwo oferuje liczne ulgi i bonifikaty dla osób rozpoczynających działalność gospodarczą oraz dla młodych przedsiębiorców.

Od 1 stycznia 2025 roku w Hiszpanii wprowadzony został nowy system składek na ubezpieczenie społeczne dla osób samozatrudnionych (autónomos). Wysokość składek zależna jest od rzeczywistych dochodów netto przedsiębiorcy, a nie od wybranej przez niego podstawy wymiaru składki.

Kluczowe założenia nowego systemu składkowego:

  1. Składki oparte na dochodach netto:

    – Ustalono 15 przedziałów miesięcznych dochodów netto, od mniej niż 670 € do ponad 6 000 €.
    – Miesięczne składki będą wynosić od około 200 € do 598 €, w zależności od poziomu dochodów.

  2. Zmiany w składkach dla różnych grup dochodowych:

    – Niższe dochody: Przedsiębiorcy z miesięcznymi dochodami poniżej 1 166,70 € zapłacą niższe składki, od 200 € do 263 € miesięcznie, co stanowi obniżkę w stosunku do poprzedniego systemu.
    – Średnie dochody: Dla dochodów między 1 166,70 € a 1 700 € składka wyniesie 294 € miesięcznie.
    – Wyższe dochody: Przedsiębiorcy zarabiający powyżej 1 700 € miesięcznie będą płacić wyższe składki, sięgające do 598 € w przypadku dochodów przekraczających 6 000 €.

  3. Elastyczność składek:

    Przedsiębiorcy będą mogli zmieniać swoją podstawę wymiaru składki do sześciu razy w roku, dostosowując ją do aktualnych dochodów.

  4. Podatek solidarnościowy (MEI):

    Składka na Mechanizm Równowagi Międzypokoleniowej (MEI) wzrośnie z 0,7% w 2024 roku do 0,8% w 2025 roku, co wpłynie na ostateczną wysokość składek.

Koszty dodatkowe:

  • Prowadzenie księgowości:
    Jeśli przedsiębiorca nie decyduje się prowadzić księgowości samodzielnie, zazwyczaj koszt wynosi około 50 euro miesięcznie.
  • Obsługa prawna działalności:
    Prowadząc działalność gospodarczą w Hiszpanii warto korzystać z usług polskojęzycznego prawnika, który pomoże w dopełnieniu wszelkich formalności i będzie nas wspierał z tłumaczeniu zawiłości hiszpańskiego systemu prawnego.

Powyższe koszty warto uwzględnić przy planowaniu budżetu na prowadzenie działalności gospodarczej.

Sociedad Limitada

Wspólnicy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością również są zobowiązani do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne w hiszpańskim systemie Seguridad Social. Typ składek, a tym samym ich wysokość, zależy od charakteru udziałów wspólnika oraz jego roli w spółce.

Rodzaje systemów ubezpieczenia społecznego dla wspólników:

  1. Régimen General:

    Dotyczy wspólników, których udział w kapitale spółki nie przekracza 33% oraz pod warunkiem, że nie pełnią funkcji związanych z zarządzaniem spółką.

  2. Régimen General Asimilado:

    Dotyczy wspólników pełniących funkcje związane z zarządzaniem spółką, ale których udział w kapitale spółki nie przekracza 25%.

  3. Régimen Especial de los Trabajadores Autónomos (RETA):

    Dotyczy wszystkich pozostałych wspólników, którzy nie kwalifikują się do powyższych kategorii.

Koszty księgowości i obowiązki administracyjne:

W przypadku spółki z o.o. koszty prowadzenia księgowości są wyższe niż w przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej, ponieważ zarządzanie taką działalnością jest bardziej skomplikowane. Zazwyczaj wynoszą one kilkaset euro miesięcznie.

Dodatkowo spółka ma obowiązek prowadzenia:

  • Ksiąg rachunkowych (Libro Contable):
    Zawierają one wszystkie transakcje finansowe spółki.
  • Ksiąg protokołów (Libro de Actas):
    Rejestrują decyzje wspólników oraz inne ważne wydarzenia związane z działalnością spółki.

Oba rodzaje ksiąg muszą być zarejestrowane w odpowiednich urzędach, co również generuje dodatkowe obowiązki administracyjne.

Czy przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność?

Autónomo

Osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą (autónomo) w Hiszpanii ponosi pełną odpowiedzialność za zobowiązania wynikające z prowadzenia działalności. Odpowiedzialność ta obejmuje cały majątek przedsiębiorcy, zarówno prywatny, jak i związany z działalnością, ponieważ nie istnieje formalny podział majątku na prywatny i firmowy.

W przypadku pozostawania w związku małżeńskim objętym wspólnotą majątkową (régimen de gananciales), długi związane z działalnością mogą być również egzekwowane z majątku wspólnego małżonków. Aby chronić majątek osobisty małżonka przedsiębiorcy, możliwe jest wprowadzenie rozdzielności majątkowej (régimen de separación de bienes), co wymaga zawarcia odpowiedniej umowy małżeńskiej. Z uwagi na te zasady osoby samozatrudnione powinny rozważyć potencjalne ryzyka związane z prowadzeniem działalności i skonsultować się z hiszpańskim prawnikiem, aby minimalizować ryzyko odpowiedzialności majątkowej.

Sociedad Limitada

Jak sama nazwa wskazuje, wspólnicy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki, ale jest ona ograniczona do wysokości wniesionego wkładu. Odpowiedzialność wspólników jest solidarna, co oznacza, że każdy ze wspólników może być zobowiązany do spełnienia całości zobowiązania wobec wierzyciela. W momencie, gdy jeden ze wspólników ureguluje całe zobowiązanie, wierzyciel nie może dochodzić jego spełnienia od pozostałych wspólników.

Więcej informacji dotyczących odpowiedzialności członków zarządu hiszpańskiej spółki z o.o. znajdziesz w tym artykule.

Prowadzenie działalności jako autónomo lub w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (SL) jest popularne wśród małych i średnich przedsiębiorców w Hiszpanii. Jednoosobowa działalność gospodarcza jest szczególnie korzystna na początku, ponieważ jej koszty są stosunkowo niskie, a w pierwszych latach działalności można ubiegać się o zwolnienia i ulgi. Z kolei spółka z o.o., mimo że nie wymaga tak dużego kapitału początkowego jak spółka akcyjna, zapewnia ograniczenie odpowiedzialności, co stanowi istotny atut.

Należy jednak pamiętać, że liczba wspólników w spółce z o.o. nie może przekroczyć 50 osób.

To do Ciebie należy ostateczna decyzja na jaką formę prowadzenia działalności się zdecydujesz, jednak przed podjęciem tej decyzji radzimy skonsultować się z prawnikiem, aby potwierdzić czy wybrany typ działalności odpowiada planowanemu planowi biznesowem oraz przepisom prawa.

Jeśli zamierzsz prowadzić działalność gospodarczą w Hiszpanii i masz jakieś pytania, to skontaktuj się z polskojęzycznymi prawnikami w Hiszpanii, a pomożemy Ci wybrać odpowiednią formę działalności oraz prześć procedurę rejestracyjną.

 

kwi 06
Love0
pełnomocnictwo w hiszpanii

Pełnomocnictwo w Hiszpanii

By Prawo cywilne

Obecna sytuacja wywołana epidemią koronawirusa COVID-19 wpłynęła na codzienne życie wszystkich obywateli większości krajów na świecie. W związku z tym, że hiszpański rząd wydał dekret zakazujący wychodzenia z domów w trosce o bezpieczeństwo obywateli, chcielibyśmy zwrócić Państwa uwagę na instytucję pełnomocnictwa, dzięki której będą Państwo mogli dokonać pewnych formalności na odległość. W niektórych przypadkach udzielenie pełnomocnictwa jest kwestią wygody, podczas gdy w innych przypadkach jest to całkowicie konieczne.

Czym jest pełnomocnictwo (poder)?

Pełnomocnictwo to jednostronna czynność prawna, za pomocą której mocodawca upoważnia osobę trzecią (tj. pełnomocnika) do działania w imieniu i na rachunek mocodawcy. Ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata oraz procurador jest w Hiszpanii najczęściej niezbędne na potrzeby postępowań sądowych, ale w ten sposób można również załatwić sprawy urzędowe.

Pełnomocnik może złożyć w imieniu swojego mocodawcy wniosek o nadanie numeru N.I.E., a także zawierać umowy. Hiszpański kodeks cywilny w artykule 55 przewiduje nawet możliwość zawarcia związku małżeńskiego przez pełnomocnika. Warto jednak pamiętać, że istnieją też czynności, których pełnomocnik nie może dokonać w imieniu mocodawcy. Taką czynnością jest na przykład sporządzenie testamentu, ponieważ jest to czynność o szczególnie osobistym charakterze.

Pełnomocnikiem może być osoba pełnoletnia, która znajduje się w pełni władz umysłowych. Z uwagi na powagę sprawy pełnomocnictwa najczęściej udziela się profesjonalnym podmiotom – adwokatom i pełnomocnikom procesowym (procurador).

Jakie są rodzaje pełnomocnictwa w Hiszpanii?

W prawie hiszpańskim wyróżniamy pełnomocnictwo ogólne (poder general) oraz pełnomocnictwo szczególne (poder especial).

Pełnomocnictwo ogólne to takie, które umożliwia pełnomocnikowi działanie w szerokim zakresie, z kolei pełnomocnictwo szczególne upoważnia pełnomocnika do określonego w pełnomocnictwie działania.

Pełnomocnictwo do dokonania określonej czynności może być udzielone kilku osobom. Poder solidario to rodzaj takiego pełnomocnictwa, które udzielane jest kilku osobom, przy czym każda z tych osób może samodzielnie dokonać czynności.

Z kolei poder mancomunado wymaga współdziałania wszystkich upoważnionych pełnomocników.

Znana polskiemu systemowi prawa prokura nie występuje w prawie hiszpańskim. W związku z tym hiszpańscy przedsiębiorcy chcąc upoważnić osobę trzecią do podejmowania działań w ich imieniu posługują się zwykłym pełnomocnictwem.

Szczególnym rodzajem pełnomocnictwa jest poder preventivo, udzielane na wypadek utraty zdolności wyrażenia woli przez mocodawcę. Takie upoważnienie ma charakter zapobiegawczy.

Jak udzielić pełnomocnictwa?

Co do zasady, udzielenie pełnomocnictwa może się odbyć w dowolnej formie, a zatem dopuszcza się zarówno pisemne jak i ustne udzielenie pełnomocnictwa.
Z kolei pełnomocnictwo notarialne (poder notarial) musi być udzielone przed hiszpańskim lub polskim notariuszem. Należy jednak pamiętać, że w przypadku, gdy pełnomocnictwo zostanie udzielone w Polsce, konieczne będzie przetłumaczenie dokumentu przez tłumacza oraz uzyskanie poświadczenia zgodności z oryginałem, czyli apostille.

Drugą możliwością udzielenia takiego pełnomocnictwa w Polsce jest dokonanie tego przed Konsulem Królestwa Hiszpanii w Warszawie. Wybór tej metody jest o tyle korzystny, że nie wymaga późniejszego tłumaczenia dokumentu ani uzyskania apostille. Aby udzielić pełnomocnictwa przed Konsulem, należy skontaktować się z Konsulatem Hiszpanii w Warszawie i umówić na wizytę. Warto mieć na uwadze, że udzielenie pełnomocnictwa jest czynnością jednostronną, a zatem obecność pełnomocnika podczas wizyty u notariusza czy Konsula nie jest obowiązkowa.

W Hiszpanii udzielenie pełnomocnictwa przed notariuszem generuje koszty rzędu 50-150 euro. W Polsce udzielenie pełnomocnictwa to koszt od 30 do 100 zł netto, jednak w tym przypadku należy pamiętać o dodatkowych kosztach związanych z uzyskaniem tłumaczenia przysięgłego oraz apostille.

Ponadto istnieje także możliwość udzielenia upoważnienia, określanego jako poder apud acta przed urzędnikiem sądowym (Secretario Judicial). Wówczas jest ono bezpłatne, ale takie upoważnienie ważne jest jedynie w konkretnej sprawie.

Obecnie nie ma wymogu osobistego stawiennictwa przed urzędnikiem, ponieważ obywatele posiadający elektroniczny dowód osobisty (DNI) oraz podpis elektroniczny mają możliwość udzielenia upoważnienia apud acta za pomocą systemu teleinformatycznego. Takie pełnomocnictwo nie jest ważne w postępowaniach przez Trybunałem Konstytucyjnym.

Jak odwołać pełnomocnictwo?

Jeżeli mocodawca nie określił w dokumencie czasu, na jaki udzielił pełnomocnictwa to oznacza to, że pełnomocnictwo jest ważne na czas nieokreślony. Nie jest to jednak równoznaczne z tym, że pełnomocnictwa nie da się odwołać. Zarówno mocodawca, jak i pełnomocnik mogą odwołać pełnomocnictwo.

Mocodawca może w każdej chwili odwołać pełnomocnictwo, wzywając pełnomocnika do zwrotu dokumentu. Jeśli jednak pełnomocnik odmówi lub mocodawca nie może się z nim skontaktować, może wystosować pismo, w którym oficjalnie odwoła udzielone wcześniej pełnomocnictwo. Wówczas, za pośrednictwem notariusza, należy powiadomić o tym fakcie pełnomocnika. Jak już wcześniej wspomniano jest to czynność jednostronna, a zatem do odwołania pełnomocnictwa nie jest wymagana zgoda czy podpis pełnomocnika.

Również powołanie nowego pełnomocnika do tej samej czynności powoduje wygaśnięcie wcześniejszego pełnomocnictwa i następuje ono od dnia, w którym został powołany nowy pełnomocnik.

Z kolei pełnomocnik może zrezygnować z udzielonego mu pełnomocnictwa, informując o tym mocodawcę. Warto podkreślić, że jeśli mocodawca poniesie szkodę w związku z odwołaniem pełnomocnictwa przez pełnomocnika to będzie on zobowiązany do jej naprawienia lub kompensaty. Ponadto pełnomocnik odwołując pełnomocnictwo, powinien jeszcze kontynuować działanie w imieniu mocodawcy dopóki ten nie będzie w stanie podjąć niezbędnych działań w związku z nieobecnością pełnomocnika. Okres ten jednak nie został zdefiniowany tak jak w przypadku regulacji polskiej.

Ponadto pełnomocnictwo wygasa na skutek śmierci mocodawcy lub pełnomocnika.

W dobie problemu z jakim przyszło się nam zmierzyć zachęcamy Państwa do załatwiania wszelkich formalności drogą elektroniczną lub z pomocą pełnomocnika. To, na jaki rodzaj pełnomocnictwa zdecydują się Państwo, zależy od czynności, do wykonania których upoważnią Państwo pełnomocnika. Wówczas warto zwrócić się o pomoc do profesjonalisty, który doradzi rodzaj pełnomocnictwa, a także pomoże przygotować dokument, aby dostosować jego treść do konkretnej sytuacji.

Jeśli chcesz załatwić swoje sprawy w Hiszpanii za pomocą pełnomocnika, skontaktuj się z polskojęzycznymi prawnikami w Hiszpanii, a pomożemy Ci wybrać odpowiednią formę pełnomocnictwa, zredagujemy jego treść oraz pomożemy w jego uzyskaniu.

mar 23
Love0
aliud pro alio

Aliud pro alio, czyli wydanie towaru innego niż umówiony

By Prawo cywilne

Z aliud pro alio mamy do czynienia przy umowie sprzedaży w sytuacji, gdy sprzedawca wydał kupującemu rzecz inną niż przewidziana w umowie.

Problem związany z tą kwestią wynika z braku wyraźnej regulacji i w konsekwencji, sporu w doktrynie – czy wówczas należy uznać, że strona wywiązała się z umowy i dopełniła obowiązku wydania rzeczy czy wręcz przeciwnie, a więc, że nastąpiło niewykonanie umowy.

Kwestia zgodności towaru z umową uregulowana jest przez Konwencję Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów, sporządzona w Wiedniu dnia 11 kwietnia 1980 r. (Dz.U. 1997 nr 45 poz. 286), a także Dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz. U. L 171 , 07/07/1999 P. 0012 – 0016).

Zgodnie z artykułem 35 ustępem 1 Konwencji: „sprzedawca powinien dostarczyć towary według ilości, jakości i w asortymencie przewidzianym w umowie oraz umieszczone lub zapakowane w sposób przewidziany w umowie”. Kolejny ustęp przewiduje kryteria zgodności towaru z umową, jednak nie reguluje wprost przypadków, gdy towar wydany nie odpowiada przewidzianemu w umowie, a jedynie przewiduje sytuacje, w których sprzedający może być zwolniony z odpowiedzialności za brak zgodności towarów, o którym kupujący wiedział lub nie mógł nie wiedzieć w chwili zawarcia umowy.

Również artykuł 2 Dyrektywy stanowi, że sprzedawca musi dostarczyć konsumentowi towary, które są zgodne z umową sprzedaży.
Słusznym wydaje się więc stwierdzenie, że brzmienie tych przepisów pozwala na interpretację, iż podjęcie jednostronnej decyzji o dostarczeniu innego towaru niż umówiony stanowi naruszenie przepisów oraz niewykonanie umowy. A zatem warte podkreślenia jest końcowe niezadowolenie kupującego, którego przesądza o rozwiązaniu umowy. To oznacza, że jeśli kupujący wie i zgadza się na dostarczenie innego towaru, nie może później żądać rozwiązania umowy.

Hiszpańskie regulacje

Również na gruncie ustawodawstwa hiszpańskiego nie uregulowano bezpośrednio problemu aliud pro alio, pozostawiając tę kwestię doktrynie i jurysdykcji sądów.

Podstawą, od której należy rozpocząć rozważania jest artykuł 1461 hiszpańskiego kodeksu cywilnego, który stanowi, że sprzedawca zobowiązany jest dostarczyć rzecz będącą przedmiotem umowy. A zatem w przypadku, gdy sprzedawca dostarczy kupującemu inny towar, kupujący ma prawo żądać rozwiązania umowy, ponieważ sprzedawca nie wykonał zobowiązania zgodnie z zawartą umową. Również artykuł 1166 hiszpańskiego kodeksu cywilnego zdaje się przesądzać o tym, iż strona nie może sama zdecydować o dostarczeniu rzeczy innej niż uzgodniona, nawet jeśli jej wartość jest równa lub wyższa od wartości towaru przewidzianego w umowie.

Taką interpretację przepisów przyjął Sąd Najwyższy, który w licznych wyrokach uznał, że aliud pro alio dotyczy dwóch sytuacji. Pierwsza ma miejsce, gdy sprzedawca wydaje towar inny niż ten, który był przedmiotem umowy, a druga – gdy towar wydany zgodnie z postanowieniami umowy nie spełnia warunków, do jakich został przeznaczony.

W wyroku z dnia 16 listopada 2000 roku Sąd uznał, że brak możliwości spełnienia celu, do którego był przeznaczony nabyty towar stanowi naruszenie umowy sprzedaży i jest podstawą rozwiązania umowy. Na tę samą przyczynę zastosowania aliud pro alio powołał się Sąd w wyroku z dnia 25 lutego 2010 roku. Przykładem takiej sytuacji może być sprzedaż domu, który nie nadaje się do zamieszkania, a więc – jak podkreślił Sąd w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 roku – nie spełnia swojej podstawowej funkcji.

Rozwiązanie umowy w związku z aliud pro alio

Zgodnie z artykułem 1124 hiszpańskiego kodeksu cywilnego, uprawnienie do rozwiązania umowy ma charakter wzajemny i jest możliwe w przypadku, gdy strona nie dopełni obowiązku, który na niej spoczywa.

W tym przypadku kupujący ma dwie możliwości, co oznacza, że może domagać się spełnienia warunków umowy, czyli dostarczenia towaru zgodnie z zawartą umową lub może żądać rozwiązania umowy oraz zapłaty odszkodowania z tytułu poniesionych szkód. Zgodnie z artykułem 1101 kodeksu cywilnego, w celu uzyskania odszkodowania, kupujący powinien wykazać związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zachowaniem sprzedawcy, a poniesioną szkodą.

Należy zwrócić także uwagę na to, że w celu udowodnienia, że sprzedawca wydał rzecz inną niż ta, która została przewidziana w umowie, koniecznie jest odebranie rzeczy przez kupującego. W sytuacji, gdy kupujący domaga się spełnienia warunków umowy, a okaże się to niemożliwe, może następnie zażądać rozwiązania umowy. W obu przypadkach kupujący ma prawo żądać zapłaty odsetek.

Przedawnienie roszczenia

Warto pamiętać, że roszczenia oparte na aliud pro alio należy zgłosić zgodnie z terminem przewidzianym w artykule 1964 hiszpańskiego kodeksu cywilnego, który w związku z nowelizacją z 2015 roku uległ skróceniu z 15 do 5 lat.

W przypadku pytań z zakresu hiszpańskiego prawa cywilnego, skontaktuj się z polskojęzycznymi prawnikami w Hiszpanii.

mar 06
Love0
odpowiedzialnosc czlonka zarzadu hiszpania spolka z ograniczona odpowiedzialnoscia

Odpowiedzialność członka zarządu w hiszpańskiej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (sociedad de responsabilidad limitada o sociedad limitada)

By Prawo spółek

Członkiem zarządu jest osoba, która poprzez działanie w imieniu spółki ma za zadanie zapewnić jej prawidłowe funkcjonowanie. Ponadto jest odpowiedzialna za reprezentację spółki. Wspólnicy spółki, jeśli nie wchodzą w skład zarządu, nie ponoszą odpowiedzialności ponad wniesione przez nich wkłady, możliwa jest natomiast odpowiedzialność członka zarządu w hiszpańskiej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością – przy zaistnieniu wskazanych w ustawie warunków.

Odpowiedzialność członka zarządu uregulowana została w Ustawie o spółkach kapitałowych (La Ley de Sociedades de Capital), którą w 2014 roku znowelizowano, zaostrzając tym samym zakres odpowiedzialności.

Ustawa przewiduje odpowiedzialność członków zarządu działających w imieniu spółki oraz reprezentujących spółkę poprzez wykonywanie obowiązków przewidzianych w art. 225 i kolejnych. Podstawowym obowiązkiem członka zarządu jest rzetelne wykonywanie powierzonych mu zadań, co oznacza, że powinien dokładać należytej staranności przy dokonywaniu wszelkich czynności, a także działać w dobrej wierze, mieć na względzie interes spółki i nie przekraczać zakresu powierzonej mu funkcji.

Ponadto członek zarządu ma obowiązek lojalności oraz związany z tym obowiązek powstrzymywania się od udziału w podejmowaniu decyzji w sytuacji, w której występuje konflikt interesów. Przepisy dotyczące nakazu pozostawania lojalnym mają charakter imperatywny, a wszelkie postanowienia sprzeczne lub ograniczające zakres tego obowiązku są nieważne.
Warto podkreślić, że odpowiedzialność ponoszą zarówno członkowie zarządu w ścisłym znaczeniu tego słowa, jak i osoby, które de facto działają jak członkowie zarządu (administradores de hecho), podejmując decyzje pomimo, że nie posiadają statusu członka zarządu. Taką osobą może być np. członek zarządu, którego kadencja wygasła, dyrektor generalny lub pełnomocnik.

Forma odpowiedzialności członków zarządu

Odpowiedzialność członków zarządu ma charakter solidarny, to znaczy, że każdy z nich może zostać pociągnięty do odpowiedzialności, chyba, że członek zarządu udowodni, że nie brał udziału w podejmowaniu czynności, nie wiedział o dokonaniu czynności przez zarząd lub wiedząc próbował uniknąć szkody lub wyraźnie sprzeciwił się dokonaniu czynności, która spowodowała szkodę. Członkowie zarządu odpowiadają majątkiem osobistym.

Rodzaje odpowiedzialności

Wskazuje się różne rodzaje odpowiedzialności członków zarządu w zależności od charakteru stanowiska oraz czynności jakie podejmują.

1. Odpowiedzialność za szkody (responsabilidad por daños)

Uregulowana została w art. 1902 hiszpańskiego kodeksu cywilnego oraz art. 236 i kolejnych Ustawy o spółkach kapitałowych. Członkowie zarządu odpowiadają przed spółką, wspólnikami oraz wierzycielami spółki za szkodę wyrządzoną poprzez swoje działanie lub zaniechanie działań, które są sprzeczne z przepisami prawa, postanowieniami statutowymi lub zostały dokonane z naruszeniem obowiązków związanych z piastowaniem danego stanowiska, gdy ponoszą winę lub działali z zamiarem wyrządzenia szkody. Domniemywa się winę, jeśli czyn był sprzeczny z prawem lub umową spółki, chyba, że udowodniono inaczej.

2. Odpowiedzialność za zobowiązania (responsabilidad por deudas)

Uregulowana została w art. 367 Ustawy o spółkach kapitałowych, który ma na celu ochronę wierzycieli spółki. Członkowie zarządu mają obowiązek zwołania walnego zgromadzenia w celu rozwiązania spółki, jeżeli okaże się niewypłacalna. W razie niedopełnienia tego obowiązku w ciągu 2 miesięcy, członkowie zarządu ponoszą odpowiedzialność solidarną za długi spółki, które powstały już po wystąpieniu prawnej przyczyny rozwiązania spółki. Powództwo może być wszczęte przez wierzycieli spółki, których wierzytelność powstała już po wystąpieniu prawnej przyczyny rozwiązania spółki i nie została zaspokojona ze względu na to, że członkowie zarządu nie podjęli w terminie odpowiednich kroków w celu rozwiązania spółki.

3. Odpowiedzialność karna (responsabilidad por delitos)

Uregulowana została w art. 31 hiszpańskiego kodeksu karnego. Członek zarządu spółki, działający w jej imieniu lub reprezentujący spółkę może także ponosić odpowiedzialność karną, gdy dopuścił się przestępstwa w związku z wykonywaną funkcją lub wykorzystując swoją pozycję w spółce. Ponadto na członkach zarządu ciąży obowiązek egzekwowania przestrzegania prawa w spółce, a zatem mogą ponosić odpowiedzialność w przypadku niezastosowania odpowiednich środków mających na celu udaremnienie popełnienia przestępstwa.

Kto ma legitymację do wytoczenia powództwa cywilnego?

Odpowiedzialności można dochodzić na dwa sposoby. Powództwo przeciwko członkowi zarządu może być wszczęte zarówno przez konkretnego wspólnika lub osobę trzecią, która poniosła szkodę (acción individual) lub przez spółkę (acción social).
Powództwo może zostać wszczęte przez konkretnego wspólnika lub osobę trzecią, które poniosły szkodę w wyniku działania lub zaniechania członka zarządu (acción individual) i jest roszczeniem odszkodowawczym. Aby powództwo zostało uznane szkoda musi być wyrządzona bezpośrednio osobie trzeciej (lub wspólnikowi) na skutek działania z naruszeniem normy i sprzecznego z prawem, z zamiarem dokonania szkody lub w wyniku niedbałości. Ponadto musi istnieć związek przyczynowy między zachowaniem członka zarządu, a powstałą szkodą.

Z kolei spółka może wytoczyć powództwo w przypadku, gdy szkoda została wyrządzona bezpośrednio spółce (acción social). Legitymację do wytoczenia powództwa ma spółka, ale subsydiarnie możliwość taką mają także wspólnicy i osoby trzecie.
Wytoczenie powództwa przez spółkę wymaga uprzedniej zgody walnego zgromadzenia (la junta general) zwołanego na wniosek dowolnego wspólnika i nawet jeśli nie zostało to przewidziane w porządku obrad. Statut nie może w tym celu ustanawiać innej większości niż zwykła. Ponadto walne zgromadzenie może w dowolnym momencie odmówić wytoczenia powództwa, o ile nie sprzeciwią się temu wspólnicy reprezentujący co najmniej 5% kapitału. Członkowie zarządu mogą wówczas zostać również pozbawieni stanowiska.

Legitymację do wytoczenia powództwa w interesie spółki ma wspólnik lub wspólnicy, którzy posiadają większość pozwalającą na zwołanie walnego zgromadzenia w przypadkach, gdy członkowie zarządu nie zwołali walnego zgromadzenia mimo wniosku, a także gdy w ciągu miesiąca od podjęcia uchwały nie odbyło się walne zgromadzenie lub gdy opowiedziano się przeciwko poddaniu członka odpowiedzialności. Ponadto, jeśli członek zarządu działał z naruszeniem obowiązku lojalności, wspólnicy mogą pozwać go bezpośrednio, bez konieczności uzyskania uprzedniej zgody walnego zgromadzenia.
Zasadą jest, że za szkodę wyrządzoną wierzycielom odpowiada spółka, jednak w sytuacji, gdy ani spółka ani wspólnicy nie wytoczyli powództwa przeciwko członkowi zarządu, a majątek spółki nie jest wystarczający, by zaspokoić roszczenie wierzyciela to może on wnieść pozew przeciwko członkowi spółki.

Zwolnienie z odpowiedzialności

Członek zarządu może uchylić się od odpowiedzialności, jeżeli udowodni, że nie ponosi winy lub że nie wystąpiły przesłanki umożliwiające pociągnięcie go do odpowiedzialności. Ustawodawca nawiązuje także do amerykańskiej zasady business judgement rule, czyli wyłączeniu odpowiedzialności członka zarządu za decyzje obarczone ryzykiem gospodarczym, jeżeli zostały podjęte na podstawie rzetelnie zgromadzonych informacji i przy racjonalnym założeniu, że działa w dobrej wierze i w interesie spółki. Wygaśnięcie kadencji lub rezygnacja ze stanowiska nie zwalnia członka zarządu z odpowiedzialności za działanie, którego dopuścił się obejmując stanowisko.

Przedawnienie roszczenia

Zgodnie z art. 241 Ustawy o spółkach kapitałowych, powództwo przeciwko członkowi zarządu powinno zostać wytoczone w ciągu 4 lat od dnia, gdy zaistniała taka możliwość. Czteroletni termin przedawnienia dotyczy zarówno acción individual jak i acción social. Po upływie 4 lat nastąpi przedawnienie roszczenia, w związku z czym, spółka, wspólnicy ani wierzyciele nie będą mogli już wytoczyć powództwa przeciwko członkowi zarządu.

Jeśli szukasz wsparcia prawnego z zakresu prawa spółek w Hiszpanii, to skontaktuj się z hiszpańskim adwokatem:

close

It’s as easy as that. Tell us briefly what you need and we will contact you.

    Przekazując dane za pomocą formularza kontaktowego, wyrażają Państwo zgodę na przetwarzanie Państwa danych osobowych w podanym przez Państwa zakresie przez WACH & WACH ABOGADOS z siedzibą przy C/Balmes 174, 4º 2ªB, 08006 Barcelona, w celu kontaktu z Państem. Podstawą prawną przetwarzania jest art. 6 ust. 1 lit. A Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych, tak zwane "RODO". Zgodę mogą wycofać Państwo w każdym momencie, pisząc na e-mail kancelaria@wachandwach.com, co nie wpływa na jej legalność przetwarzania, przed jej wycofaniem.

    east

    Close the CTA

    Kupujesz

    nieruchomość

    w Hiszpanii?

    Zrób to bezpiecznie, zgodnie z prawem,

    krok po kroku — z polskojęzycznymi

    adwokatami na miejscu.

    whatsapp
    mobile